Στη Δημόσια Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων Αναβύσσου

 

Στη Δημόσια Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων Αναβύσσου, με καταπληκτικούς σεφ στο άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και δίπλα το λαχταριστό μπισκοτένιο σπιτάκι που ετοίμασαν. Μιά ωραία γιορτή με όλα τα παιδιά και τους δασκάλους τους. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους και βέβαια στην Διευθύντρια της Σχολής, Χαρούλα Κοκοβούση!

Ανοίγει ο δρόμος για στελέχωση του οργανισμού «Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2021

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 21 Δεκεμβρίου  2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ανοίγει ο δρόμος για  στελέχωση  του οργανισμού «Ελευσίνα Πολιτιστική  Πρωτεύουσα 2021.

 Με νομοθετική ρύθμιση που κατατέθηκε από το αρμόδιο Υπουργείο Εσωτερικών, το  Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που έχει αναλάβει στη διοργάνωση «Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2021», μπορεί να προσλάβει το απαραίτητο επιστημονικό προσωπικό που απαιτείται για την ομαλή υλοποίηση του έργου του.

 Συνεπής στις δεσμεύσεις της η κυβέρνηση, υλοποιεί το αίτημα του Δήμου Ελευσίνας αλλά και των κατοίκων της Δυτικής Αττικής, όπως προανήγγειλε ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης  Τσίπρας  στην ομιλία του,  με το κλείσιμο του Αναπτυξιακού Συνεδρίου της Δυτικής Αττικής, στις 17/12/2017.     

Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος

Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

«Δεν έχουμε αρμοδιότητα», απάντησε το ΕΣΡ για τις δημοσκοπήσεις – Ερώτηση του Π. Σκουρολιάκου στη Βουλή

 Νομοθετικές πρωτοβουλίες ώστε οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται να έχουν υποστεί τον κατάλληλο έλεγχο πληρότητας και γνησιότητας και να μην αρκεί μια απλή εγγραφή στο μητρώο φορέων και επιχειρήσεων δημοσκοπήσεων του ΕΣΡ, ζητεί ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Σκουρολιάκος με ερώτηση προς τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών & Ενημέρωσης.

  Στις 28 Νοεμβρίου του 2017 οι Βουλευτές Π. Σκουρολιάκος (ΣΥΡΙΖΑ), Θ. Παπαχριστόπουλος (ΑΝΕΛ) και ο Ι. Σαρίδης (Ένωση Κεντρώων), με κοινή τους επιστολή προς το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης εξέφρασαν τον προβληματισμό τους σχετικά με την σύννομη δημοσίευση δημοσκοπήσεων από την Μονάδα Ερευνών Κοινής  Γνώμης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας – ΠΑΜΑΚ..

 Στην συγκεκριμένη επιστολή οι Βουλευτές τόνισαν πως η συγκεκριμένη εταιρεία δεν ανήκει «Σύλλογο Εταιρειών Δημοσκόπησης και Έρευνας Αγοράς – ΣΕΔΕΑ» και ως εκ τούτου  δεν υπόκειται σε αιφνιδιαστικούς  ελέγχους, δεν υποχρεούται να εμφανίσει τις βάσεις δεδομένων  ή να ανακοινώσει την μεθοδολογία που χρησιμοποιεί ενώ  κατά καιρούς οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύει αποκλίνουν από την πραγματικότητα όπως αυτή αποκαλύπτεται στη συνέχεια.

  Κλείνοντας, ζήτησαν από το ΕΣΡ, να κινήσει τις διαδικασίες ελέγχου και αποκατάστασης της ομαλότητας στον ευαίσθητο χώρο των ερευνών της κοινής γνώμης.

  Ο πρόεδρος του ΕΣΡ με την υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου  5803 απαντητική επιστολή προς τους Βουλευτές απάντησε πως ο έλεγχος γνησιότητας και πληρότητας των στοιχείων που περιλαμβάνονται σε ορισμένη δημοσκόπηση που διενεργείται από φορέα ή επιχείρηση, «εκφεύγει της αρμοδιότητάς του».

   Με βάση τα παραπάνω, ο Π. Σκουρολιάκος κατέθεσε την παρακάτω ερώτηση προς τον Ν. Παππά, ζητώντας την ανάληψη πρωτοβουλίας για την καθιέρωση θεσμικού πλαισίου:

 Ποιες είναι οι νομοθετικές πρωτοβουλίες που προτίθεται να πάρει ώστε οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται να έχουν υποστεί  τον κατάλληλο έλεγχο πληρότητας και γνησιότητας και να μην αρκεί μια απλή εγγραφή στο μητρώο φορέων και επιχειρήσεων δημοσκοπήσεων του ΕΣΡ;

(ΠΗΓΗ : https://left.gr/news/den-ehoyme-armodiotita-apantise-esr-gia-tis-dimoskopiseis-erotisi-toy-p-skoyroliakoy-sti-voyli)

Πρωτοπορία ουσίας ή του συρμού; (ΑΥΓΗ 16.12.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Οι εποχές που περνούν αφήνουν πίσω τη μυρωδιά και την προίκα τους. Στους χώρους των τεχνών ό,τι μένει, και πιθανόν να θεωρείται ή και να είναι παλιό πια, κάποτε ήταν νέο, ενδιαφέρον και ίσως ήταν και πρωτοποριακό.

Άλλα από αυτά που μας κατέλειπε το παρελθόν ήταν δυνατά πρωτοποριακά εγχειρήματα και άντεξαν στον χρόνο και άλλα ήταν ρηχά και χωρίς σημασία, που χρησιμοποιήθηκαν για φθηνό εντυπωσιασμό, από αμηχανία ή και από άγνοια.

Στην εποχή μας, όσον αφορά το θέατρο, νομίζω πως η παγκόσμια αλλά και η ελληνική σκηνή που θέλουν να προτείνουν το νέο δοκιμάζουν πολλούς τρόπους. Ένα νεωτερικό στοιχείο που το συναντά κανείς παντού είναι η χρησιμοποίηση της εικόνας ως στοιχείο – ταμπού στις παραστάσεις. Η τηλεοπτική παντοκρατορία επέβαλε την εικόνα ως απόλυτο διαμεσολαβητή για το καθετί. Επιβλήθηκε η εικόνα, ως πανάκεια σχεδόν στο θέατρο, περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο της ιστορίας του. Οι σύγχρονες τεχνολογίες στους φωτισμούς και στον σκηνικό χώρο, συμβάλλουν τα μέγιστα στην εξέλιξη της τάσης αυτής. Το πρόβλημα ανακύπτει από τη στιγμή που η εικόνα, το «θεατρικό ενσταντανέ», δεν συμμετέχει οργανικά στην παράσταση για να υποστηρίξει τη σκηνοθετική γραμμή και το νόημα του έργου, αλλά επιβάλλεται ως κάτι όμορφο αισθητικά και αυτόνομο, σε απόσταση όμως από τον οργανικό κορμό του θεατρικού εγχειρήματος.

Υπάρχουν όμως κι άλλες πρωτοποριακές επινοήσεις. Μου κάνει εντύπωση η πληθωρική χρήση των μικροφώνων σε κάποιες παραστάσεις. Όχι εκείνων που βοηθούν τη φωνή του ηθοποιού να φτάσει παντού σε μεγάλους χώρους, αλλά μικροφώνων που εντάσσονται στην ανάγνωση του σκηνοθέτη για το ανέβασμα ενός έργου. Πρόκειται για ωραία αισθητικά μικρόφωνα σαν εκείνα της δεκαετίας του ’50. Στημένα περήφανα στη σκηνή, περιμένουν τους ηθοποιούς να τρέξουν προς αυτά, να εκφωνήσουν την ατάκα τους και να ξαναγυρίσουν πίσω στη θέση τους. Μέγα το πλήθος των παραστάσεων μετά μικροφώνου. Ωσάν να θεωρείται απαραίτητο στοιχείο καλλιτεχνικής επιτυχίας! Ή μήπως αναγκαίο πιστοποιητικό νεωτερικότητας και πρωτοπορίας;

Ας σταματήσουμε εδώ με τις ενδιαφέρουσες ή μη επινοήσεις των ηθοποιών και σκηνοθετών για να βάλουμε στη συζήτηση και ένα άλλο στοιχείο: Το κείμενο.

Ενώ η αγωνία για το νέο στη σκηνική παρουσίαση είναι μεγάλη, σημαντική θεωρώ πως είναι η ενασχόληση με κείμενα παλιότερων εποχών. Αρχαίοι ποιητές, Σαίξπηρ, Μολιέρος και άλλοι κλασικοί συγγραφείς τιμώνται δεόντως στις θεατρικές σκηνές παγκόσμια. Διαβάζονται με σύγχρονη ματιά και υλοποιούνται σκηνικά με τις νέες τάσεις σαν αυτές που περιγράψαμε αλλά και άλλες. Με ουσία ή χωρίς.

Βεβαίως, αναγκαίο είναι τα σκηνικά εργαλεία που επιλέγονται για να υπηρετήσουν το παλιό κείμενο να παράγουν αποτέλεσμα που σηματοδοτεί και τη σύγχρονη εποχή. Ίσως να είναι προτάσεις που ξεπερνούν την εποχή, για να συντροφεύσουν αργότερα και άλλες, επερχόμενες εποχές.

Και επειδή στο θέατρο το ζητούμενο είναι η παράσταση, καλό είναι, αν αγνοούνται το νόημα, ο στόχος και η δυναμική του θεατρικού έργου ώστε να αποθεωθούν τα μέσα, να δηλώνεται πως προτείνεται μια παράσταση «με αφορμή» π.χ. τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ, εφ όσον αυτό που… περίσσεψε από τον Σαίξπηρ στην εν λόγω παράσταση δεν είναι ευκόλως αναγνωρίσιμο.

Οι νέες τάσεις και οι επαναστατικές προτάσεις, είναι γοητευτικές, όταν κατ’ αρχάς υπάρχουν. Και γίνονται ακόμα πιο ελκυστικές, όταν γεννούν νέα ερεθίσματα και εμπνέουν καινούργιες αφηγήσεις με αφορμή παλιά ή νέα έργα τέχνης. Η χρήση εργαλείων της εποχής μας, όπως η μονοκρατορία της εικόνας αδιακρίτως, ή άλλες αισθητικές προτάσεις «γενικής χρήσεως», φοβούμαι πως μετατρέπουν τις πρωτοποριακές αυτές επιλογές σε επιλογές του συρμού, χωρίς ενδιαφέρον και δημιουργική διάσταση.

Καλοδεχούμενη η πρωτοπορία, φτάνει να μη της διαφεύγει η ουσία. Γιατί τότε γίνεται του συρμού, χωρίς καμία αξία…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8597303/protoporia-ousias-e-tou-syrmou-)

Ο επαναστάτης Ανατόλι Λουνατσάρσκι ( ΑΥΓΗ 09.12.2017 )

 

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι (1875 – 1933) ήταν ένα από τα λίγα πρόσωπα στην παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού που επηρέασαν καθοριστικά τις τέχνες και τα γράμματα. Όχι μέσω του προσωπικού του έργου, αλλά διά των απόψεων και αποφάσεών του.

Επαναστάτης από τα νεανικά του χρόνια, εντάσσεται στην παράνομη οργάνωση των μαθητών στο Κίεβο το 1890. Έως ότου συμμετάσχει στην επανάσταση του 1905 και μετά του 1917, είχε προλάβει να αποκτήσει σπουδαία μόρφωση. Σπούδασε στη Ζυρίχη Φιλοσοφία και Φυσικές Επιστήμες, ενώ μιλούσε πολλές σύγχρονες και δύο αρχαίες γλώσσες. Ήταν πολύ κοντά στον Λένιν, με τον οποίο είχε και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Ενδιαφέρον έχει η στάση των δύο ανδρών απέναντι στη λειτουργία των σοσιαλιστικών ιδεών, για τις οποίες ο Λουνατσάρσκι πίστευε πως, αν μετατραπούν σε ένα είδος νέας θρησκείας, τότε θα ήταν πιο εύληπτες από τις λαϊκές μάζες. Με το έργο του «Υλισμός και Εμπειριοκρατισμός» ο Λένιν άσκησε πολεμική κριτική στις απόψεις αυτές του συντρόφου του.

Με την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης ο Λουνατσάρσκι έμελλε να γίνει ο πρώτος κομισάριος της Παιδείας και να ασκεί αποφασιστική επιρροή μέσω της καθοδήγησής του στην Παιδεία και τον πολιτισμό. Ο Λένιν, που η επαναστατική του δράση δεν του επέτρεψε να εντρυφήσει ιδιαίτερα σε θέματα τέχνης και πολιτισμού, τον εμπιστευόταν απόλυτα. Μια από τις ιστορίες που καταγράφονται για τη σχέση του ηγέτη της επανάστασης με την τέχνη είναι η εξής: Σε μια έκθεση σχεδίων για μνημεία που θα αντικαθιστούσαν τα κατεστραμμένα αγάλματα και μνημεία της τσαρικής περιόδου ο Λένιν εξέταζε προσεκτικά τα σχέδια, αλλά κανένα δεν του άρεσε. Φτάνοντας σε ένα μνημείο φουτουριστικής τέχνης, έδειχνε εντελώς αμήχανος. Όταν του ζήτησαν την άποψή του, είπε «δεν καταλαβαίνω τίποτε, ρωτήστε τον Λουνατσάρσκι».

Αναλαμβάνοντας λοιπόν ως κομισάριος ο άνθρωπος που είχε την ευθύνη των ζητημάτων πολιτισμού δεν είχε μπροστά του ένα καθαρό πεδίο δράσης. Οι αντιπαραθέσεις και διαμάχες για τη λειτουργία του πολιτισμού όσον αφορά τη διαπαιδαγώγηση του εργαζόμενου λαού συμπεριλάμβαναν δυνατούς παίκτες. Εκτός από τον Λένιν, είχε να αντιμετωπίσει μεγέθη όπως αυτά των Τρότσκι, Μπουχάριν, Κολοντάι, Μέγιερχολτ, Μαγιακόφσκι και άλλων πολλών και σημαντικών. Κατάφερε όμως ως αγκιτάτορας να σταθεί στην κορυφή και με το θεωρητικό του έργο και με την απαράμιλλη ρητορική του δεινότητα και να παραμείνει ο αδιαμφισβήτητος καθοδηγητής σε θέματα τέχνης και πολιτισμού.

Οι σπουδές του Λουνατσάρσκι και η βαθιά γνώση του γύρω από τον πολιτισμό και την ιστορία του τού έδωσαν τη δύναμη εκείνα τα πρώτα χρόνια του σοβιετικού κράτους να δράσει θετικά και να βάλει τις βάσεις για έναν πραγματικά ουμανιστικό πολιτισμό, με σεβασμό στο παρελθόν και αισιοδοξία για το μέλλον. Ο ίδιος συνέκρινε την αποστολή της σοσιαλιστικής πολιτιστικής δραστηριότητας με την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό.

Σε αυτόν οφείλεται η διατήρηση και η απρόσκοπτη λειτουργία του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας και άλλων «αυτοκρατορικών» θεάτρων. Επιχειρώντας να συνδυάσει ό,τι καλό δημιουργήθηκε κατά το παρελθόν με το νέο και τις σύγχρονες επαναστατικές απαιτήσεις, δημιουργεί τα νέα σοβιετικά θέατρα που εμφανίστηκαν μαζικά σε όλη τη σοβιετική επικράτεια. Κρατώντας ως ευαγγέλιο την αισθητική κίνηση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, υποστηρίζει ταυτόχρονα και κάποια μετεπαναστατικά προοδευτικά πειραματικά κινήματα.

Διακηρύσσει πως το προλεταριάτο πρέπει να ασχοληθεί με την πολιτιστική επανάσταση. Επικαλείται γι’ αυτήν τη θέση του τον ίδιο τον Λένιν, που επέμενε πως, αν η δουλειά οικοδόμησης του σοσιαλισμού δεν οδηγεί στην αλλαγή του ίδιου του ανθρώπου, τότε χάνει τον σκοπό και τη σημασία της. Ο Λουνατσάρσκι δεν θέλει τον νέο σοβιετικό πολίτη παθητικό αποδέκτη της νέας τέχνης. Πασχίζει να δημιουργήσει συνειδητούς υποστηρικτές της συντελούμενης πολιτιστικής δραστηριότητας που συμβάλλει στην πρόοδο και τη χειραφέτηση της κοινωνίας.

Ήταν άλλωστε η εποχή του Λένιν. Μετά από αυτόν και μετά τον Λουνατσάρσκι και πολλούς ακόμα, το όνειρο συρρικνώθηκε για να χωρέσει σε στενές κομματικές αποφάσεις γραφειοκρατών που διαδέχθηκαν τους επαναστάτες. Ήταν οι γραφειοκράτες εκείνοι που εξευτέλιζαν σκηνοθέτες σαν τον Πουντόβκιν, που οδηγούσαν στην αυτοκτονία ποιητές σαν τον Μαγιακόφσκι και στην αφωνία θεατρικούς συγγραφείς σαν τον Μπουλγκάκοφ.

Ο Λουνατσάρσκι, πέρα από τις επιστημονικές του περγαμηνές, είχε και άλλες, που τις απέκτησε στο καμίνι της επανάστασης, στις εξορίες και τις φυλακίσεις. Πεθαίνοντας τάφηκε στο Τείχος του Κρεμλίνου, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8584061/o-epanastates-anatoli-lounatsarski)