Ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Π.Σκουρολιάκος ως παρατηρητής των προεδρικών εκλογών στην Ρωσία

ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Για την εκλογή προέδρου στην Ρωσία, βρέθηκε ως παρατηρητής ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος. Επισκέφτηκε την Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, όπου με πολλούς βουλευτές από όλον τον κόσμο, περιόδευσαν σε  εκλογικά τμήματα και παρακολούθησαν την όλη εκλογική διαδικασία.

 Με πολικές θερμοκρασίες στην ατμόσφαιρα, το κλίμα ανάμεσα στους ψηφοφόρους  ήταν αρκετά θερμό. Με μουσικές να παίζουν στα μεγάφωνα , με πιροσκί που υπήρχαν άφθονα σε όλα τα τμήματα και με το νέο ηλεκτρονικό σύστημα στην κάλπη, οι Ρώσοι πολίτες συμμετείχαν χωρίς ιδιαίτερες επικοινωνιακές δραστηριότητες  σε αφίσες, φέιγ βολάν κλπ.  στις δύο ρωσικές   μεγαλουπόλεις.

Οι νέες ηλεκτρονικές κάλπες

Παιδαγωγοί απασχολούν με παιχνίδια τα παιδιά, ενώ οι γονείς ψηφίζουν.

Με τον βουλευτή Αγ. Πετρούπολης στην Ρωσική Δούμα, Ρομάν Αλιέντεβιτς.

Με βουλευτίνες από τη Νότιο Αφρική.

Με τον Ρώσο βουλευτή Ρομάν Αλιέντεβιτς στο μέσον, τον βουλευτή της ΝΔ Γιώργο Κασαπίδη, τον Ιταλό βουλευτή Σ. Μάρκο και τον διευθυντή του σχολείου όπου λειτουργούσε ένα από τα εκλογικά τμήματα στην Αγ. Πετρούπολη.

 

Το ποδόσφαιρο των ποιητών

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Το ποδόσφαιρο είναι ένα ιδιαίτερο άθλημα. Πέρα από την αγάπη του κόσμου, μαγνητίζει και επιχειρηματίες, πολιτικούς και αποψιούχους, που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δημιουργούν ένα περιβάλλον σήψης, ανομίας διαπλοκής

Ποιος να το ‘λεγε πως το παιχνίδι επίσκυρος των αρχαίων Ελλήνων θα απασχολούσε την πολιτική ζωή της χώρας το 2018.

Πρόδρομος του ποδοσφαίρου ήταν ο επίσκυρος, όπως και το harpastum των Ρωμαίων και το cuju των Κινέζων. Η σύγχρονη μετεξέλιξη του αθλήματος όμως ξεκίνησε στην Αγγλία τον 8ο αιώνα και μορφοποιήθηκε με τους «κανόνες του Κέιμπριτζ», που καταρτίστηκαν για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1848.

Από τότε κύλισε πολύς χρόνος ώστε το ποδόσφαιρο να γίνει ένα λαϊκό άθλημα που συγκινεί την πλειονότητα των ανθρώπων του πλανήτη και έχει αναπτύξει γύρω του έναν ιδιαίτερο πολιτισμό, μια κουλτούρα άκρως ενδιαφέρουσα. Συνυπάρχουν σ’ αυτή παράμετροι αισθητικής, κοινωνιολογίας, πολιτικής, ακόμα και θρησκείας. Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς του αθλητικού σύμπαντος.

Ένας τόσο σημαντικός παράγοντας, όπως είναι φυσικό, ενέπνευσε και επηρέασε στο έργο τους καλλιτέχνες και δημιουργούς που μας έδωσαν αισθητικά αριστουργήματα στις εικαστικές τέχνες, στον κινηματογράφο, στη μουσική, την ποίηση.

Ποδοσφαιριστές όπως ο Μαραντόνα έγιναν λαϊκοί ήρωες ή είδωλα του λάιφ στάιλ, όπως ο Μπέκαμ. Στην Ελλάδα, μεταπολεμικά ποδοσφαιριστές έπαιξαν σε ταινίες, γέμισαν τις κοσμικές σελίδες, έδωσαν υλικό για ρεπορτάζ στα πρωϊνάδικα της τηλεόρασης. Πολλοί από αυτούς μας έκαναν υπερήφανους και στα ελληνικά γήπεδα αλλά και στο εξωτερικό όπου διέπρεψαν.

Πάμπολλα τα τραγούδια που γράφτηκαν για το κοσμαγάπητο άθλημα. Να αναφέρουμε τους στίχους του Ρασούλη για το «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», τιμώντας τον σπουδαίο ποδοσφαιριστή Γιώργο Κούδα. Αλλά και ο Τζίμης Πανούσης καυτηριάζει τον άρρωστο οπαδισμό με τον στίχο «Βούλγαροι, χανούμισες, βαζέλες, όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες».

Όμως και οι Έλληνες ποιητές εμπνεύστηκαν από το ποδόσφαιρο και μας έδωσαν σημαντικά ποιήματα. Ξεφυλλίζω το βιβλίο του ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου «Εντός και εκτός έδρας» με υπότιτλο «Το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Ανακαλύπτω στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη: «Όταν τα βράδια της Κυριακής μετά το ματς γέμιζαν οι ταβέρνες γύρω από το γήπεδο και συ έτρεχες σπίτι να διαβάσεις». Ή «Το ματς της ζωής του είχε τελειώσει – τώρα έπαιζε την παράταση». Ο Θανάσης Βενέτης στη «Μικρή ωδή στον Κώστα Δαβουρλή» («Ωσεί παρών», 1997) γράφει: «Ο μαύρος πρίγκιπας κρέμασε νωρίς τα παπούτσια του. / Στων ιαχών τη μάντρα έστησε το τσαντίρι του. / Με σέντρες και φαρμακερά βολέ προς την εστία -του ουρανού- τα δίχτυα αυτά τα μάτια του κόσμου ξετινάζοντας. / Με την αίγλη και τη σκοτεινή γοητεία των άσων / έφυγε / ο τσιγγάνος των γηπέδων. / Καραβάνια τα όνειρά του, πληγή και γιασεμί / ταξιδεύουν / … / Βασίλη Μποτίνο, Μίμη Δομάζο, / Γιώργο Σιδέρη, Γιώργο Κούδα, Βασίλη / Χατζηπαναγή / και συ Βασίλη Καραπιάλη / μην ψάχνετε. / Ρωτήστε / … / εκεί ψηλά / στα αποδυτήρια του απείρου / το μαύρο μας διαμάντι». Εδώ και το ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου «Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου» («Η ιστορία του ξένου και της λυπημένης» 1987). «Από το ότι, ορμώμενος, τα χρόνια περνούν γρήγορα / και αυτό το βρίσκω πικρό και άδικο / και από το ότι ο ποιητής παλαιότερα Δικταίος Άρης / εκράτησεν ως αφιλοκερδής τεχνίτης / στην πενιχρή αθανασία του / τον άλλοτε σπουδαίο παίκτη της ποδόσφαιρας / Ηλίαν υιόν του Υφαντή -του Ολυμπιακού Πειραιώς- τονίζοντας τα κάλλη του και την ευμορφιά του / παράλληλα με τον μακαρισμό ευτυχισμένος (να ‘ν’) / ο Πειραιάς / που έχει φορτώσει τόσες απ’ τις ελπίδες του / πάνω σε τέτοια αγόρια / θα υμνήσω κι εγώ με τη φτωχή την πένα μου / τον ιδιόρρυθμο πλην όμως φιλότιμο χαρακτήρα / του παίκτου της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστου / Αρδίζογλου».

Είναι και άλλοι πολλοί οι ποιητές που ύμνησαν το άθλημα και τους αθλητές του: Νάσος Βαγενάς, Σωτήρης Κακίσης, Τάσος Δενέγρης, Ηλίας Λάγιος, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Βασίλης Στεριάδης, Αλέξης Σταμάτης κ.ά.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα ιδιαίτερο άθλημα. Πέρα από την αγάπη του κόσμου, μαγνητίζει και επιχειρηματίες, πολιτικούς και αποψιούχους, που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δημιουργούν ένα περιβάλλον σήψης, ανομίας διαπλοκής. Μπρος στα μάτια μας ζήσαμε την οικοδόμηση όλου αυτού του πλέγματος με την ανοχή (τουλάχιστον) των κυβερνήσεων του παλιού πολιτικού συστήματος.

Ταυτόχρονα, όμως, είναι και το ποδόσφαιρο του λαού και το ποδόσφαιρο των ποιητών. Εμείς προτιμάμε αυτό, το τελευταίο.

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8777005/to-podosphairo-ton-poieton)

Για το Χρήστο Σιμαρδάνη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 13 Μαρτίου 201

ΓΙΑ ΤΟΝ  ΧΡΗΣΤΟ ΣΙΜΑΡΔΑΝΗ

Aποχαιρετούμε έναν εξαιρετικό ηθοποιό που έφυγε τόσο σύντομα από κοντά μας.
Ο Χρήστος Σιμαρδάνης εκλεκτό μέλος της συντεχνίας των ηθοποιών άφησε το στίγμα του στο Ελληνικό Θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Είχε πολλά ακόμα να δώσει με το πλούσιο ταλέντο του.

Χρήστο καλό Ταξίδι.

 

Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος

Συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού  του ΣΥΡΙΖΑ

Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

 

Το θέατρο και οι θρησκόληπτοι ( ΑΥΓΗ 10.3.2018 )


Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*  

Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν από κάποιες δεκαετίες.

Στο γενικότερο κλίμα της έντονης παρουσίας των συντηρητικών ιδεών και μιας ιδιότυπης Ακροδεξιάς και εμφυλιοπολεμικής δραστηριότητας, μετρημένοι στα δάχτυλα φανατικοί θρησκόληπτοι, διαμαρτυρήθηκαν έξω από το θέατρο όπου παίζεται η παράσταση. Το θέμα απασχόλησε το πανελλήνιο. Βεβαίως αν οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν το αναδείκνυαν σε σημαντική είδηση, ούτε οι περαστικοί εκείνη την ώρα στο σημείο διαμαρτυρίας δεν θα τους έπαιρναν χαμπάρι.

Αλήθεια η ορθόδοξη πίστη είναι εναντίον του θεάτρου; Έχει μήπως φιλοδοξίες θεατρικού κριτικού ή θεατρικής αστυνομίας; Στην ιστορία του θεάτρου πράγματι υπήρξε αποκλεισμός του θεάτρου και των θεατρίνων, μουσικών, χορευτών κ.λπ. από τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό, πριν από 1.700 χρόνια.

Μετά από τις λαμπρές ημέρες δόξης του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, που γεννήθηκε μέσα από τις λατρευτικές τελετές των Ελευσινίων Μυστηρίων, το θέατρο παρέλαβαν οι Ρωμαίοι. Μιμήθηκαν τους αρχαίους τραγικούς μας, πιο χοντροκομμένα, με λιγότερη είναι η αλήθεια τέχνη και έμπνευση. Οι Ρωμαίοι παραδίδουν στους βυζαντινούς ένα “Θέατρο Ποικιλιών”, όπως θα το λέγαμε σήμερα.

Χυδαία αστεία, σαλτιμπάγκοι και εταίρες στο δυναμικό του, το είχαν καταστήσει μια διασκέδαση φτηνού γούστου για τον “όχλο”. Η Ορθοδοξία, ως το επίσημο δόγμα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στέκεται με αυστηρότητα απέναντι σε αυτό το θέατρο παρακμής που παρέλαβε από τους Ρωμαίους και το απορρίπτει. Σύμφωνα με τη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ.Χ., οι ηθοποιοί γίνονται δεκτοί στην εκκλησιαστική κοινότητα, αφού πρώτα αλλάξουν επάγγελμα. Για τους παντομίμους [θεατρίνους] ισχύει το επιτίμιο της αποχής από τη θεία μετάληψη. Υπάρχει μάλιστα και κατάλογος για τους “αποβλητέους” από τη χριστιανική κοινότητα: ο επί σκηνής εμφανιζόμενος ανήρ ή γυνή, ο χοραύλης, ο κιθαριστής, ο την όρχησιν επιδεικνύμενος κ.ά. Οι κληρικοί, οι οποίοι τελούν το μυστήριο του γάμου, θα πρέπει να αποχωρούν πριν αρχίσουν να παίζουν μουσικά όργανα ή να χορεύουν και μάλιστα πριν εμφανισθούν “θυμελικοί” [ηθοποιοί]. Οι κληρικοί μάλιστα που θα ενέπιπταν στο αμάρτημα να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση τιμωρούνταν με καθαίρεση, ενώ για τους λαϊκούς η ποινή ήταν αφορισμός. Έτσι λοιπόν, κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν υπάρχει άξιο λόγου θέατρο.

Αργότερα, η Εκκλησία ενεθάρρυνε τη θεατρική δραστηριότητα. Από τον 17ο αιώνα, έχουμε ανάπτυξη της τέχνης του Θεάτρου, στο πλαίσιο της συνοχής των ελληνικής καταγωγής ή παιδείας Ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη. Στην εφημερίδα «Κωσταντινούπολις», αρ. φ. 1175/9-2-1872 διαβάζουμε, ότι «πολλάκις (εδίδοντο) θεατρικαί παραστάσεις εντός του περιβόλου των εκκλησιών» και ότι «εντός της σκηνής και επί των ευρυτάτων εξεδρών πέριξ, επί πολυθρονών, ανεπαύοντο και ήκουον μετά συγκινήσεως τα διδάγματα οι μητροπολίται, αρχιεπίσκοποι και συνοδικοί του Πατριάρχου ημών, πηγαινοερχόμενοι με αμάξας -διά της δευτέρας γεφύρας του Κερατίου κόλπου- από το Φανάριον».

Παρ’ ότι τα παλιά επιτίμια της Συνόδου της Λαοδικείας δεν ισχύουν πια, φανατικοί θρησκόληπτοι, πάντα εύρισκαν την ευκαιρία να διαμαρτυρηθούν για παραστάσεις που υπονομεύουν κατά τη γνώμη τους τα «χρηστά ήθη». Πρόχειρα να αναφέρουμε τις διαμαρτυρίες στη Λάρισα, όταν κατά τη δεκαετία του 1970, το «Θεσσαλικό Θέατρο», σε μια επιθεώρηση που είχε ανεβάσει περιέλαβε και το σύνηθες «νούμερο» με τρεις ψαλτάδες που κατά το βυζαντινό μέλος, σατίριζαν την επικαιρότητα. Το 2012 στο θέατρο «Χυτήριο» όπου είχε ανέβει το έργο « Corpus Cristi», φανατικοί σκοταδιστές, κρατώντας ελληνικές σημαίες και εικόνες, συνεπικουρούμενοι από τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής, με ψαλμωδίες και συνθήματα εμπόδιζαν τη διεξαγωγή της παράστασης. Αφού έσκισαν αφίσες και έσπασαν την κλειδαριά της εισόδου, ξυλοκόπησαν δημοσιογράφο της Lifo που προσπάθησε να βιντεοσκοπήσει τα όσα συνέβαιναν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει και ήχος και εικόνα καταγεγραμμένη από τις απειλές και τις ύβρεις των τριών βουλευτών.

Φοβάμαι πως αυτά τα τελευταία επεισόδια δεν είναι τυχαίες εξάρσεις γραφικών ταλιμπάν. Η απειλητική Ακροδεξιά που φωλιάζει πια και εντός της Νέας Δημοκρατίας κινείται βάσει σχεδίου, αξιοποιώντας συμβολισμούς όπως η σημαία ή εικόνες που προκαλούν τα συναισθήματα του λαού. Η σημαία ανήκει σε όλους τους Έλληνες και οι εικόνες έχουν θέση στην εκκλησία και όχι σε διαδηλώσεις έξω από τα θέατρα.

Η πρόσφατη «ατραξιόν» των φανατικών θρησκόληπτων είναι ένα ακόμη επεισόδιο μιας καλά ενορχηστρωμένης επίθεσης στην ελευθερία του πνεύματος. Το Θέατρο όμως θα συνεχίσει την πορεία του. Θα εξελίσσεται, θα ανανεώνεται και θα προσφέρει στο κοινό ψυχαγωγία και με τις δύο έννοιες του όρου. Σε κάποιους θα αρέσουν και σε κάποιους όχι οι θεματικές, αισθητικές, ιδεολογικές του επιλογές. Στη δημοκρατία όμως γίνονται σεβαστές οι διαφορετικές απόψεις που γεννούν συνθέσεις και όποιος ονειρεύεται μια Ελλάδα χωρίς δημοκρατία όπου ο αυταρχισμός ανθρώπων και ομάδων που θεωρούν ότι κατέχουν τη μοναδική αλήθεια την οποία όλοι πρέπει να αποδεχθούν, έχει παρέλθει και δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8761093/to-theatro-kai-oi-threskoleptoi)

Παρέμβαση του Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στην επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς για το Ελληνικό Σχολείο του Μονάχου (Video)

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 09  Μαρτίου  2018

Παρέμβαση του  Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στην επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς για το Ελληνικό Σχολείο του Μονάχου.

    
   Για τις μεγάλες ευθύνες των Κυβερνήσεων από το 2001 ως το 2014 και τις πιθανές παρανομίες έκανε λόγο ο Βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος στην επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς.

   Επεσήμανε τις καθυστερήσεις  στην κατασκευή του κτηρίου και την έλλειψη προσοχής όσον αφορά τις συμβατικές υποχρεώσεις του Ελληνικού Κράτους που είχε ως αποτέλεσμα να απολεσθεί  η κυριότητα του οικοπέδου.

  Τέλος περιέγραψε  τις κινήσεις που γίνονται από την σημερινή Κυβέρνηση από το 2015 για την ανάκτηση του οικοπέδου και την Κατασκευή του Κτηρίου.

 

Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος

Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

Ζωγράφοι στο θέατρο ( Αυγή 03.03.2018 )

(Έργο του σκηνογράφου – ζωγράφου και εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η όψη σε μια θεατρική παράσταση είναι ένα από τα πιο βασικά και δυνατά χαρακτηριστικά της. Η εικαστική ερμηνεία του θεατρικού έργου όπως το αντιλαμβάνονται και το αποδίδουν σκηνοθέτης και ηθοποιοί είναι κυρίαρχης σημασίας.

Είτε πρόκειται για μια λιτή σκηνική – εικαστική σύνθεση με τα πιο απλά κοστούμια είτε για μια περίπλοκη κατασκευή πολλαπλών σκηνικών με ιδιαίτερη και απαιτητική ενδυματολογία, καθοριστική είναι η ματιά και η συνεισφορά των εικαστικών εκείνων δημιουργών που ονομάζουμε σκηνογράφους και ενδυματολόγους.

Στην εποχή μας, όπου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και των δραστηριοτήτων μας υπάρχει εξειδίκευση και κατηγοριοποίηση σε επιστημονικές αλλά και καλλιτεχνικές – δημιουργικές περιοχές, η τέχνη του σκηνογράφου και ενδυματολόγου απαιτεί ξεχωριστή, ιδιαίτερη αφιέρωση και βέβαια εξειδικευμένες στο αντικείμενο σπουδές και γνώσεις.

Η συντεχνία των σκηνογράφων – ενδυματολόγων εντός της μεγάλης συντεχνίας του θεάτρου ήρθε μέσα από την περιοχή της ζωγραφικής και των “κατ’ αποκλειστικότητα” ζωγράφων. Στη χώρα μας το εξελισσόμενο θέατρο στις αρχές του 20ού αιώνα, φροντίζοντας ιδιαίτερα το εικαστικό μέρος της παράστασης, αναζήτησε καταξιωμένους ζωγράφους ώστε να αναλάβουν τον σχεδιασμό των σκηνικών και των κοστουμιών.

Οι επισκέψεις ιταλικών, γαλλικών ή βιεννέζικων θιάσων όπερας ή οπερέτας από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα σε Αθήνα, Πάτρα, Ερμούπολη και Θεσσαλονίκη και αλλού, με τα όποια σκηνικά και κοστούμια έφερναν μαζί τους, είχαν εντυπωσιάσει το κοινό, που αναζητούσε αναλογίες και στις γηγενείς παραστάσεις. Ελλείψει δημιουργών με γνώση στα της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, στην αρχή οι θεατρικοί επιχειρηματίες για τις ανάγκες των παραστάσεών τους νοίκιαζαν σκηνικά και κοστούμια από την Ιταλία και τη Γαλλία.

Ένας ζωγράφος με σπουδές στο εξωτερικό είναι ο πρώτος που άνοιξε στους ομοτέχνους του την πόρτα του θεάτρου και συνετέλεσε ώστε στη συνέχεια πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι να θέσουν την τέχνη τους στην υπηρεσία του. Ο σημαντικός αυτός δημιουργός είναι ο Κερκυραίος Πάνος Αραβαντινός, που κατ’ αρχήν πήρε μαθήματα ζωγραφικής στο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια φοίτησε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου, αλλά και στο Παρίσι. Έχοντας σπουδές και γνώση λοιπόν για το εικαστικό μέρος μιας παράστασης, ερχόμενος στην Αθήνα δημιούργησε σκηνικά και κοστούμια για όπερες, οπερέτες ακόμα και για επιθεωρήσεις όπως η ιστορική επιθεώρηση «Ξιφίρ Φαλέρ».

Όπως ήταν φυσικό, ο μαγικός κόσμος του θεάτρου προσέλκυσε και άλλους καταξιωμένους ζωγράφους, που, παρ’ ότι δεν είχαν ειδικές γνώσεις σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, δημιούργησαν αριστουργήματα, μεταφέροντας ο καθένας τον δικό του ξεχωριστό και ιδιαίτερο εικαστικό κόσμο. Μερικοί από αυτούς είναι οι Σπύρος Παπαλουκάς, Περικλής Βυζάντιος, Γιώργος Γουναρόπουλος, Γεράσιμος Στέρης και άλλοι ακόμα.

Στα νεότερα χρόνια οι Κλεόβουλος Κλώνης και Αντώνης Φωκάς ως μόνιμα στελέχη του Εθνικού Θεάτρου, προσέφεραν πολλά δημιουργώντας και ερευνώντας χρώματα, τεχνικές και άλλα στοιχεία της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας.

Εν συνεχεία το θέατρο ευτύχησε να διακονηθεί και από άλλους μεγάλους ζωγράφους που πιο εξειδικευμένα, λόγω της μακρόχρονης ενασχόλησης τους με αυτό, μας έδωσαν σπουδαίες δημιουργίες σε σκηνικά και κοστούμια. Είναι πολλοί και σημαντικοί. Να αναφέρουμε ενδεικτικά τους Γιάννη Τσαρούχη, Φώτη Κόντογλου, Γιώργο Βακαλό, Γιάννη Στεφανέλλη, Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα, Γιάννη Μόραλη, Νίκο Νικολάου, Γιώργο Ανεμογιάννη. Αλλά και τη νεότερη γενιά με τους Βασίλη και Διονύση Φωτόπουλο, Μποστ, Αλέκο Φασσιανό, Δημήτρη Μυταρά, Κυριάκο Κατζουράκη, τον αεικίνητο και παραγωγικότατο Τάσο Ζωγράφο και άλλους πολλούς και σημαντικούς.

Σήμερα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών υπάρχει έδρα Σκηνογραφίας – Ενδυματολογίας, ενώ στη Σχολή Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου λειτουργεί ως ξεχωριστή κατεύθυνση. Όλοι περιμένουμε σε μία Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών, που ελπίζουμε να ιδρυθεί σύντομα, να περιλαμβάνεται και η σκηνογραφία – ενδυματολογία στα πεδία που θα καλύπτει.

Όσο όμως και αν η τέχνη του σκηνογράφου – ενδυματολόγου αποτελεί από μόνη της πια ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία αλλά και την καθημερινότητα της τέχνης, η ζωγραφική θα είναι πάντα η μήτρα που τη γέννησε και σε αυτήν θα καταφεύγει για να εμπνευστεί, να αντιμετωπίσει τεχνικά θέματα και να συμβάλει με δημιουργικό τρόπο στη σκηνική παρουσίαση ενός έργου.

Η γέννηση της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας μέσα από τη ζωγραφική και η επιστροφή της πάλι σε αυτήν επιβεβαιώνει την αέναη ανακύκλωση σε όλες τις μορφές της τέχνης που εξελίσσεται, ψυχαγωγεί και εκπλήσσει!

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8745792/zographoi-sto-theatro)