Πετυχημένη η βραδιά κοινωνικής αλληλεγγύης

Πλήθος κόσμου γέμισε ασφυκτικά το νέο χώρο αθλοπαιδιών του Δήμου, στη συμβολή των οδών Πηνειού και Πάρνηθος (Ιονίου Πελάγους 48).
Κεντρικό πρόσωπο η μεγάλη τραγουδίστρια του δημοτικού τραγουδιού και συντοπίτισσά μας Γιώτα Χαλκιά που εμφανίστηκε αφιλοκερδώς. Στη συναυλία έλαβε μέρος και λαϊκό συγκρότημα που κάλεσε ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Φυλής.
Παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Χρήστος Παππούς με τη σύζυγό του Ντίνα, οι βουλευτές Γιάννης Δέδες, Νάσος Αθανασίου και Πάνος Σκουρολιάκος, ο  Αντιπεριφερειάρχης Γιάννης Βασιλείου, ο Αναπλ. Δήμαρχος Γιώργος  Aντωνόπουλος, ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Γιώργος Μαυροειδής, η Δημοτική Σύμβουλος Χρυσούλα Κουράση κ.ά.
Ευχαριστίες σε όλους για την ανταπόκρισή τους εξέφρασε η υπεύθυνη της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ Γεωργία Γούλα που αποδείχθηκε εξαιρετική οικοδέσποινα, φροντίζοντας να περάσουν όλοι μια αξέχαστη βραδιά.

(ΠΗΓΗ : Δ.ΦΥΛΗΣ http://tinyurl.com/y792z2ct)

Χτιστάδες θεατρίνοι ( Εφημ. ΑΥΓΗ 10.09.2017)

(Θεατρική παράσταση το έτος 1948 ! σε αυτοσχέδια σκηνή στο προαύλιο της  εκκλησίας Αγ.Νικολάου στην Πύλη Τρικάλων ) 

Οι παραστάσεις των διασκευών του «Πανάρετου», ρίζωσαν σε πολλά μέρη. Δίνονταν κάθε χρόνο μέσα από μια τελετουργία όπου άρχιζε με την έναρξη των προβών γύρω στα Χριστούγεννα και κατέληγε στην παρουσίαση την εποχή της αποκριάς.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 

Η ενασχόληση με έργα τέχνης, πριν ακόμα περάσει στην κυρίαρχη ευθύνη των κατ’ επάγγελμα δημιουργών, αποτέλεσε το πεδίο καλλιτεχνικής δράσης της ίδιας της κοινωνίας και των ανθρώπων που συγκροτούσαν συλλογικότητες φυλετικές, πολιτισμικές, επαγγελματικές κ.λπ. Αυτήν τη λυτρωτική ενασχόληση συνέχισαν οι κοινωνικές ομάδες και μετά τη συγκρότηση των καλλιτεχνικών συντεχνιών που κατ΄ αποκλειστικότητα παράγουν καλλιτεχνικό έργο.

Χτιστάδες, μελισσοκόμοι και εποχιακοί εργάτες γης από την Ήπειρο για παράδειγμα, κατά τον 19ο αιώνα ασχολήθηκαν με το θέατρο και το μεταλαμπάδευσαν από τα νησιά του Ιονίου στη Δυτική Ελλάδα. Στην Ήπειρο δηλαδή, τη Δυτική Ρούμελη και έως και το Φανάρι Καρδίτσας.

Με την πτώση της Κρήτης στους Οθωμανούς, λόγιοι κρητικοί κατέφυγαν στα Ιόνια Νησιά που ήταν υπό την κυριαρχία της Γαληνοτάτης Ενετικής Δημοκρατίας, φέρνοντας μαζί και τον πνευματικό τους πλούτο. Κορυφαία ανάμεσα σε άλλα πολλά δημιουργήματα του Κρητικού Θεάτρου και η τραγωδία «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτζη, γραμμένη γύρω στα 1595. Σε αυτό το έργο, ο έρωτας της βασιλοπούλας Ερωφίλης με τον Πανάρετο, έναν νέο που ζει στην αυλή του βασιλιά, καταλήγει σε τραγωδία μιας και ο βασιλιάς διατάζει να σκοτώσουν τον εραστή της κόρης του και να της παρουσιάσουν το τεμαχισμένο κορμί του σε ένα καλάθι! Αυτό καθ’ αυτό το θέμα και η πλοκή του έργου, αγαπιέται πολύ από το κοινό, ξεφεύγει από την κειμενική του διάσταση και αποτελεί πια μέρος της προφορικής παράδοσης η οποία με τη σειρά της ενεργοποιεί μικρές θεατρικές διασκευές που παίζονταν από απλούς ανθρώπους. Αυτές οι παραστάσεις, λάμβαναν χώρα όπως είπαμε στα Επτάνησα προς τέρψιν των λαϊκών στρωμάτων. Το κρητικό θέατρο άλλωστε είχε προλάβει να «μπολιάσει» και τις «Ζακυνθινές Ομιλίες» που είναι ένα σημαντικό είδος λαϊκού θεάτρου έως σήμερα.

Στα νησιά του Ιονίου, αναζητούσαν εργασία εποχιακοί εργάτες και επαγγελματίες από την απέναντι τουρκοκρατούμενη Δυτική Ελλάδα. Χτιστάδες Ηπειρώτες που διέτρεχαν την Επτάνησο αλλά και τις σκλαβωμένες περιοχές σε Θεσσαλία, Πελοπόννησο κ.λπ., φτιάχνοντας σπίτια και γεφύρια, ήρθαν σε επαφή με παραστάσεις αυτών των διασκευών και όπως πάντα συμβαίνει, μαγεύτηκαν από το γεγονός της θεατρικής παράστασης. Πιθανόν στη συνέχεια, να συμμετείχαν σε κάποιες από αυτές, κάνοντας ένα είδος μαθητείας – μύησης στην τέχνη του Διόνυσου. Το σίγουρο πάντως είναι πως μετέφεραν στην απέναντι στεριά τα κείμενα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις διαμόρφωσαν και δικά τους, δίνοντας παραστάσεις των διασκευών της «Ερωφίλης», αλλάζοντας όμως τον τίτλο και κάνοντάς τον «Πανάρετος».

Καταγράφονται πολλές τέτοιες παραστάσεις από τη Νότια Ήπειρο έως την Τριχωνίδα. Υπάρχει μάλιστα καταγραφή παράστασης από μελισσοκόμους, στο Σούλι, το 1886. Τα επαγγέλματα, όπως ήδη σημειώσαμε, ταξίδευαν. Το επάγγελμα του χτίστη απαιτούσε ακόμα μακρύτερα ταξίδια. Ο «Πανάρετος» λοιπόν, έφτασε μέχρι τον Θεσσαλικό κάμπο και συγκεκριμένα το Φανάρι Καρδίτσας. Εδώ, τον έφερε ο μαστρο – Τασιός Παπαγεωργίου, σε διασκευή γραμμένη σε ένα τετράδιο, το 1918, ενώ η τελευταία παράσταση καταγράφεται στα 1981. Ενδιαφέρον έχει ότι εδώ στο Φανάρι για τα κωμικά μέρη χρησιμοποιείται η ιδιαιτερότητα του Θεσσαλικού γλωσσικού ιδιώματος. Την διασκευή του Τασιού Παπαγεωργίου φαίνεται να χρησιμοποιεί για την δική της εκδοχή η διασκευή του Καρπενησίου, όπου συναντάται ανάμεικτο με τα λόγια στοιχεία και την ανάμνηση της κρητικής λαλιάς μέσω του δεκαπεντασύλλαβου και το ρουμελιώτικο ιδίωμα.

Οι παραστάσεις των διασκευών του «Πανάρετου», ρίζωσαν σε πολλά μέρη. Δίνονταν κάθε χρόνο μέσα από μια τελετουργία όπου άρχιζε με την έναρξη των προβών γύρω στα Χριστούγεννα και κατέληγε στην παρουσίαση την εποχή της αποκριάς.

Η «Ερωφίλη» λοιπόν, που ξεκίνησε στα 1595 περίπου από την Κρήτη, ρίζωσε και ενέπνευσε λαϊκούς ανθρώπους στα Επτάνησα και την απέναντι Ελλάδα. Αναμφισβήτητα είναι μια διαδικασία από την οποία πολλά μπορεί να διδαχθεί κανείς και ιδιαίτερα όσοι ασχολούνται επαγγελματικά ή και ως πολιτικά στελέχη με τον πολιτισμό. Άλλωστε αυτό που πρέπει να κάνουν οι ιδεολογίες και οι εξουσίες είναι να εμπνέονται από τον λαϊκό πλούτο και να εμπνέουν αυτούς που υπηρετούν. Αυτός πρέπει να είναι και ο δρόμος που προτείνει η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο.

 

Πηγές:

Αικ. Πολυμέρου – Καμηλάκη: «Πανάρετος -Λαϊκή διασκευή της Ερωφίλης στη Δυτ. Ρούμελη», «Θεατρική παράσταση λαϊκής διασκευής της Ερωφίλης στο Φανάρι Καρδίτσας».

Β. Πούχνερ «Το παραδοσιακό λαϊκό θέατρο στην Ελλάδα και τη Βαλκανική».

 

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8394703/chtistades-theatrinoi)

ΣΤΗΝ 82η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Με τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής Νίκο Παπά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με τον Θέμη Μουμουλίδη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με τον Παναγιώτη Παναγιώτου, τον Ηλία Λιβάνη και τον Θέμη

Μουμουλίδη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λίγο πριν την έναρξη της συνέντευξης τύπου  του Αλέξη Τσίπρα στο «Βελίδειο».

Σε κλίμα συγκίνησης πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση μνήμης στο Πάνειο Όρος δέκα χρόνια μετά την πυρκαγιά του 2007

Σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Προκόπιου Παυλόπουλου, η εκδήλωση μνήμης που διοργάνωσαν από κοινού, η Περιφερειακή Ενότητα Ανατολικής Αττικής και ο Δήμος Σαρωνικού, δέκα χρόνια από την καταστροφική πυρκαγιά στο Πάνειο Όρος τον Αύγουστο του 2007.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης τιμήθηκε η μνήμη του εθελοντή Ανθυποσμηναγού (ΤΜΜ) Βασίλειου Φιλίππου, ο οποίος έχασε τη ζωή του στην προσπάθεια κατάσβεσης της πυρκαγιάς, με την τέλεση επιμνημόσυνης δέησης, χοροστατούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαου.

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση ακολούθησε κατάθεση στεφάνου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο μνημείο του εθελοντή Ανθυποσμηναγού Βασίλειου Φιλίππου, ενώ τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή και ανακρούστηκε ο Εθνικός Ύμνος από τη μπάντα της Πυροσβεστικής.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με σύντομες ομιλίες από τον Δήμαρχο Σαρωνικού κ. Γεώργιο Σωφρόνη, τον Αντιπεριφερειάρχη Ανατολικής Αττικής κ. Πέτρο Φιλίππου, τον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών κ. Νίκο Τόσκα και από  τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.. Προκόπιο Παυλόπουλο.

Ο Δήμαρχος κ. Σωφρόνης εστίασε στην ανάγκη συνεργασίας στον τομέα της πρόληψης, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «Στην εθνική  προσπάθεια για την προστασία του περιβάλλοντος και του δασικού πλούτου της Πατρίδας μας χρειάζεται σχέδιο και διάθεση για ειλικρινή και ουσιαστική συνεργασία μεταξύ όλων των θεσμών του Κράτους. Το σχέδιο αυτό πρέπει να δίνει έμφαση στην πρόληψη αλλά και στην ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών. Σε αυτόν τον τομέα η Αυτοδιοίκηση μπορεί να παίξει ακόμη πιο κομβικό ρόλο».

Από την πλευρά του ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Φιλίππου, που την περίοδο εκείνη ήταν Δήμαρχος Καλυβίων, αφού αναφέρθηκε συνοπτικά στις δύσκολες στιγμές της πυρκαγιάς του 2007 και στη μεγάλη καταστροφή που είχε συντελεστεί τότε όχι μόνο στα Καλύβια αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα, μίλησε με συγκίνηση για τον άδικο χαμό του Βασίλη Φιλίππου, στη μνήμη του οποίου πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη εκδήλωση. Ακολούθησε αναφορά στη σημαντική προσπάθεια της Πολιτείας και κυρίως του Πυροσβεστικού Σώματος για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών αλλά και στην πολύτιμη βοήθεια που προσφέρουν οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Περιφέρεια και δήμοι), η Πολιτική Προστασία (Γενική Γραμματεία και επιμέρους Διευθύνσεις Περιφέρειας και δήμων), οι Σύνδεσμοι και οι Εθελοντικές Ομάδες καθώς και οι πολίτες. Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Αντιπεριφερειάρχης τόνισε απευθυνόμενος στην οικογένεια του αδικοχαμένου Ανθυποσμηναγού ότι η συγκινητική του αυτοθυσία θα μείνει άσβεστη στις καρδιές όλων και ευχαρίστησε όλους τους θεσμικούς παράγοντες και τους πολίτες για την παρουσία τους στην εκδήλωση μνήμης.

Με δήλωσή του δε στο περιθώριο της εκδήλωσης έκανε ξεχωριστή αναφορά στη μεγάλη προσπάθεια για την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος στην πληγείσα περιοχή του Πάνειου Όρους με την πραγματοποίηση μιας εκστρατείας αναδάσωσης σε συνεργασία με όλους τους απαραίτητους επιστημονικούς φορείς και με την πρωτοφανή συμμετοχή χιλιάδων πολιτών που πρόσφεραν εθελοντικά. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι το Πάνειο Όρος σήμερα, δέκα χρόνια μετά να είναι «ολοζώντανο» και καταπράσινο.

Στον σύντομο χαιρετισμό του ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκος Τόσκας, ο οποίος παραβρέθηκε στην εκδήλωση εκπροσωπώντας την κυβέρνηση, επικεντρώθηκε στις ενέργειες της πολιτείας στη δύσκολη αυτή οικονομική συγκυρία για την ενίσχυση της Πολιτικής Προστασίας και την εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών συνθηκών για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. 

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την επίδοση τιμητικής πλακέτας από τον Αντιπεριφερειάρχη Ανατολικής Αττικής και τον Δήμαρχο Σαρωνικού στον Διοικητή Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Ανατολικής Αττικής Αρχιπύραρχο Χαράλαμπο Χιώνη για την πολύτιμη προσφορά της Πυροσβεστικής στην κατάσβεση των πυρκαγιών στην Ανατολική Αττική.

Ξεχωριστή στιγμή ήταν όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επίδωσε τιμητική πλακέτα στην οικογένεια του Ανθυποσμηναγού Βασίλειου Φιλίππου αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι με την αυταπάρνηση και τον άδικο χαμό του συγκαταλέγεται στους ήρωες, ενώ αναφέρθηκε και στο σημαντικό έργο που προσφέρει η Πυροσβεστική στην κατάσβεση των πυρκαγιών εκφράζοντας τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη της Πολιτείας προς το Πυροσβεστικό Σώμα.

Την εκδήλωση τίμησαν επίσης με την παρουσία τους: ο Πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης, ως εκπρόσωπος του Προέδρου της ΝΔ κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, ο Τομεάρχης Εξωτερικών κ. Γεώργιος Κουμουτσάκος (βουλευτής Β’ Αθηνών), ως εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ κ. Δημήτριου Κουτσούμπα, ο βουλευτής κ. Χρήστος Κατσώτης, οι βουλευτές Περιφέρειας Αττικής κ.κ. Πάνος Σκουρολιάκος, Θανάσης Μπούρας, Μάκης Βορίδης, Γιώργος Βλάχος και Γιάννης Δέδες, ο βουλευτής Επικρατείας κ. Βασίλης Οικονόμου, οι Δήμαρχοι Κρωπίας κ. Δημήτρης Κιούσης και Λαυρεωτικής κ. Δημήτρης Λουκάς, οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι κ.κ. Νάσος Αναγνωστόπουλος, Πάρις Ευαγγελίου και Ζαχαρίας Πελέκης, ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΑ ο Διοικητής ΔΑΥ Υποπτέραρχος (Ι) Θεμιστοκλής Μπουρολιάς, από το ΓΕΑ Β3 ο Σμήναρχος Ιωάννης Σπύρου, ο Αρχηγός Πυροσβεστικού Σώματος Αντιστράτηγος Βασίλης Καπέλιος, ο Διοικητής Περιφερειακής Πυροσβεστικής Διοίκησης Αττικής Υποστράτηγος Κων/νος Γιόβας, ο Διοικητής Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Ανατολικής Αττικής Αντιπύραρχος Χαράλαμπος Χιώνης, ο Υποδιοικητής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Λαυρίου Πυραγός Μενέλαος Ανδρεσάκης, ο Υποδιοικητής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Κορωπίου Επιπυραγός Κουρούσιας, ο Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων Υποστράτηγος Χαράλαμπος Λαλούσης, ο Διοικητής 114 Πτέρυγας Μάχης Τανάγρας Σμηναγός Γεώργιος Κυριάκου, δημοτικοί και τοπικοί σύμβουλοι του Δήμου Σαρωνικού, οι πολιτευτές κ.κ. Απόστολος Σταύρου και Νίκος Καντερές, εκπρόσωποι φορέων, καθώς και πολλοί κάτοικοι της περιοχής που θέλησαν να τιμήσουν τη μνήμη του συντοπίτη τους.

(ΠΗΓΗ : https://www.rpn.gr/m_region/59974/se-klima-sygkinhshs-pragmatopoihthhke-h-ekdhlwsh-mnhmhs-sto-paneio-oros-deka-chronia-meta-thn-pyrkagia-toy-2007)

26 χρόνια από τον θάνατο του Αλέκου Σακελλάριου

Με αφορμή τα 26 χρόνια από τον θάνατο του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ, ένα παλιότερο κείμενο μου στην ΑΥΓΗ με τίτλο “Ο δικός μου Κυρ Αλέκος Σακελλάριος ”

Όταν βρέθηκα δίπλα στον Αλέκο Σακελλάριο, ήταν ήδη ένας θρύλος. Ήταν το καλοκαίρι του 1988 και συναντηθήκαμε για να ανεβάσουμε, με σκηνοθέτη τον ίδιο, το έργο του “Μανωλάκης ο βομβιστής”. Το είχε γράψει κατά την περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας στην Ελλάδα και “έπαιζε” κωμικά με τις βόμβες που έβαζαν αντιστασιακοί, τότε. Η κατάσταση στη χώρα είχε πια αλλάξει. Η χούντα είχε περάσει, το ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία, και οι στρεβλώσεις που οδηγούσαν εκείνη την εποχή στο 1989, με το σκάνδαλο Κοσκωτά και την κυβερνητική συνεργασία δεξιάς και αριστεράς το ’89 ήταν επί θύραις. Ο “Μανωλάκης” ήταν, λοιπόν, μια κωμωδία, όχι από τις “κλασικές” του Σακελλάριου. Πραγματεύεται ένα θέμα που δεν είναι από τα πιο οικουμενικά που έπιασε στα τόσα πολλά θεατρικά που μας παρέδωσε. Ξεκινήσαμε λοιπόν πρόβες στο σπίτι του, επί της οδού Ευελπίδων στο Πεδίο του Άρεως. Όλοι, γύρω από το γραφείο του. Αρχίσαμε την ανάγνωση, και μείναμε αρκετόν καιρό να κάνουμε “καθιστή πρόβα”. Εμείς, άπειροι στην καθημερινή εκφορά του λόγου επί σκηνής, που όμως έχει προσωπικότητα και ουσία, τον χαζεύαμε όταν δίδασκε την “τέχνη της ατάκας”. Πώς αυτός, ένας συγγραφέας κατ’ ουσίαν και εξ ανάγκης σκηνοθέτης, ήξερε τόσο πολύ καλά να “πλασάρει την ατάκα” και να την κάνει να φαίνεται αυτονόητη, να έχει ποικιλία και να μαγνητίζει τον θεατή; Κρεμόμασταν από τα χείλη του. Κάτι μάθαμε. Και εκ των υστέρων συλλογιζόμουν πάντα, τι ωραίο θα ήταν να τον συναντούσα αργότερα, όταν η πείρα μου ήταν μεγαλύτερη. Θα μάθαινα έτσι περισσότερα. Όπως και να ‘χει, όμως, αποχαιρετίσαμε το θρυλικό γραφείο του πιο καλοί ηθοποιοί από αυτό που ήμασταν όταν για πρώτη μέρα χτυπήσαμε το κουδούνι του. Να συμπληρώσω πως την πρόβα διέκοπταν συχνές αφηγήσεις με ιστορίες από τη ζωή του στην τέχνη. Ήταν ανεπανάληπτος ο τρόπος που είχε να αφηγείται το καθετί. Ακόμα και το πιο ασήμαντο το έκανε να φαίνεται μεγάλο και σημαντικό. Και το υπέβαλλε με τέτοιον τρόπο, που γινόταν μοναδικό! Και που ο ακροατής να θέλει να μην σταματήσει ποτέ η αφήγηση. Αυτό πετύχαινε και με τα θεατρικά έργα που έγραφε και σκηνοθετούσε κατ’ αρχήν στο θέατρο και στη συνέχεια μεταφέροντάς τα στον κινηματογράφο. Αφηγείται μιαν ιστορία που στα χέρια κάποιου άλλου ίσως να μην είχε μεγάλη αξία. Ο κυρ-Αλέκος όμως την αναδείκνυε σε μοναδική. Με το σινεμά, τα θεατρικά του έργα που έκαναν μεγάλη επιτυχία στα θέατρα των Αθηνών, ταξίδευαν παντού στην Ελλάδα και οι επαρχιακοί κινηματογράφοι γέμιζαν από θεατές που απολάμβαναν τον “Θανασάκη τον πολιτευόμενο”, τους “Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες”, το “Υπάρχει και φιλότιμο” και τόσα άλλα. Μαζί τους, υπέροχα τραγούδια με στίχους του όπως “Το τραμ το τελευταίο”, “Ο αμαξάς” και τόσα άλλα.

Συνεχίσαμε τις πρόβες στο θέατρο “Γκλόρια” όπου ανέβηκε το έργο του. Εκεί είδα στον Σακελλάριο τον τρόπο που ήλεγχε τα πάντα στην παραγωγή. “Σηκώσαμε” το έργο, δίδαξε δηλαδή την κίνηση, ήρθαν τα κοστούμια, οι μουσικές και φτάσαμε στις γενικές δοκιμές. Ήρθε και η ώρα που θα έπεφτε η αυλαία. Οι τεχνικοί δήλωσαν πως η κουρτίνα έκλεινε σιγά-σιγά. Αυτός ήθελε να κλείσει γρήγορα. Αστραπιαία! Ήταν αυτό το γρήγορο φινάλε, μέρος της παράστασης. Δεν ήθελε να αφήσει ανάσα στον θεατή. Ήθελε να τον ξαφνιάσει και να ξεσπάσει έτσι το χειροκρότημα. Οι τεχνικοί ανένδοτοι. Τότε λοιπόν, ο κυρ-Αλέκος έγινε μεγάλος, τεράστιος! Και με την πείρα, τη γνώση και το κύρος του ανθρώπου που αποτελεί σημαντικό μέρος της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου, δήλωσε ορθά κοφτά πως η αυλαία θα κλείσει ακαριαία, ο κόσμος να χαλάσει! Βεβαίως έτσι έγινε και έτσι ήταν σωστό!

Μετά από δύο χρόνια ο κυρ-Αλέκος πήγε αλλού. Άφησε οριστικά αυτόν τον μάταιο κόσμο για να συνεχίσει να γράφει και να σκηνοθετεί σε άλλες διαστάσεις…

Εγώ όμως τον συνάντησα ξανά και ξανά. Βλέποντας τα έργα του, μελετώντας τον και ανεβάζοντάς τα. Το 1994, ο Σωτήρης Μουστάκας με καλεί να συμμετάσχω στο ανέβασμα του θρυλικού “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”. Μου έδωσε το κείμενο και μου έκανε την τιμή να μου πει να διαλέξω όποιον ρόλο ήθελα. Διαβάζοντας το έργο, λοιπόν, και γνωρίζοντας ότι γράφτηκε το 1946, αναζήτησα τις παλιές λέξεις και εκφράσεις που θα είχε ένα έργο της εποχής του. Μάταιο. Κρατούσα στα χέρια μου ένα έργο φρέσκο με προσωπικότητα στον λόγο, με ροή και δυναμική σπάνια! Να μνημονεύσω εδώ και την υπέροχη ερμηνεία του αξέχαστου Σωτήρη…

Αν οι “Γερμανοί” ξορκίζανε την κατοχή και τα βάσανά της, ο “Θανασάκης ο πολιτευόμενος”, γραμμένος στις αρχές της δεκαετίας του ’50, σηματοδοτεί την προσπάθεια ανασυγκρότησης του τόπου. Ασχολείται εδώ με τα οικεία κακά. Τις πολιτικές στρεβλώσεις που ήδη είχαν κάνει την εμφάνισή τους στον δημόσιο μετακατοχικό και μετεμφυλιακό βίο. Ανέβασα τον “Θανασάκη” το 2000 με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης και χαρήκαμε όλοι οι συντελεστές τη συμμετοχή του κοινού σε ένα έργο που, παρότι είχαμε κρατήσει την ιστορικότητά του, κατέβαινε στην πλατεία φρέσκο και δροσερό. Το 2007, πάλι με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, ανέβασα το “Δεσποινίς ετών 39”. Άλλο σπουδαίο έργο κι αυτό. Γλυκόπικρο, με λεπτό χιούμορ και απίστευτα κωμικές καταστάσεις. Τώρα, εν έτει 2013, με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και σκηνοθέτη τον Βασίλη Νικολαΐδη, γίνομαι “Στρατηγός Δεκαβάλλας” στο έργο “Ένας ήρωας με παντούφλες”. Άλλη μία συνάντηση με τον κυρ-Αλέκο. Άλλη μία πρόκληση να μπω στον κόσμο του, να ανακαλύψω την απερίγραπτη μαστοριά του και να χαρώ παίζοντας έναν ρόλο του. Γιατί οι χαρακτήρες που δημιούργησε ο Σακελλάριος δίνουν χαρά και σε αυτόν που τους ερμηνεύει. Έτσι που κοινό και σκηνή γίνονται ένα και ο Αλέκος Σακελάριος να είναι παρών στην πολιτιστική μας ζωή, ες αεί!

Αγαπητέ μου δάσκαλε, γράφοντας το “Οι Γερμανοί ξανάρχονται” ήθελες να σηματοδοτήσεις το τέλος της σκλαβιάς από τη γερμανική κατοχή. Αλίμονο όμως. Φοβάμαι πως οι Γερμανοί [όχι ως φυλή, αλλά ως οικονομικοί πια δυνάστες] δεν έφυγαν ποτέ. Είναι εδώ. Και αυτές τις στιγμές είναι περισσότερο από ποτέ. Στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, παντού στην Ευρώπη…

Ας είναι λοιπόν τα έργα σου βάλσαμο και ανοιχτό παράθυρο για να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα. Άλλωστε τα πάντα γίνονται. Και η αυλαία θα πέσει αστραπιαία. Έτσι όπως εσύ ήθελες!

Στις 7 Νοεμβρίου συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Αλέκου Σακελλάριου, ο οποίος απεβίωσε στις 28 Αυγούστου 1991

Πάνος Σκουρολιάκος