Το παιδί και το δελφίνι επιστρέφουν

Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ανακάλυψε το φως και το τοπίο της πατρίδας μας ο παγκόσμιος κινηματογράφος πριν από πολλές δεκαετίες. Ένα φως που δεν μπορεί να αποδώσει κανένας τεχνητός φωτισμός. Και ένα φυσικό ντεκόρ που κανένας σκηνογράφος δεν έχει το ταλέντο να συνθέσει. Γυρίστηκαν έτσι ταινίες που καθόρισαν την κινηματογραφική ιστορία. Να θυμίσουμε «Το παιδί και το δελφίνι» που ήταν η πρώτη αμερικανική παραγωγή που γυρίστηκε στη χώρα μας, το 1957.

Ακολούθησε η βρετανοαμερικανική ταινία δράσης «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» το 1961 και ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη το 1964. (Η «Ηλέκτρα» του ίδιου σκηνοθέτη, γυρισμένη το 1962 έκανε διεθνή καριέρα, αλλά ήταν εγχώριας παραγωγής – της «Φίνος Φιλμς»). Δυστυχώς, αυτές τις πρώτες παραγωγές από το εξωτερικό, δεν τις ακολούθησαν και άλλες ώστε να κάνουν την Ελλάδα έναν σταθερό κινηματογραφικό προορισμό. Σποραδικά τα τελευταία χρόνια είχαμε «Το απέραντο γαλάζιο» στην Αμοργό το 1988, το αμερικανικής παραγωγής «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» το 2001 και το μιούζικαλ «Μάμα Μία» το 2008. Στη συνέχεια, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, επέλεξαν άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας.

Είχαμε, λοιπόν, σκόρπιες παραγωγές χωρίς συνέχεια και χωρίς την παγίωση μιας μόνιμης κατάστασης. Γιατί άραγε; Μα γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν προχώρησαν στη νομοθέτηση ενός ευνοϊκού πλαισίου που θα μπορούσε να προσελκύσει τις ξένες παραγωγές που θα ήθελαν να δουλέψουν κάτω από το ελληνικό φως και μέσα στο υπέροχο φυσικό ντεκόρ της πατρίδας μας. Βουνά, θάλασσες, παραδοσιακούς οικισμούς, σύγχρονες πόλεις κ.λπ.

Έρχεται λοιπόν η παρούσα κυβέρνηση και δημιουργεί κατ’ αρχάς το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο οργανώνει στη συνέχεια ένα θεσμικό πλαίσιο ανταγωνιστικό άλλων χωρών που προσελκύουν αυτές τις παραγωγές. Η Μάλτα, η Κροατία, η Τουρκία ή η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πια έναν δυνατό ανταγωνιστή. Την Ελλάδα, που με τον Νόμο 4487 του 2017 διευκολύνει την ανάπτυξη της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στη χώρα μας, μέσω της παροχής του επενδυτικού κινήτρου της επιχορήγησης. Αυτός ο νόμος της κυβέρνησης, δεν στοχεύει μόνον την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό, αλλά φροντίζει και για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής και ακόμα ενθαρρύνει συμπαραγωγές με φορείς και παραγωγούς του εξωτερικού.

Έχουν ήδη εξασφαλισθεί 75 εκατομμύρια ευρώ για τις πρώτες παραγωγές. Ο νόμος φροντίζει να τελειώσει διά παντός το καθεστώς της ανάθεσης σε «ημετέρους». Με αίσθημα δικαίου και απόλυτη διαφάνεια, ορίζει την επιλογή και υπαγωγή στο επενδυτικό κίνητρο εκείνων των προτάσεων, οι οποίες συγκεντρώνουν υψηλή βαθμολογία σύμφωνα με ορισμένο κατάλογο πολιτιστικών κριτηρίων. Κρίνεται, λοιπόν, η μοναδικότητα του προτεινομένου οπτικοακουστικού έργου, σε σχέση με τη χώρα μας, ώστε να αναδειχθεί η πολιτιστική, ιστορική, γεωγραφική και τουριστική μοναδικότητα της Ελλάδας, ώστε να προσελκύει και να υλοποιεί και άλλες παραγωγές συνεχώς στο μέλλον. Αυτοί οι πολιτιστικοί κατάλογοι βαθμολογίας, προσαρμόσθηκαν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τη γνώση και τις εμπειρίες από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ήδη υιοθετήσει ένα ανάλογο βαθμολόγιο.

Υπάρχουν προβλέψεις για την έγκαιρη, εντός 45 ημερών έγκριση του προτεινόμενου οπτικοακουστικού έργου, ενώ τα χρήματα εκταμιεύονται σε διάστημα τέσσερις έως έξι μηνών. Τελειώνει οριστικά, λοιπόν, η αδιαφανής «προσγείωση» μέρους της επιχορήγησης σε ενδιάμεσες επιδέξιες τσέπες.

Αυτονόητο είναι, πως με την προσέλκυση τέτοιων διεθνών παραγωγών, κινούνται και μια σειρά ακόμα από επαγγέλματα και οικονομικές δραστηριότητες. Μεταφορές, εστίαση, κατασκευή ρούχων και σκηνικών, θέσεις εργασίας για τεχνικούς και καλλιτέχνες και άλλα πολλά. Ενισχύεται λοιπόν η επιχειρηματικότητα και η εξειδικευμένη τεχνογνωσία, αυξάνεται η απασχόληση, ανατρέπεται η φυγή άξιων νέων ανθρώπων από τη χώρα, ενώ δημιουργούνται υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και διαμορφώνεται μια νέα εξωστρεφής εθνική ταυτότητα, το περίφημο branding, αξιοποιώντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας.

Τα ταξίδια εργασίας του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά και του γενικού γραμματέα Ενημέρωσης Λευτέρη Κρέτσου φέρνουν ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Με έμπνευση και σκληρή δουλειά μια βιομηχανία ελπιδοφόρα γεννιέται για το κοινό καλό.

Ελπίζουμε, λοιπόν, να επιστρέψουν με νέα ορμή και για μόνιμη εγκατάσταση το παιδί και το δελφίνι ώστε να συμβάλουν στην αναγέννηση μιας πατρίδας που μας αξίζει και της αξίζουμε.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8972220/to-paidi-kai-to-delphini-epistrephoun  )

Ομιλία Πάνου Σκουρολιάκου για το πολυνομοσχέδιο της Κυβέρνησης (Βίντεο)

Δελτίο Τύπου

13.6.2018

  Για θέματα Πολιτισμού που συμπεριλαμβάνονται στο Πολυνομοσχέδιο που ψηφίσθηκε  στις 14/6/2018 μίλησε ο βουλευτής Αττικής και συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού Πάνος Σκουρολιάκος.

 Αναφέρθηκε στην επαναφορά της Ενιαίας Τιμής Βιβλίου  την οποία είχε  καταργήσει η κυβέρνηση Σημίτη οδηγώντας στον μαρασμό και το λουκέτο πολλά μικρά βιβλιοπωλεία που λειτουργούν και ως χώροι πολιτισμού. Αυτή η κατάργηση, ευνοούσε τις μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων και πολυκαταστημάτων. Με την Ενιαία Τιμή Βιβλίου, ένα βιβλίο πωλείται στην ίδια τιμή παντού. Το ίδιο και η επανέκδοση και ανατύπωσή του. Έτσι αποφεύγεται η κερδοσκοπία, αλλά και η εκμετάλλευση του καταναλωτή. Ένα δίκαιο αίτημα των ανθρώπων του βιβλίου λοιπόν, έγινε πράξη.

 Το άλλο θέμα στο οποίο αναφέρθηκε ο βουλευτής, είναι το θέμα της προσέλκυσης επενδύσεων στη χώρα μας με την μορφή διεθνών παραγωγών στα οπτικοακουστικά μέσα. Ήδη υπάρχει ένας νέος αναπτυξιακός νόμος που έχει προσελκύσει πολλές  παραγωγές ξένων τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών παραγωγών.

 Τέλειωσε την ομιλία του καλώντας στην αντιπολίτευση να μην καταναλώνεται σε fake news , ψέματα και καταστροφολογίες, αλλά να ανακαλύψουν επιτέλους την αισιόδοξη πραγματικότητα στην χώρα μας.

Στην Καππαδοκία, «και του χρόνου»!

 Του Πάνου Σκουρολιάκου*

  « Καππατούκα, η  χώρα των όμορφων αλόγων». Αυτό είναι το όνομα που  έδωσαν οι Πέρσες στην Καππαδοκία.  Μετά απ αυτούς ήρθαν οι Χεταίοι, Σκύθες, Μήδοι, για να φτάσουμε στην Ελληνιστική εποχή όπου το ελληνικό στοιχείο είναι κυρίαρχο.  Ο  χριστιανισμός εξαπλώνεται και η πόλη της Καισαρείας, αναδεικνύεται  σε κορυφαίο  κέντρο  παιδείας και φιλολογίας.  Με την επικράτηση των Σελτζούκων περί τον 11ο αι., οι χριστιανικοί πληθυσμοί  μετακινούνται προς την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια και την Αμισό. Οι  Ρωμιοί  που έμειναν ήσαν λίγοι σε σχέση με τους τουρκικούς πληθυσμούς.  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την τεράστια απόσταση από τα κέντρα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, συνετέλεσε ώστε να κρατήσουν οι Ρωμιοί Καππαδόκες   τη θρησκεία τους, να χάσουν όμως την γλώσσα τους.  Με τους βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή, ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, ερχόμενοι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

  Τα τελευταία χρόνια,  η τεράστια τουριστική έκρηξη της Καππαδοκίας ,  έκανε την περιοχή εύκολα  προσβάσιμη.  Κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες την επισκέπτονται για να θαυμάσουν τους υπέροχους γεωλογικούς σχηματισμούς, όπου υπάρχουν εκκλησίες, σπίτια και ασκηταριά λαξευμένα στον μαλακό ψαμμόλιθο που άφησαν πίσω τους ηφαιστειακές δραστηριότητες αιώνων. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας αναστηλώνει ναούς  ώστε να καλύψει τις ανάγκες της τουριστικής αγοράς.

 Έρχονται ως επισκέπτες λοιπόν  και οι απόγονοι των ξεριζωμένων Καππαδοκιτών. Από το 2000, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επισκέπτεται κάθε χρόνο την Καππαδοκία, λειτουργώντας σε δύο από τους αμέτρητους εγκαταλειμμένους  ναούς που χρησιμοποιήθηκαν ως αποθήκες, στάβλοι, αίθουσες εκδηλώσεων.  Σε αυτά τα πρώτα ταξίδια υπήρχαν δύο απόπειρες τρομοκράτησης των επισκεπτών από ομάδες εθνικιστών ακροδεξιών.  Έπεσαν στο καινό. Αυτά τα πρώτα χρόνια η συμμετοχή στην προσκυνηματική επίσκεψη,  ήταν μεγάλη. Καππαδόκες από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, ακολουθούσαν. Μέχρι και τσάρτερ ναύλωναν γι αυτό τον σκοπό.  Με τα χρόνια η συμμετοχή αραίωνε  έως ότου φτάσαμε στην φετινή  χρονιά όπου η συμμετοχή ήταν εξαιρετικά  μικρή.

   Οι προσεχείς εκλογές στην Τουρκία  και τα διμερή θέματα με κορυφαίο αυτό της κράτησης των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές της Αδριανούπολης, βάρυναν  εξαιρετικά το κλίμα της φετινής επίσκεψης.  Οι αρχές μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχαν δώσει άδεια, ενώ η παρουσία του Πατριάρχη, της συνοδείας του και των ολίγων επισκεπτών, έπρεπε να είναι σύντομη και εξαιρετικά διακριτική.

 Έτσι λοιπόν σε συνθήκες δύσκολες,  με τις αρχές ψυχρές αλλά τους κατοίκους των χωριών της επίσκεψης φιλικούς, ο Πατριάρχης τέλεσε το Σάββατο 19 Μαίου, τον εσπερινό   στον βουβό και απογυμνωμένο από αγιογραφίες ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην  Σινασό. Την Κυριακή  20,  λειτούργησε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό. Μια μεγάλη εκκλησία, απογυμνωμένη κι αυτή, από ότι θα θύμιζε χριστιανικό τόπο προσευχής. Μαζί του, ήσαν και ο νεοεκλεγείς επίσκοπος Αραβυσού  κ. Κασιανός και ο επίσκοπος Ερυθρών    κ.  Κύριλος.

 Η συγκίνηση του Πατριάρχη ήταν εμφανής. Όπως είναι και η ιδιαίτερη αγάπη του για την Καππαδοκία και τον  πολιτισμό που γέννησαν οι Καππαδόκες σε όλη τους την ιστορική διαδρομή σε αυτό το μακρινό  σημείο της Ανατολής. Για τους ολίγους προσκυνητές, ήταν έντονος ο νόστος για τον   τόπο των προγόνων, το βιός και τα μνημεία που άφησαν πίσω. Με οδηγό τη μνήμη που περνά από γενιά σε γενιά και διασώζει  τα έθιμα, τη μουσική, τους χορούς, τα ιδιωματικά λόγια και τα μοιρολόγια, αποχαιρέτησαν  την πατρίδα των προγόνων λέγοντας ένα από καρδιάς, «και του χρόνου».

  * Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής, συντονιστής της  Επιτροπής Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου –  Τενέδου.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ στις 3/6/2018)

Στο συνέδριο ΕΠΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ (8-9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018)

Φωτογραφία του Πάνος Σκουρολιάκος.

Στο ΛΑΥΡΙΟ, μιλώντας στο συνέδριο ΕΠΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ. Η παρέμβαση μου είχε τίτλο ” Το Λαύριο σήμερα και αύριο”. Μίλησα για όσα έχουν γίνει από πλευράς κυβέρνησης αυτά τα τρία χρόνια και όσα έχουν δρομολογηθεί και υλοποιούνται καθημερινά, για το αύριο αυτού του εμβληματικού τόπου. Σημαντικό συνέδριο. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους διοργανωτές, στον Δήμαρχο Δημήτρη Λουκά και στον Χάρη Ζαγουρή, Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΔΑΝΕΤΑΛ ( Δημοτική Ανώνυμη Εταιρεία Ακινήτων Λαυρεωτικής).

Φωτογραφία του Πάνος Σκουρολιάκος.

«Μακεδονική Εκκλησία»: Στην υπηρεσία της πολιτικής

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη διδακτορική μελέτη του «Ορθόδοξος Αμερικανός», που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Β. και Ν. Αμερικής Ιάκωβο, οι νέοι σλαβομακεδόνες ιεράρχες, έθεσαν αμέσως το ζήτημα της αυτονομίας από τη Σερβική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1945, στα Σκόπια, συγκαλείται κληρικολαϊκή συνέλευση από 300 κληρικούς και λαϊκούς, όπου αποφασίζεται η ανασύσταση της «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας» , με χαρακτήρα απολύτως εθνικό. Με «εθνικούς επισκόπους»,  «εθνικό κλήρο», και βασικό σκοπό, τη διαφύλαξη της ιδιαιτερότητας του «μακεδονικού» λαού.

Αυτή η «εθνική» προσέγγιση του ζητήματος είναι καταφανώς αντικανονική. Ως οικουμενική η Ορθόδοξη Πίστη δεν μπορεί να καθορίζεται και  πολύ περισσότερο να στριμώχνεται σε καλούπια εθνοτικά. Παρ   όλες τις πιέσεις λοιπόν του Τίτο προς το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Πατριάρχης Βικέντιος,  το 1958, καταδίκασε τις πιο πάνω ενέργειες ως αυθαίρετες και αντικανονικές. Λίγο αργότερα ο Βικέντιος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Έγγραφο της ΚΥΠ προς το Υπουργείο Εξωτερικών, πληροφορεί πως ο Βικέντιος δηλητηριάσθηκε, κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από Σερβικές πηγές. Όπως και να  χει, ο διάδοχός του Πατριάρχης Γερμανός, το 1959,  παραχώρησε αυτονομία στη «Μακεδονική Εκκλησία». Η απόφαση αυτή, συμπεριλαμβάνει και όρους σύμφωνα με τους οποίους η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η «Μακεδονική», ενώ Μητροπολίτης μπορεί να γίνει μόνο ένας «Ορθόδοξος Μακεδόνας». Έντονη είναι λοιπόν η σημασία του εθνικού προσδιορισμού, και καταφανής η πολιτική διάσταση της ίδρυσης αυτής της νέας Εκκλησίας.

Ο μηχανισμός εκείνος που εργάζεται για τη δημιουργία μιας  νέας εθνότητας, χρησιμοποιεί ως πολύτιμο και αποτελεσματικό βραχίονα την πίστη και την οργανωμένη εκκλησία. Με τη σθεναρή στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη απέναντι σε αυτή την πολιτικής  έμπνευσης Εκκλησία, η «Μακεδονική Εκκλησία» απομονώνεται από όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία ως αντικανονική και  σχισματική. Παρ όλα αυτά, οι βόρειοι γείτονές μας επιμένοντας, επεκτείνουν τη δράση τους προς την Αμερική, την Αυστραλία  και τον Καναδά, στέλνοντας ιερείς  το 1957,  για τους εγκατεστημένους εκεί από το 1950, σλαβομακεδόνες. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ,  αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρακολουθούν τη δράση τους. Μέσα από τους ναούς της σλαβομακεδονικής Εκκλησίας, περνά και η γνωστή προπαγάνδα  των Σκοπίων.  Τα συλλαλητήρια δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση. Μέσα από τους διαύλους της πίστης και με πρωταγωνιστές ιερωμένους της Σκοπιανής Εκκλησίας, οργανώνονται πολιτικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπου υπάρχει σλαβομακεδονική διασπορά.

Όμως εντός της ΠΓΔΜ, υπάρχει τα τελευταία χρόνια αμφισβήτηση της μη κανονικής «Μακεδονικής Εκκλησίας». Το 2005, ο Πατριάρχης της Σερβίας, αγνοώντας την τοπική εθνική Εκκλησία, τοποθετεί ως επίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη, μέχρι τότε επίσκοπο Βέλες.  Ο Ιωάννης, είναι ένας ιεράρχης, ο οποίος αφού σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών στα Σκόπια, στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Δεν αναγνώρισε την «Μακεδονική Εκκλησία», θεωρώντας την και αυτός,   αντικανονική και σχισματική. Ήδη, το 2004,  είχε καταδικαστεί  σε 18μηνη φυλάκιση ως υποκινητής εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Το 2006 καταδικάσθηκε ξανά, σε άλλα δύο χρόνια φυλάκισης.

Όπως είναι φανερό, οι βόρειοι γείτονες μας έχουν ξοδέψει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο  για την εδραίωση της  «Μακεδονικής Εκκλησίας».

Στις ημέρες μας, ζούμε την προσπάθεια  συνεννόησης και επίλυσης ενός ζητήματος που εκκρεμεί  εδώ και δεκαετίες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καθώς και ο ομόλογός του από την ΠΓΔΜ, μαζί με τους Υπουργούς Εξωτερικών κινούνται προσεκτικά και ακούραστα. Με αργά βήματα αλλά και συνεπή στις θέσεις των δύο κρατών. Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω θα μπορούσαμε να πούμε.

Ευχάριστη εξέλιξη είναι η επιστολή  προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, της ίδιας της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής  Οχρίδας», την οποία συνυπογράφει  και  ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ και όπου ζητείται η επαναφορά της Εκκλησίας αυτής, στην κανονικότητα. Η τακτοποίηση δηλαδή, ενός θέματος που ταλαιπώρησε χρόνια πολίτες και πιστούς στην ΠΓΔΜ.  Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ανακοίνωσή της,  αποφάσισε να επιληφθεί και να διενεργήσει τα δέοντα.

Αναμφισβήτητα,  η κίνηση αυτή δεν είναι ασήμαντη. Το αντίθετο μάλιστα. Εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζεται από πλευράς των Σκοπίων, πως  το  «εργαλείο πολιτικής» στο οποίο επενδύθηκαν δεκαετίες αγώνων και προσπαθειών για τη νομιμοποίησή του και τη μέσω αυτού επίτευξη των αλυτρωτικών  αιτημάτων της ΠΓΔΜ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, φθάνοντας σε πλήρες αδιέξοδο. Πρόκειται για μια κίνηση που πρέπει να τύχει της αντιμετώπισης που αρμόζει στο μέγεθος και την ευαισθησία της και σε πολιτικό, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

 *Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-ekklisia-stin-ypiresia-tis-politikis  )

H ανάπτυξη περνά από τον πολιτισμό

 

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Άσχημα τα νέα για τους εμπνευστές των Μνημονίων. Κακά τα μαντάτα για τους παντός είδους «Γερούν, γερά» και «Βάστα, Σόιμπλε».

Η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης προχωρά με γοργά βήματα και η διευθέτηση του χρέους είναι πιο κοντά παρά ποτέ. Τον Αύγουστο του ’18 η έξοδός μας από τα Μνημόνια θα είναι καθαρή και ο δρόμος πια για την ανάπτυξη πιο ομαλός.

Και η επόμενη μέρα πώς θα είναι; Έτσι, χωρίς πρόγραμμα; Αυτοσχεδιάζοντας, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις του παλιού συστήματος; Και, για να είμαστε ακριβείς, «αυτοσχεδιάζοντας βάσει σχεδίου» που έριχνε τη χώρα στα βράχια και τους επιτήδειους στις off shore; Όχι βέβαια. Χρειάζεται πλέον για την επόμενη μέρα μια ολιστική στρατηγική ανάπτυξης, όπως διαμηνύει η ελληνική κυβέρνηση. Έχει μπροστά της να αντιμετωπίσει την αποβιομηχάνιση που επήλθε από το 1980 και μετά και ακόμα οξείες κοινωνικές ανισότητες, σοβαρές περιφερειακές ανισορροπίες, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τους κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις.

Ήδη αυτή η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει μεγάλο αριθμό μεταρρυθμίσεων προς όφελος της κοινωνίας και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Οργανώνεται λοιπόν ένα νέο σχέδιο που θα φροντίσει για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τη βελτίωση της παραγωγικότητας, την εξέλιξη των υποδομών και των δικτύων, την παροχή εκπαίδευσης σε όλους, την αναβάθμιση του συστήματος Υγείας αλλά και της κοινωνικής προστασίας.

Πρωτεύοντα ρόλο στην ποιοτική αναβάθμιση όλων αυτών των προσπαθειών έχει να παίξει ο πολιτισμός. Σε μία χώρα όπου η σύγχρονη παραγωγή περιλαμβάνει εξαιρετικά δραστήριες συντεχνίες στο θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, τα γράμματα, τον χορό, τον κινηματογράφο, καθώς και τομείς που έρχονται να συνδεθούν με τα έργα τέχνης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία, το animation, τα video games και άλλα πολλά. Με ανοιχτούς ορίζοντες οι δημιουργοί στη χώρα μας αγκαλιάζουν τις νέες τεχνολογίες και τις θέτουν στην υπηρεσία της τέχνης τους, επιτυγχάνοντας εξαιρετικά αποτελέσματα. Μπορούμε να έχουμε λοιπόν οφέλη όχι μόνον καλλιτεχνικά, αλλά και οικονομικά. Αρκεί να συνδεθεί η καλλιτεχνική παραγωγή της χώρας με δράσεις εξωστρέφειας.

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης.

Θα πρέπει να συνδυαστεί η καλλιτεχνική παραγωγή με τον τουρισμό. Ποιος θα φέρει σε επαφή τους θεατρόφιλους τουρίστες με τη σημαντική σε αριθμό αλλά και ποιότητα θεατρική παραγωγή των Αθηνών; Τους πληροφορήσαμε πως η πρωτεύουσα του κράτους είναι μία από τις δυο-τρεις πόλεις σε όλο τον κόσμο όπου μπορεί κανείς να δει οποιονδήποτε συγγραφέα σκεφτεί, οποιαδήποτε θεατρική περίοδο και αν διαλέξει ή οποιοδήποτε σύγχρονο αισθητικό ρεύμα τον ενδιαφέρει;

Φροντίσαμε ως Πολιτεία να διευκολύνουμε τη συμμετοχή καλλιτεχνικών σχημάτων από τη χώρα μας (θεατρικών, μουσικών, χορευτικών κ.λπ.) σε φεστιβάλ και διοργανώσεις του εξωτερικού; Αντιλαμβανόμαστε πως τα περιορισμένα οικονομικά του Δημοσίου δεν επιτρέπουν πολλές και ακριβές αποστολές. Θα μπορούσαν όμως να δοθούν κίνητρα φορολογικά ή άλλα να ενθαρρυνθούν οι χορηγίες του ιδιωτικού τομέα με αντίστοιχες πρόνοιες, ώστε να λειτουργήσει αυτή η εξωστρέφεια θετικά και ως προς την επισκεψιμότητα της χώρας. Μια επισκεψιμότητα που καταρρίπτει συνέχεια ρεκόρ!

Ήδη οι προσπάθειες που γίνονται για την υλοποίηση ξένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στη χώρα μας (με τον νέο αναπτυξιακό νόμο), μαζί με τη δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Ερευνών και δράσεις όπως το Athens Games Festival, βρίσκονται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η ανάπτυξη του πολιτιστικού τομέα συμβάλλει στην ανάπτυξη της οικονομίας αναμφισβήτητα. Αλλά και το καλό οικονομικό περιβάλλον συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού. Στη νέα ελπιδοφόρα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, με σεβασμό στις θυσίες του ελληνικού λαού, ας οικοδομήσουμε μια σύγχρονη και δίκαιη Ελλάδα και με την αρωγή του πολιτισμού.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10812/8939353/h-anaptyxe-perna-apo-ton-politismo  )