Τι εμπνέει τη Νέα Δημοκρατία;

Στη Νέα Δημοκρατία δεν υπάρχει έλλειψη πυξίδας. Το στρατηγικό της αφήγημά εμπνέεται από το τρίπτυχο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» έχοντας ως παρακαταθήκη τη τυραννική χούντα.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Κανόνας είναι στις δημοκρατίες, τα κόµµατα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διεκδικούν την εξουσία µέσω της κοινοβουλευτικής οδού αλλά και διά της επαφής τους µε τους πολίτες. Αντλούν υλικό, επιχειρήµατα και πολιτικές προτάσεις σε αυτή τη διαδικασία από το ιδεολογικό και αξιακό τους οπλοστάσιο, που µπορεί να εµπνέεται από τα οράµατα του σοσιαλισµού και της κοινωνικής φροντίδας ή από τα προτάγµατα του οικονοµικού φιλελευθερισµού, του νεοφιλελευθερισµού κ.λπ.

Στη χώρα µας, η Νέα Δηµοκρατία δίνει τη δική της µάχη για να διαδεχθεί στην κυβερνητική ευθύνη τη σηµερινή κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οπως είναι φυσικό, τα περισσότερα βέλη από τη φαρέτρα του ιδεολογικού της οπλοστασίου, συγκεντρώνει ο αριστερός ΣΥΡΙΖA.

Αλήθεια, σε ποιο ιδεολογικό πεδίο έχουν αναφορά τα βέλη της ΝΔ; Στο πρόσωπο της δεξιάς που πέτυχε µεταπολιτευτικά να φιλοτεχνήσει ο ιδρυτής της, Κωνσταντίνος Καραµανλής; Μια σύγχρονη παράταξη, του ευρύτερου δηµοκρατικού χώρου δηλαδή, απαλλαγµένη από τις εξαλλοσύνες της χουντικής αλλά και της µετεµφυλιακής περιόδου; Ας µην ξεχνάµε το βασικό επιχείρηµα αυτής της παράταξης όσον αφορά τη δηµοκρατικότητά της, που ήταν η νοµιµοποίηση του ΚΚΕ από την κυβέρνησή της µε πρωθυπουργό τον Κ. Καραµανλή. Μήπως, τα αντιπολιτευτικά βέλη έχουν αφετηρία µια νέα ιδεολογική πλατφόρµα – πρόταση για τη δεξιά του 21ου αιώνα; Οχι. Οι νέες προτάσεις απαιτούν άλλωστε σοβαρές αναλύσεις, αλλά και σοβαρά οράµατα. Παρακάµπτοντας την παρακαταθήκη του ιδρυτή της, που µοιάζει πολύ αριστερή για τα… γούστα των νέων (ακροδεξιών) αφίξεων στη Νέα Δηµοκρατία, οδηγείται το κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης στην αµέσως προηγούµενη ιστορική περίοδο, που δεν είναι άλλη από την εποχή της Απριλιανής δικτατορίας και το τιµωρητικό για τους ηττηµένους πολιτικούς του αντιπάλους στο µετεµφυλιακό κράτος.

Αλίµονο. Το πολιτικοϊδεολογικό υλικό της σηµερινής Νέας Δηµοκρατίας είναι ο «πλούτος» των επιχειρηµάτων της αλήστου µνήµης δικτατορίας των συνταγµαταρχών. Επιστρατεύονται απέναντι στον επάρατο ΣΥΡΙΖΑ, ο εξίσου επάρατος Στάλιν, που αυθαίρετα ταυτίζεται µε το κόµµα της αριστεράς που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Ετσι, η αξιωµατική αντιπολίτευση επιστρατεύει την έπαρση της σηµαίας στα σχολεία, τον εκκλησιασµό των µαθητών, τη γελοία εξίσωση του ναζισµού µε τον κοµµουνισµό, ρατσιστικές κορώνες, όπως αυτές που απολαύσαµε κατά την ψήφιση του νόµου για τη νοµική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, έως και τις καθηµερινές επιθέσεις µέσα από αληθοφανέστατες ψευδείς ειδήσεις, οι οποίες πριν καταρρεύσουν έχουν κάνει ήδη τη ζηµιά τους. Η ζηµιά δεν έχει να κάνει µε την κυβέρνηση ή τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως απέναντι στους πολίτες, τους οποίους δηλητηριάζουν µε το ακροδεξιό ψεύδος και τη λάσπη.

Αλήθεια, πού είναι όλοι εκείνοι οι «ευπρεπείς δηµοκράτες» της Νέας Δηµοκρατίας; Γιατί σιωπούν; Εχουν τόσο πολύ φοβηθεί από τις µεταγραφές πρωτοκλασάτων χουντικών στελεχών στο κόµµα τους; Μήπως έχουν µερίδιο ευθύνης ακόµα και οι ίδιοι; Μήπως από πολύ νωρίς δέχθηκαν να ξεπλύνουν πολλά αµετανόητα ακροδεξιά στοιχεία εντάσσοντάς τα στη Νέα Δηµοκρατία από τη δεκαετία του ’70, ακόµα;

Επιλογή της ίδιας της Νέας Δηµοκρατίας είναι να ακολουθήσει την αντιπολιτευτική τακτική που την εκφράζει. Η χρήση όµως αυτού του χουντικού ακροδεξιού υλικού, µας δίνει το δικαίωµα να ισχυρισθούµε πως στο κόµµα αυτό δεν υπάρχει έλλειψη πυξίδας, στρατηγικής ή πολιτικού αφηγήµατος, όπως πολλοί διατείνονται. Η ΝΔ έχει στρατηγικό αφήγηµα και αυτό είναι οι παρακαταθήκες της τυραννικής χούντας, που φυλάκισε τον ελληνικό λαό για επτά χρόνια και κατέστρεψε την Κύπρο. Το στρατηγικό αφήγηµα της Νέας Δηµοκρατίας, που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραµανλής, σήµερα εµπνέεται από το τρίπτυχο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΤΟ ΧΩΝΙ http://www.toxwni.gr/xoni-apokleistika/eipan-sto-xwni/175327-ti-empneei-ti-nea-dimokratia )

Επίσκεψη στη Μακρόνησο

Ευλαβικό προσκύνημα στη Μακρόνησο, φόρος τιμής στους χιλιάδες αγωνιστές που έδωσαν τα πάντα στον αγώνα  για την Ελευθερία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Πατρίδα! Μαζί με εκατοντάδες συντρόφους και συντρόφισσες. Τον Πάνο, την Καίτη, την Αλεξάνδρα, τη Δέσποινα και άλλους και άλλες πολλούς και πολλές…

Η TV και το βέρτιγκο της εξουσίας ( ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ 14.10.2017)

Η τηλεόραση με τον ίδιο τρόπο που ατομικά απευθύνεται στον θεατή, έτσι εξατομικευμένα επιχειρεί τον παραμερισμό του συλλογικού ενδιαφέροντος, προκειμένου να προβάλει το ατομικό που το ανάγει σε γενικότητα και το επιβάλλει ως κάτι που αφορά όλη την κοινωνία

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ως αποφασιστικό εργαλείο της καθημερινότητας για μια σειρά από ανάγκες μας, η τηλεόραση, παρ’ ότι απευθύνεται σε όλους εμάς μαζικά, ταυτόχρονα λειτουργεί και μέσω της ατομικής στόχευσης. Με ενεργά αυτά τα δύο επίπεδα, πετυχαίνει την εξάρτηση από αυτήν, μεγάλου μέρους των πολιτών.

Παρεμβαίνει αποφασιστικά στην καταναλωτική μας συμπεριφορά, στην επιβολή τρόπου ζωής και βέβαια στις πολιτικές μας επιλογές. Πέτυχε να είναι το κέντρο των πολιτικών διεργασιών, αναλαμβάνοντας εργολαβικά τη διεξαγωγή της πολιτικής αντιπαράθεσης, μεταφέροντας την από τους δρόμους και τις πλατείες στα τηλεοπτικά στούντιο και ελέγχοντας την πλήρως. Οι όποιες επιβιώσεις πολιτικής δράσης σε δρόμους και πλατείες, μεταδίδονται ως πληροφορία και ως εικόνα, κυρίως από την τηλεόραση. Παρεμβαίνει και εδώ στον τρόπο και στην οπτική από την οποία θα μεταδοθεί μια πολιτική δράση. Τα κολακευτικά τηλεοπτικά πλάνα από μία συγκέντρωση μαζί με εκείνα που εκθέτουν τους διοργανωτές, εναλλάσσονται στην τηλεοπτική καθημερινότητα αναλόγως της θέσης του καναλιού (ή του καναλάρχη), απέναντι στο κόμμα ή στην πολιτική ομάδα που δρα.

Ο καθαρός χειρισμός των πολιτικών θεμάτων, λίγο ενδιαφέρει το μέσον. Στα στούντιο από όπου βγαίνουν στον αέρα πολιτικές εκπομπές, η τηλεόραση ελέγχοντας πλήρως τα εργαλεία και το πλαίσιο, αποπολιτικοποιεί τον πολιτικό λόγο, τηλεοπτικοποιώντας στον απλώς. Η παρέμβαση των δημοσιογράφων, τα πλάνα, ο φωτισμός, η προβολή ερευνών για το θέμα που έχουν προηγουμένως προετοιμασθεί και ο χειρισμός του χρόνου, λίγα περιθώρια αφήνουν για την ανάπτυξη ψύχραιμου πολιτικού λόγου με θέσεις και επιχειρήματα.

Στις εκπομπές ενημέρωσης, η δραματοποίηση της είδησης με μουσικά χαλιά, επιλογή των πληροφοριών και επιλεκτική προβολή έκφρασης γνώμης του κοινού από μια δεξαμενή επιλογών, μόνο ψύχραιμη και αντικειμενική ενημέρωση δεν εξασφαλίζουν.

Η τηλεόραση με τον ίδιο τρόπο που ατομικά απευθύνεται στον θεατή, έτσι εξατομικευμένα επιχειρεί τον παραμερισμό του συλλογικού ενδιαφέροντος, προκειμένου να προβάλει το ατομικό που το ανάγει σε γενικότητα και το επιβάλλει ως κάτι που αφορά όλη την κοινωνία. Η περίπτωση του εξωγήινου που πρότεινε σε κάποιον να αλλάξει φύλο, όπως μας πληροφόρησε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ατομική ελευθερία του τηλεθεατή στην επιλογή καταστρατηγείται λοιπόν βάναυσα.

Στη χώρα μας, συναντούμε όλα τα πιο πάνω χαρακτηριστικά σε ένα τηλεοπτικό τοπίο δύο ταχυτήτων. Στη δημόσια και την ιδιωτική τηλεόραση. Ταυτιζόμενη με την εκάστοτε κυβέρνηση η δημόσια τηλεόραση, δίκαια ή άδικα, εξασφαλίζει ένα μίνιμουμ αξιοπρέπειας για πολλούς λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι η ίδια η δημοκρατική εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία.

Στην ιδιωτική τηλεόραση, το πιο σημαντικό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι πρόκειται για μία επιχείρηση. Οι επιχειρήσεις για να δημιουργηθούν χρειάζονται χρήματα. Και στην περίπτωσή μας, πολλά χρήματα. Το επιχειρείν στα τηλεοπτικά νερά είναι ακριβό σπορ. Όταν λοιπόν κάποιος ρισκάρει δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ, πρέπει να είναι σίγουρος πώς θα τα πάρει πίσω. Πώς; Μα από τα ποσά που εξασφαλίζουν οι διαφημίσεις. Άρα θα πρέπει να προσφέρει ένα πρόγραμμα αγαπητό στο κοινό, ώστε να προσελκύσει διαφημίσεις. Σχεδόν πάντα η ιδιωτική τηλεόραση καταφεύγει στον ποιοτικό κατήφορο προκειμένου να διαθέτει ένα πρόγραμμα ευρείας αποδοχής. Απολαμβάνουμε λοιπόν πλήθος realities, talk shows, talent shows, παιχνιδιών «επιβίωσης» κ.λπ.

Αλίμονο όμως. Συνήθως τα έσοδα από τις διαφημίσεις δεν φθάνουν για την επιβίωση του καναλιού. Και όταν ακόμα φθάνουν, ο επιχειρηματίας στοχεύει σε ακόμα περισσότερα. Τότε ο τηλεοπτικός επιχειρηματίας καταφεύγει στα παιχνίδια εξουσίας. Στηρίζει συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, πρόσωπα, κόμματα. Άλλοτε κομψά, άλλοτε χοντροκομμένα και πάντα με το αζημίωτο.

Προσδεμένη η ιδιωτική τηλεόραση στο άρμα συγκεκριμένων πολιτικών ομάδων στη χώρα μας διεκδικεί το δικαίωμα στην ασυδοσία! Δεν δέχεται να λειτουργεί με άδεια του κράτους εντός του οποίου δραστηριοποιείται και την οποία θα πληρώσει. Δεν ενδιαφέρουν φαίνεται κάποιους επιχειρηματίες οι κανόνες που επιβάλλει η ανεξάρτητη αρχή που εποπτεύει τα ραδιοτηλεοπτικά πράγματα στη χώρα. Το ΕΣΡ αποφάσισε ότι πρέπει να δοθεί συγκεκριμένος αριθμός αδειών, με ορισμένο σημείο εκκίνησης όσον αφορά το οικονομικό τίμημα. Η προηγούμενη απόπειρα αδειοδότησης από τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, παρ’ ότι δεν ευοδώθηκε εξαιτίας της διαφωνίας του ΣτΕ για ένα βασικό άρθρο του «νόμου Παπά», αποτελεί ένα σημαντικό κεκτημένο. Το νέο ΕΣΡ που προέκυψε μετά, με συμφωνία των τεσσάρων πέμπτων της Βουλής προχωρά.

Τα ιδιωτικά κανάλια συνεπικουρούμενα από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντιδρούν. Τα θέλουν όλα δωρεάν και χωρίς κανόνες. Η Ν.Δ., συμφωνεί και «αδειάζει» πρόσωπα του ΕΣΡ που πρότεινε η ίδια. Το βέρτιγκο της εξ αιτίας του εναγκαλισμού της με όποιον πιστεύει ότι θα την επιβάλει ως κυβέρνηση στον ελληνικό λαό, της κάνει κακό. Και κάνει κακό και στην κοινή μας ζωή στον πολύπαθο αυτόν τόπο.

Τέλος η τηλεόραση ως αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής μας ζωής, θα πρέπει να αρθεί στο ηθικό και λογικό ύψος των περιστάσεων.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10811/8460197/e-tv-kai-to-bertinko-tes-exousias)

«Μεγάλο θέαμα» delivery (Εφημ. ΑΥΓΗ 07.10.2017)

Τα “μεγάλα θεάματα”, παίζοντας έναν συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό ρόλο, δεν εγκαταλείφθηκαν ποτέ. Σε όλη την ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας έως σήμερα σημειώνουμε την ύπαρξή τους πάντα για τον ίδιο σκοπό

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Παρακολουθώντας την ιστορία των «μεγάλων θεαμάτων», διαπιστώνει κανείς πως ξεκινούν από τη ρωμαϊκή εποχή. Οι ανθρώπινες διαστάσεις των θεαμάτων της Αρχαίας Ελλάδας στο θέατρο, την όρχηση και τη μουσική, εγκαταλείπονται για να αναζητηθούν μεγάλες φόρμες, που απευθύνονται στο μεγάλο κοινό ως «μάζα» που δεν προβάλλει απαιτήσεις ποιότητας για το θέαμα. Οι ίδιοι μάλιστα οι δημιουργοί αυτών των θεαμάτων δεν έχουν καμία πρόθεση να συμβάλουν με το έργο τους στην καλλιέργεια του κοινού. Ο χώρος όπου φιλοξενούνται είναι το ρωμαϊκό ιπποδρόμιο. Το πρώτο θέαμα που έτυχε και μεγάλης λαϊκής αποδοχής ήταν οι ιπποδρομίες, δάνειο άθλημα – θέαμα από τους αρχαίους Έλληνες. Οι Ρωμαίοι προχώρησαν όμως σε ένα νέο άθλημα – θέαμα που αποτύπωνε καλύτερα τον χαρακτήρα και τον πολιτισμό τους. Δημιούργησαν τις περίφημες μονομαχίες. Δούλοι μονομάχοι αγωνίζονταν για την ίδια τους τη ζωή εν μέσω επευφημιών ή χλεύης από ένα κοινό που διψούσε για το αίμα (των άλλων). Συχνά, οι μονομαχίες λάβαιναν χώρα υποστηριζόμενες και από κάποιον σκηνικό διάκοσμο. Ακόμα, διοργάνωναν μάχες ανάμεσα σε άγρια ζώα και ανθρώπους ή αγρίων ζώων μεταξύ τους. Η εφευρετικότητα των Ρωμαίων προχώρησε όμως και σε ένα άλλο είδος “μεγάλου θεάματος”. Τις ναυμαχίες. Επρόκειτο για αληθινές μάχες που πραγματοποιούνταν σε τεχνητούς λιμένες ή ακόμα και σε αρένες αμφιθεάτρων κατάλληλα διασκευασμένες! Κορωνίδα των ψυχαγωγικών εκδηλώσεων κατά τη ρωμαϊκή εποχή αποτέλεσαν οι θρίαμβοι που οργανώνονταν έπειτα από νικηφόρες μάχες για να τιμηθούν οι αυτοκράτορες και στρατηγοί που επέστρεφαν στη Ρώμη. Είχαν συγκεκριμένο τελετουργικό, διαρκούσαν μέρες ολόκληρες και ο λαός συμμετείχε με ενθουσιασμό, ξεχνώντας καθημερινότητα, υποχρεώσεις, δυσκολίες και ό,τι άλλο θα έπρεπε να ξεχάσει.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, η χριστιανική θρησκεία που επικράτησε απάλειψε από την κοινωνική ζωή τις ρωμαϊκές ακρότητες, κρατώντας βέβαια τις ιπποδρομίες και διασώζοντας κάποια ρωμαϊκά παγανιστικά έθιμα – γιορτές, όπως τις Καλάνδες. Επρόκειτο για χαρούμενες πομπές – παρελάσεις, όπου μεθυσμένοι συμμετέχοντες τραγουδούσαν σκωπτικά τραγούδια, μεταμφιέζονταν σε ζώα και πείραζαν τους θεατές.

Τα “μεγάλα θεάματα”, παίζοντας έναν συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό ρόλο, δεν εγκαταλείφθηκαν ποτέ. Σε όλη την ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας έως σήμερα σημειώνουμε την ύπαρξή τους πάντα για τον ίδιο σκοπό. Στοχεύουν στο να αγκαλιάσουν το ευρύ κοινό, να του προσφέρουν ένα θέαμα χωρίς πνευματικό υπόβαθρο και τέλος να προβληθεί και επιβληθεί στον λαό η εκάστοτε εξουσία.

Στη ναζιστική Γερμανία τα θεάματα και οι παρελάσεις λειτούργησαν ως εργαλείο για τη χειραγώγηση των μαζών. Ο ίδιος ο Χίτλερ εγκαινιάζει τον Οίκο Γερμανικής Τέχνης (1937), όπου κυριαρχεί μια μεγαλοπρεπής πομπή στα χνάρια των λαμπαδηδρομιών που οργάνωνε το ναζιστικό κόμμα. Οι πυρσοί στις συγκεντρώσεις του νεοναζιστικού κόμματος στη χώρα μας αποτελούν ένα γελοίο αντίτυπο της κραταιάς άλλοτε χιτλερικής κυριαρχίας.

Κάθε εποχή έχει τα δικά της “μεγάλα θεάματα” και τα δικά της μέσα. Σε εμάς έλαχε να ζούμε στην εποχή της τηλεόρασης. Είναι εκείνο το εξυπηρετικό μέσο που φροντίζει ώστε να μη χρειάζεται να βγεις από το σπίτι σου προκειμένου να απολαύσεις κάποιες υπηρεσίες. Έρχεται εκεί, απέναντι από τον καναπέ σου, και σου λέει τα νέα. Σε πληροφορεί για νέα προϊόντα και φροντίζει για τη διασκέδασή σου. Σου προτείνει επιλογές καθημερινότητας αλλά και στάση ζωής. Σου λύνει ακόμα και το πρόβλημα του “μεγάλου θεάματος” της εποχής μας. Εξασφαλίζει τη μεταφορά του στο σπίτι σου.

Τα τηλεθεάματα όπου ομάδες συνανθρώπων μας αγωνίζονται για την επιβίωση κυριαρχούν στη μικρή μας οθόνη. Ευτυχώς, δεν πολεμούν με σπαθιά και ρωμαϊκές τρίαινες. Προσπαθούν με πάνινα μπαλάκια να ρίξουν ντενεκεδάκια ή να περάσουν γρήγορα μια διαδρομή ανάμεσα σε μια λιμνούλα, ένα βαρέλι και ένα σκοινί. Καταφέρνουν όμως να απορροφήσουν αξιοθαύμαστα την προσοχή του θεατή. Το ενδιαφέρον τους άλλωστε εστιάζεται στη χειραγώγηση του κοινού που με φανατισμό παρακολουθεί.

Η ανθρωπότητα έχει διανύσει σημαντική πολιτισμική απόσταση. Βεβαίως, έπειτα από τόσο δρόμο ανάμεσα σε φιλοσοφικές επεξεργασίες, ιδεολογικές ζυμώσεις, επιστημονικές ανακαλύψεις, καλλιτεχνικές δημιουργίες, πολέμους, καταστροφές και ιστορικά διδάγματα, δεν θα κατάπινε αμάσητα μαζικά θεάματα σαν εκείνα της ρωμαϊκής εποχής ή κατοπινών καταστροφικών ιδεολογιών. Η σημερινή εξουσία όμως έχει δυνατά όπλα. Με αγωγό την τηλεόραση, προσφέρει εκείνο το μαζικό θέαμα που περνά ανώδυνα και κάνει μια χαρά τη δουλειά της.

“Μεγάλο θέαμα” delivery για το σπίτι!

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10811/8444126/-megalo-theama-delivery)