ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Εκατό χρόνια από τη γέννηση του. Μιά ζωή γεμάτη θέατρο, τέχνη, πολιτικό και κοινωνικό αγώνα. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος και Ακροάματος (της οποίας υπήρξε πρόεδρος), οργάνωσαν μαζί με το Εθνικό Θέατρο μια σεμνή και ουσιαστική εκδήλωση – παράσταση προς τιμήν του.Μίλησαν οι Μανώλης Γλέζος, Φώτης Κουβέλης, Ντόρα Μπακογιάννη, Βύρων Πολύδωρας, Κωσταντίνος Πυλαρινός, Κώστας Γεωργουσόπουλος, σε βίντεο οι:  Άννα Συνοδινού, Σπύρος Ευαγγελάτος Γιάννης Βόγλης Κάτια Δανδουλάκη.  Παρουσίασαν οι Νόρα Κατσέλλη και Μαρία Σκούντζου.  Ο Καλλέργης θα είναι πάντα στον νου και τη ψυχή μας.

 

Με την Τζένη Καλλέργη – Καλλέργη και τον Θοδωρή Δρίτσα.

Με τον Δημήτρη Κολλάτο και την Εύη Τριανταφύλλου.

Τις χορογραφίες έκανε η Μαρία Ιωαννίδου.

 

Η ΕΡΤ στο απόσπασμα ( ΑΥΓΗ 19.5.2018 )

Μάταιο είναι να πούμε: «μην πυροβολείτε την ΕΡΤ». Η Δημόσια Τηλεόραση (Δ.Τ.), βρίσκεται στο απόσπασμα από γενέσεως της έως σήμερα. Παντού στον κόσμο.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Σε εμάς, η Δ.Τ. ως κρατική υπηρεσία, ταυτίσθηκε όπως ήταν φυσικό με όλες τις κυβερνήσεις. Από την αλήστου μνήμης ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ της χούντας, έως όλη την κατοπινή περίοδο.

Ήταν η Δ.Τ. μία υποχρέωση του κράτους προς τους πολίτες. Όφειλαν οι κυβερνήσεις να την λειτουργούν, όπως λειτουργούσαν τη ΔΕΗ, τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Άλλοτε κακά, άλλοτε καλύτερα, άλλοτε άθλια. Και βέβαια μιας και το μέσον είχε απόλυτη συνάφεια με την πολιτική, με μεγάλη επιτυχία οι κυβερνήσεις το χρησιμοποιούσαν για μικροκομματικούς σκοπούς, και για επαγγελματική τακτοποίηση των «ημετέρων». Ως κόρη οφθαλμού την πρόσεχαν και ως τσιφλίκι τους την χρησιμοποιούσαν. Η ΕΡΤ, άλλοτε με έμπνευση άλλοτε βαριεστημένα και πάντα υπό κυβερνητικό έλεγχο, επιτελούσε το χρέος της απέναντι στο τηλεοπτικό κοινό, ως «υποταγμένη και κουρασμένη σύζυγος».

Έως ότου, ανοίγει η αγορά στους Ιδιωτικούς Τηλεοπτικούς σταθμούς. (ΙΤΣ). Απέναντι στην αυτοϋπονομευμένη Δ.Τ., έρχεται μία νέα και φανταχτερή τηλεόραση, αντιπροτείνοντας στην κυβερνητική γραμμή, πλουραλισμό, φρεσκάδα, ελευθερία. Παραδίδεται λοιπόν ο τηλεοπτικός χώρος στην παντοδύναμη Αγορά. Φυσικό είναι να προσέλθουν, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Με δούρειο ίππο την απελευθέρωση της πληροφόρησης και της επικοινωνίας από τον βραχνά του κυβερνητικού ελέγχου, οι ΙΤΣ, προσέλκυσαν κεφάλαια σε μια νέα, παρθένα αγορά. Η τηλεόραση, όπως και ο κινηματογράφος είναι ακριβό σπορ. Χρειάζεται άμεσα χρήματα και ανοιχτούς οικονομικούς ορίζοντες διαρκείας. Οι νέοι παίκτες που προσήλθαν, δεν ήταν καλοί Σαμαρείτες που νοιάζονταν αποκλειστικά για το κοινωνικό συμφέρον. Ήταν επιχειρηματίες από άλλους κλάδους που επένδυαν με σκοπό το κέρδος. Ήταν και παίκτες με ευρύτερα επιχειρηματικά συμφέροντα (κατασκευές, πετρέλαια, εκδόσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες κ.λπ.) και βέβαια είχαν σαφή ιδεολογική τοποθέτηση. Οργανώθηκε στους ΙΤΣ το τρίπτυχο «πλουραλισμός, φρεσκάδα, ελευθερία» στα μέτρα των επιχειρηματιών. Εδώ, οι «καναλάρχες» λειτούργησαν όπως οι κυβερνήσεις επί της Δ.Τ. και οι οποίες ιστορικά, βρήκαν σους ΙΤΣ ισχυρούς συμμάχους όσον αφορά την τηλεοπτική πληροφόρηση. Δεν χρειάζονταν πια μια Δ.Τ. όπου το προσωπικό που οι ίδιοι είχαν επιλέξει, διεκδικούσε ένα στάνταρ επαγγελματικής αξιοπρέπειας. Έτσι, σε μία έξαρση νεοφιλελεύθερης επέλασης, η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου, έκλεισε την ΕΡΤ με συνοπτικές διαδικασίες. Ανερυθρίαστα ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις αλλά και σε προσεκτικές ανακοινώσεις, ότι το ίδιο σκοπεύουν να κάνουν όποτε… και αν…

Η παρούσα κυβέρνηση, αποκατέστησε τη λειτουργία της ΕΡΤ. Αποκατέστησε το εργασιακό αλλά και δημοκρατικό πρόβλημα με την επαναλειτουργία της Δ.Τ. στη χώρα. Υπάρχει όμως μια θολή εικόνα ως προς τα χαρακτηριστικά της. Είναι αποτελεσματική; Προσφέρει πλουραλιστική πληροφόρηση; Ανταγωνίζεται σε θεαματικότητες τους ΙΤΣ;

Για να αποτιμήσουμε το έργο της Δ.Τ., δεν μπορούμε τα την μετρήσουμε με παλιά και συμβατά εργαλεία. Θα την μετρήσουμε ως μια τηλεόραση που ενδιαφέρεται μόνο για την ποιότητα και όχι για την θεαματικότητα του προγράμματος; Ως ένα οπτικοακουστικό μέσον που ενδιαφέρεται μόνον για το κέρδος στοχεύοντας αποκλειστικά σε κάποιο ανταγωνιστικό – ελκυστικό πρόγραμμα; Μάλλον θα πρέπει να εφεύρουμε καινούρια εργαλεία που θα μετρούν δίκαια και με ακρίβεια ένα μέσον που πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στην ποιότητα και την θεαματικότητα.

Παγκόσμια, το τηλεοπτικό τοπίο, είναι πολυποίκιλο. Υπάρχουν είδη, κατηγορίες, πεδία ενδιαφέροντος των τηλεοπτικών σταθμών και σε καμιά περίπτωση δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους επί ίσοις όροις και για τα ίδια πεδία. Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην Δημόσια και Ιδιωτική τηλεόραση, αλλά και εντός των δύο αυτών κατηγοριών.

Με δεδομένη την αξιοσύνη του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΡΤ, απαιτείται μια ξεκάθαρη περιγραφή για το τι είναι και τι θέλει ως Δ.Τ. η ΕΡΤ στην παρούσα φάση. Θα έλεγα πως οφείλει να συμπεριφέρεται ως ένας τηλεοπτικός οργανισμός δημοσίου ελέγχου και δημοσίου συμφέροντος, χρησιμοποιώντας και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που εξυπηρετούν όμως το δημόσιο συμφέρον. Με σεβασμό στις εργασιακές σχέσεις, τον πλουραλισμό, και τα χρήματα του ελληνικού λαού που την πληρώνει .

Μην πυροβολείτε την ΕΡΤ λοιπόν. Φροντίστε την.

 

Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10838/8911156/e-ert-sto-apospasma  )

Το ρεμπέτικο στην Αντίσταση

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Κάποια πρόνοια όμως θα πρέπει να ληφθεί για τα σκόρπια και κυνηγημένα ρεμπέτικα της Αντίστασης. Όπως είναι φυσικό, δεν έχουν αποτυπωθεί σε δίσκο, εξ αιτίας των κινδύνων της εποχής που προαναφέραμε. Υπάρχουν και παρτιτούρες και στίχοι. Ας ασχοληθεί κάποιος με τη συστηματική καταγραφή και έκδοσή τους

Απόλυτα λαϊκό τραγούδι το ρεμπέτικο, γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, του Βόλου και της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τα μεράκια, τον πόνο και το παράπονο των απλών λαϊκών ανθρώπων, υμνώντας τον έρωτα, την προσφυγιά, το πάθος της μαστούρας, αλλά και την αγανάκτηση για θέματα κοινωνικά, πατριωτικά και ακόμα θέματα ελευθερίας και αντίστασης στους κατακτητές και τους συνεργάτες τους στην Κατοχή.

Στα χρόνια της Αντίστασης το ρεμπέτικο τραγούδι, πατώντας πάνω στο αντάρτικο, συντάσσεται με το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ ακολουθώντας την πολιτική τους ιδεολογία και εμψυχώνοντας αγωνιστές και λαό. Το φιλότιμο και η παλληκαριά του ρεμπέτη, αποκτούν νέο σχήμα και περιεχόμενο. Με πρωτοστάτη τον τυφλό ρεμπέτη Δημήτρη Γκόγκο – «Μπαγιαντέρα», πλουτίζει το ρεπερτόριο του ως «ρεμπέτικου του αγώνα» με εμβληματικά τραγούδια, όπως τα «ΕΛΑΣ να ζεις αιώνια», «Αρχηγό μου έχω τον Άρη», «Βροντάει ο Όλυμπος αστράφτει η Γκιώνα» και άλλα πολλά.

Ο Απόστολος Καλδάρας, γράφει το «Πάνω στης Πίνδου τα όρη», ο Γαβριήλ Μαρινάκης το «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ» ο Οδυσσέας Μοσχονάς το «Άρης Βελουχιώτης», ο Μανώλης Χιώτης το «Δίχως τανκς κι αεροπλάνα». Κυκλοφορούσαν και πολλά «αδέσποτα» – άγνωστων δημιουργών τραγούδια. Υπήρχε βεβαίως και πολιτική αντίδραση γι’ αυτά τα τραγούδια. Ο Χιώτης, έπαιζε κρυφά το τραγούδι που προαναφέραμε σε φίλους του αντιστασιακούς. Δεν «χτυπήθηκε» ποτέ σε δίσκο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής και του αγώνα, το πολιτικό τελικά ρεμπέτικο, τραγουδιόταν κρυφά, μακριά από τα αυτιά και τα μάτια των κατακτητών και των χαφιέδων συνεργατών τους.

Το ρεμπέτικο της Αντίστασης πάτησε όπως είπαμε στο αντάρτικο. Είχε όμως και άλλη μια δεξαμενή έμπνευσης. Τα ρεμπέτικα – λαϊκά που γράφτηκαν για τον πόλεμο του 1940. Ο Στέλιος Κερομύτης γράφει το «Θα πάρω το τουφέκι μου», ο Μάρκος το «Ο Μάρκος φαντάρος» και ακόμα τα «Ας φύγουμε στον πόλεμο», «Μουσολίνι άλλαξε γνώμη» και άλλα. Ο Τούντας γράφει το «Άκου Ντούτσε μου τα νέα», οι Μάτσας και Περιστέρης το «Την Αλβανία ξέγραψε».

Επιστρέφοντας όμως στους ρεμπέτες της αντίστασης να σημειώσουμε πως πολλοί από αυτούς χάθηκαν στον αγώνα και εξ αιτίας των διωγμών που υπέστησαν ως αγωνιστές της Αντίστασης, από τους νικητές του εμφύλιου που ακολούθησε.

Γοητευτική είναι η διαδρομή του ρεμπέτικου στην πολύχρονη εξέλιξη του. Ως γνήσια λαϊκό είδος, εξέφρασε τα λαϊκά στρώματα, είτε ως «τραγούδι των φυλακών» από τον 19ο αιώνα, είτε ως «τραγούδι των παραβατικών πράξεων» μέχρι το 1940, είτε εμπλουτίζοντας στη συνέχεια τη δημιουργική κουλτούρα του πολέμου του 1940 και την Αντίσταση. Μετά τον πόλεμο και μέχρι το 1960, οι παλιοί ρεμπέτες μένουν στην αφάνεια, είτε «αναμορφούμενοι» σε τόπους εξορίας, είτε απαξιούμενοι και εκτός μόδας από το κλίμα του ρηχού αστισμού που επέβαλε το κράτος της νικήτριας Δεξιάς.

Έρχεται όμως ο Μάνος Χατζιδάκις με την ιστορική ομιλία του για το ρεμπέτικο, το 1948 στο Θέατρο Τέχνης, να ταράξει τα νερά. Ο «Επιτάφιος» του Μίκη Θεοδωράκη, αλλάζει το κλίμα. Εμβληματικές μορφές του ρεμπέτικου όπως οι Μάρκος, Στράτος, Μπιθικώτσης και Μπέλλου ηχογραφούν ξανά. Διανοούμενοι και ερευνητές όπως οι Πετρόπουλος, Χριστιανόπουλος, Κουνάδης, Πάνος Σαββόπουλος και πολλοί άλλοι, συνεισφέρουν στο ζωντάνεμα του ρεμπέτικου με στοιχεία και εργασίες. Στη μεταπολίτευση πλήθος κομπανιών νέων ανθρώπων παίζουν ρεμπέτικα παντού. Τα μουσικά γυμνάσια και λύκεια κάνουν σπουδαία δουλειά. Με πρωτοβουλία του υπουργείου Πολιτισμού, το ρεμπέτικο εγγράφεται στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας τον Δεκέμβριο του 2017, μετά από έγκριση της αρμόδιας επιτροπής της UNESCO. Ένδοξος και άγιος ο δρόμος του ρεμπέτικου, λοιπόν, σε όλο του το πολυποίκιλο μήκος.

Κάποια πρόνοια όμως θα πρέπει να ληφθεί για τα σκόρπια και κυνηγημένα ρεμπέτικα της Αντίστασης. Όπως είναι φυσικό, δεν έχουν αποτυπωθεί σε δίσκο, εξ αιτίας των κινδύνων της εποχής που προαναφέραμε. Υπάρχουν και παρτιτούρες και στίχοι. Ας ασχοληθεί κάποιος με τη συστηματική καταγραφή και έκδοσή τους. Αποτελούν πολύτιμη περιουσία του λαού, του πολιτισμικού μας πλούτου και της πολιτιστικής, κοινωνικής και πατριωτικής ιστορίας μας.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8894708/to-rempetiko-sten-antistase# )

1841: Ένα πρώιμο brain drain

Κι όμως το πρώτο brain drain, η φυγή δηλαδή από τη χώρα άξιων ανθρώπων λόγω παντελούς έλλειψης αξιοποίησης τους εδώ, έλαβε χώρα το 1841, με την ίδρυση σχεδόν του νεότερου Ελληνικού κράτους. Θύμα του ήταν και ένας ηθοποιός. Ο Κωνσταντίνος Αριστίας.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ήταν η εποχή, όπου Έλληνες του εξωτερικού, επιστήμονες, έμποροι και καλλιτέχνες έρχονται να στηρίξουν την καινούργια, ελεύθερη πια Ελλάδα. Αλίμονο όμως. Πολλοί από αυτούς γύρισαν πίσω κακήν κακώς. Κάποιοι έμειναν να παλέψουν με αυτοθυσία. Όμως υπήρχαν και πάρα πολλοί κηφήνες, που κοίταξαν να εκμεταλλευτούν τις νέες ευκαιρίες. Η ιστορία καταγράφει πλείστα όσα περιστατικά γύρω από τις ανομίες, τις ρεμούλες τους και την μνημειώδη απέχθεια της νέας φιλοβαυαρικής νομενκλατούρας προς τους αγωνιστές του ’21, που αφού είχαν ξοδέψει το βιος και την υγεία τους, περιφέρονταν επαίτες στη νέα πρωτεύουσα. Ο θεατρικός συγγραφέας Μιλτιάδης Χουρμούζης αποτυπώνει σε μια σκηνή του έργου του «Ο Υπάλληλος» αυτήν ακριβώς την κατάσταση: Ο γέρος αγωνιστής πηγαίνει στο γραφείο του «Υπάλληλου», ενός ανώτερου δηλαδή κρατικού λειτουργού που έφθασε από την Ευρώπη και διορίστηκε σε περίοπτη θέση, για να ζητήσει βοήθεια. Αποπέμπεται ο μπαρουτοκαπνισμένος γέρος σκαιώς και με περισσή απαξίωση. Αλλά και η ιστορία, μας πληροφορεί για την τύχη του Νικηταρά του «τουρκοφάγου», που στο τέλος της ζωής του, επέτυχε να λάβει «Άδεια επαίτου» και να ζητιανεύει μπρος στην Αγία Τριάδα του Πειραιά.

Ο Κωνσταντίνος Αριστίας, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1800. Ηγεμόνας της Βλαχίας ήταν τότε ο Φαναριώτης Ιωάννης Καρατζάς. Η κόρη του Ραλλού, αγαπούσε το θέατρο και ενθάρρυνε το ανέβασμα ερασιτεχνικών παραστάσεων στο παλάτι της. Μορφωμένη και διορατική, αναζητούσε ολοκληρωμένες θεατρικές δράσεις από ανθρώπους αφοσιωμένους στην τέχνη του θεάτρου. Στο πρόσωπο του Αριστία ανακάλυψε ένα πηγαίο ταλέντο. Τον έστειλε λοιπόν να σπουδάσει την υποκριτική τέχνη στο Παρίσι, κοντά στον Τάλμα Φρανσουά Ζοζέφ. Το 1827, ο Αριστίας επιστρέφει στο Βουκουρέστι, όπου διδάσκει στο Κολλέγιο του Αγίου Σάββα και ιδρύει Θεατρική Σχολή. Η λαχτάρα για την ελεύθερη πατρίδα όμως, τον φέρνει στην Αθήνα, έτοιμο να προσφέρει τα πάντα για τη δημιουργία και προκοπή ενός γηγενούς θεάτρου, μιας και η θεατρική ζωή εκείνη την εποχή περιορίζονταν σε κάποιες παραστάσεις ιταλικών μελοδραματικών θιάσων και κάποια ιστορικά δράματα παιγμένα από ερασιτέχνες. Το επαγγελματικό θέατρο ήταν στα σπάργανα. Υπήρχε μία μόνον θεατρική αίθουσα, απέναντι από το Δημαρχείο, το ξύλινο θέατρο του Σκοντζόπουλου.

Ο Αριστίας, δεν ήταν απλώς ένας παθιασμένος θεατρίνος. Ήταν και ένας φλογερός επαναστάτης. Μέλος της «Φιλικής Εταιρείας» και σημαιοφόρος του «Ιερού Λόχου», συμμετέχει με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στη μάχη του Δραγατσανίου. Είναι ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του Λόχου.

Έρχεται λοιπόν, έτοιμος να προσφέρει τα πάντα για τη δημιουργία και την προκοπή του θεάτρου στο νέο κράτος. Μπολιασμένος με τις ιδέες του Διαφωτισμού, εμπλέκεται στην προσπάθεια αφύπνισης των Ελλήνων ανεβάζοντας αντιτυραννικές τραγωδίες του Διαφωτισμού, με ευθεία βέλη προς την Βαυαροκρατία και ό,τι έφερε μαζί της. Αυταρχισμό, φαυλοκρατία και απέχθεια απέναντι σε δημοκρατία, δικαιώματα, κοινωνική δικαιοσύνη. Δυστυχώς, οι σκληρές συντεχνιακές δομές του γηγενούς φτωχού θεάτρου στη βαυαροκρατούμενη πρωτεύουσα, είχαν προλάβει να συγκροτηθούν και να «ελέγχουν» το τοπίο. Ο μορφωμένος θεατρίνος και επαναστάτης παραμερίζεται. Ο σπουδαγμένος στο Παρίσι ηθοποιός, ασφυκτιά. Δημιουργείται γύρω του ένας κλοιός, εμποδίζοντας τον να συμμετέχει ενεργά στη θεατρική ζωή του τόπου που τον έχει ανάγκη. Είχε να μεταδώσει πολλά στους ερασιτέχνες της νεοσύστατης θεατρικής συντεχνίας των Αθηνών. Δεν αποκλείεται να κινδύνευε και η ζωή του. Ο αγωνιστής, συγγραφέας και αντιβαυαρός βουλευτής Μιλτιάδης Χουρμούζης κατέφυγε νύχτα σε τουρκικό έδαφος για να γλυτώσει!

Γύρισε λοιπόν ο Αριστίας πίσω στο Βουκουρέστι. Εκεί, ίδρυσε το Εθνικό Θέατρο της Ρουμανίας προσφέροντας πολλά στη θεμελίωση του επαγγελματικού θεάτρου της χώρας.

Ένα αέναο brain drain αιωρείται όλα αυτά τα χρόνια πάνω από το νεότερο ελληνικό κράτος. Πότε προς την Ευρώπη, πότε στην Αμερική, την Αφρική και την Αυστραλία, ατέλειωτη η στρατιά αυτών που φεύγουν, τραγουδώντας κάτι σαν τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη: “Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ / και βαθειά σ’ ευχαριστώ / γιατί μ’ έμαθες και ξέρω / ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ / να πεθαίνω όπου πατώ / και να μη σε υπομένω… ”

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : https://left.gr/news/1841-ena-proimo-brain-drain )

Πάνος Σκουρολιάκος στη «Νέα Σελίδα»: Φορτωθήκαμε στο θέμα της ΠΓΔΜ την ατολμία δεκαετιών

«Χωρίς πολιτική βούληση, οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Οφείλει ο κ. Μητσοτάκης, στον βαθμό που εκφράζει το σύνολο του κόμματός του, να πάρει σαφή θέση», λέει στη «Νέα Σελίδα» αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη για την ονομασία της ΠΓΔΜ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος, ενώ για τις τουρκικές προκλήσεις σημειώνει: «Η Αγκυρα μέσω της όξυνσης προσπαθεί να ξεπεράσει δικά της προβλήματα».

Συνέντευξη στον Χρόνη Διαμαντόπουλο

Κεφάλαιο δημοσκοπήσεις: Σε ποιες παρεμβάσεις και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να προχωρήσει η κυβέρνηση για να εξασφαλιστεί ένα πλαίσιο διαφάνειας και ελέγχων στην αγορά των μετρήσεων ώστε να μπει τέλος σε πιθανές πρακτικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης;

Οι δημοσκοπήσεις που διενεργούνται στο πεδίο της πολιτικής έχουν καθοριστική σημασία για τον κοινό μας βίο. Η έρευνα της κοινής γνώμης για τη στατιστική καταγραφή της πραγματικότητας θα πρέπει να στηρίζεται σε επιστημονική μεθοδολογία και στην απόλυτη διαφάνεια ως προς τα εργαλεία και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί μια εταιρεία δημοσκοπήσεων. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει ένας έγκυρος διεθνής οργανισμός, ο ESOMAR, στον οποίο συμμετέχουν οικειοθελώς οι εταιρείες του χώρου, πληρώνοντας, μάλιστα, υψηλό τίμημα και δίνοντάς του το δικαίωμα, ανά πάσα στιγμή και χωρίς προειδοποίηση να ελέγξει όλο το πλαίσιο της έρευνας που διεξάγουν. Η πλειονότητα των εταιρειών στη χώρα μας είναι μέλη αυτού του οργανισμού, απολαμβάνοντας την έγκυρη πιστοποίησή του. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλει σε μια εταιρεία δημοσκοπήσεων να συμμετέχει στον ESOMAR. Θα μπορούσε ίσως να προτείνει κανείς τη δημιουργία μιας Ανεξάρτητης Αρχής που θα ελέγχει και θα πιστοποιεί την εγκυρότητα των πολιτικών μόνο μετρήσεων, στα πρότυπα του διεθνούς οργανισμού που προανέφερα.

Πιστεύετε στην ενότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς; Με ποιον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί;

Οι εποχές των παντοδυναμιών έχουν παρέλθει οριστικά. Η συνεργασία και οι συμμαχίες σε πολιτικό επίπεδο είναι μονόδρομος. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, απαιτείται συνεργασία των αριστερών, κεντροαριστερών, οικολογικών και προοδευτικών δυνάμεων, ώστε να περάσουμε από την παντοδυναμία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων σε μια ΕΕ με κοινωνικές ευαισθησίες. Στη χώρα μας το μέλλον απαιτεί συναινέσεις με προοδευτικές δυνάμεις αλλά και μια Κεντροαριστερά απαλλαγμένη από τα αμαρτωλά βαρίδια του παρελθόντος της.

Πάμε στα ελληνοτουρκικά… Οι πολίτες ανησυχούν για ένα θερμό επεισόδιο. Τι εκτιμάτε ότι επιδιώκει με την όξυνση της έντασης η Άγκυρα;

Θεωρώ ότι η Αγκυρα προσπαθεί μέσω της όξυνσης αυτής να ξεπεράσει δικά της, μείζονα εσωτερικά και όχι μόνο προβλήματα. Ο εφιάλτης της Τουρκίας για τη δημιουργία μιας νέας κρατικής κουρδικής οντότητας στα ανατολικά της την υποχρεώνει να στρέφεται αδιακρίτως έναντι των πάντων, δημιουργώντας θόρυβο. Βεβαίως, σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιθανό ίσως και κάποιο «ατύχημα». Το επίπεδο ετοιμότητας και αξιοσύνης των ενόπλων δυνάμεών μας όμως είναι τέτοιο που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και με υψηλό ηθικό.

Στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ μπορεί να βρεθεί λύση πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο; Συμφέρει την Ελλάδα η διαιώνιση του προβλήματος;

Φορτωθήκαμε στο θέμα της ΠΓΔΜ τη ραθυμία, την ατολμία και την αναποφασιστικότητα δεκαετιών. Χωρίς πολιτική βούληση, οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Με περισσό θράσος τώρα ζητούν και τα ρέστα, γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει τη γενναιότητα να αντιμετωπίσει το θέμα. Οι «κόκκινες γραμμές» είναι ξεκάθαρες. Και προς τους γείτονες αλλά και προς τον ελληνικό λαό. Είναι θέσεις που έχει προσυπογράψει και η Νέα Δημοκρατία όταν ήταν κυβέρνηση. Δεν μπορεί τώρα να πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Το πρόβλημα δεν μπορεί να περιμένει τις διαφορετικές συνιστώσες εντός της ΝΔ να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Οφείλει ο κ. Μητσοτάκης, στον βαθμό που εκφράζει το σύνολο του κόμματός του, να πάρει σαφή θέση.
Αυτό έχει κάνει ξεκάθαρα, άλλωστε, και ο πρωθυπουργός, κ. Αλέξης Τσίπρας. Οφείλουμε να διευκολύνουμε κράτη στα βόρειά μας να περάσουν σε ένα περιβάλλον με δικαιώματα και υποχρεώσεις, μακριά από επιρροές χωρών που τα χρησιμοποιούν για τους δικούς τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς. Στο ΝΑΤΟ εντάσσεται ένα κράτος όταν προσκληθεί κι αφού δεν υπάρχει βέτο από άλλο κράτος-μέλος της Συμμαχίας. Εφόσον οι «κόκκινες γραμμές» της ελληνικής κυβέρνησης γίνουν αποδεκτές, τότε νομίζω πως ανοίγει ο δρόμος για την είσοδο της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Μεταξύ καλλιτεχνικής και πολιτικής δραστηριοποίησής σας, υπάρχει ο ρόλος του «διαχειριστή»… Έχετε διευθύνει το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης με επιτυχία και, κυρίως, έχετε αξιοποιήσει μέσα από αυτό ανθρώπους της τέχνης με γόνιμο τρόπο. Πώς αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας όταν στοχεύετε πέρα από το «εγώ», όταν επιμελείστε το «εμείς»; Είναι κι αυτό μια πολιτική πράξη;

Στην τέχνη αλλά και στην πολιτική το ζητούμενο για ένα θετικό αποτέλεσμα είναι ο δημιουργικός συνδυασμός του «εγώ» με το «εμείς». Η προσωπική συμβολή του καθενός σε ένα πολιτικό ή και καλλιτεχνικό εγχείρημα είναι καθοριστική. Η προσωπική ματιά, η ατομική συνεισφορά στο συλλογικό όραμα θέτουν στέρεα θεμέλια και δίνουν ποικιλία και πνοή στον κοινό αγώνα. Πρέπει όμως τα διαφορετικά «εγώ» να συνομιλούν μεταξύ τους και να συντονίζονται ώστε να συντίθενται δημοκρατικά και αποτελεσματικά. Η επιβολή προσώπων και ιδεών αυθαιρέτως ή με πλάγιους τρόπους δίνει ένα αποτέλεσμα που μπορεί να έχει κυρίαρχη προσωπική σφραγίδα, δεν έχει όμως τον πλούτο της συλλογικής δράσης. Ως πολιτική πράξη, η προσωπική συμβολή θα πρέπει να υποτάσσεται στη συλλογικότητα και η συλλογικότητα να σέβεται τη μονάδα.

Τα προσωπικά σας σχέδια στο θέατρο ποια είναι;

Αυτή τη στιγμή εργάζομαι για να υπηρετήσω την εντολή που μου δόθηκε ως βουλευτή. Και επειδή πιστεύω ότι το βουλευτιλίκι δεν είναι για χόρταση, βλέπω την παρουσία μου στο Κοινοβούλιο ως μια περίοδο κατά την οποία μπορώ να μεταφέρω τις εμπειρίες και τις αγωνίες της σαραντάχρονης πορείας μου στο θέατρο, αναζητώντας λύσεις σε πολλά και χρόνια προβλήματα. Αμέσως μετά θα γυρίσω ξανά, ελπίζω, στο θέατρο, που είναι το σπίτι μου, η ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 46 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 22 Απριλίου 2018.

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/milisan-sti-nea-selida/panos-skoyroliakos-sti-nea-selida-fortothikame-sto-thema-tis-pgdm-tin-atolmia-dekaetion/)

Μαρκ Σαγκάλ: Καταστάσεις αχρείαστες

Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Οι επαναστάτες είναι δημιουργοί. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι καλλιτέχνες – δημιουργοί. Όπως ο ζωγράφος πάνω σε έναν καμβά αποτυπώνει μια ονειρική ουτοπία, έτσι και οι επαναστάτες καταθέτουν τη δική τους ουτοπία, κοινωνική ή εθνική, πάνω στον καμβά της πραγματικότητας της εποχής τους.

Σε περιόδους επαναστατικής έξαρσης, εκείνοι οι δημιουργοί καλλιτέχνες που συντάσσονται και υπηρετούν μια επανάσταση είναι διπλά καλλιτέχνες και επαναστάτες. Συμμετέχουν με ενθουσιασμό και ορμή στα τεκταινόμενα, μην υπολογίζοντας ισορροπίες και αντίρροπες δυνάμεις μέσα στο επαναστατικό εγχείρημα, αγνοώντας τις συνέπειες των όποιων επιλογών τους.

Ο Ρωσοεβραίος Μαρκ Σαγκάλ πήρε ενεργό μέρος στη θεμελίωση του πρώτου εργατικού κράτους με την επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Ο διορισμένος από τον Λένιν επίτροπος για τον πολιτισμό Ανατόλι Λουνατσάρσκι, παλιός γνώριμός του από το Παρίσι, τον διορίζει επίτροπο καλών τεχνών στο Βιτέμπσκ. Συμμετέχει στην ίδρυση του Ινστιτούτου Λαϊκής Τέχνης και γίνεται διευθυντής του, παρέχοντας δωρεάν καλλιτεχνική εκπαίδευση σε όλους όσοι ενδιαφέρονται, ανεξαρτήτως ηλικίας και προέλευσης, δημιουργώντας ένα ενθουσιώδες κλίμα απόλυτης ελευθερίας ως προς την έκφραση.

Οι επαναστάσεις όμως, όταν γίνονται καθεστώς, καλούνται να καλύψουν ανάγκες και σχεδιασμού , και ενίοτε, δεν εμπεριέχουν ευαισθησίες όσον αφορά τις αρχικές ουτοπίες. Το στοιχείο της φαντασίας λοιπόν ήταν εκείνο που σε καλλιτεχνικό – ιδεολογικό επίπεδο βάρυνε τη θέση του Σαγκάλ στη νέα σοβιετική πραγματικότητα που απαιτούσε από τους δημιουργούς να κινούνται στα πλαίσια ενός παραδοσιακού ρεαλισμού με κοινωνικό απαραιτήτως μήνυμα. Σε τέτοιες στιγμές έτοιμοι είναι φίλοι και σύντροφοι να καλύψουν το κενό. Ο συνοδοιπόρος του ζωγράφος και θεωρητικός Καζιμίρ Μαλέβιτς, πρωτοπόρος της γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης, μαζί με τον φωτογράφο και αρχιτέκτονα Λαζάρ Λισίτσκι, τον απομακρύνουν από το Ινστιτούτο.

Ο Σαγκάλ απογοητευμένος καταφεύγει στη Μόσχα, όπου φιλοτεχνεί σκηνικά για το Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο. Από εκεί μετακινείται στο Βερολίνο, για να καταλήξει στο Παρίσι. Μια σπουδαία καριέρα αρχίζει να ανοίγεται εδώ για τον επαναστάτη που οι σύντροφοί του τον έδιωξαν από κοντά τους γιατί δεν χώραγε πια στο όραμα που είχε αρχίσει να στενεύει. Μαζί με την καλλιτεχνική επιτυχία όμως έρχονται και τα προβλήματα. Με τη συνθηκολόγηση της Γαλλίας με τη Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς στη Μασσαλία. Με παρέμβαση των Aμερικανών και χάρη στη φήμη του φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάζεται ως σκηνογράφος. Με το τέλος του πολέμου επιστρέφει στο Παρίσι, όπου ακολουθεί μια θριαμβευτική καριέρα.

Στο έργο του κυριαρχεί το στοιχείο της φαντασίας, με θέματα που, παρ’ ότι χαρακτηρίζονται ως «αβέβαιης ταυτότητας», παραπέμπουν στη ζωή της ρωσικής επαρχίας. Οι παιδικές του μνήμες, μπολιασμένες από το στοιχείο του μοντερνισμού, συνετέλεσαν στη δημιουργία της δικής του απόλυτα προσωπικής καλλιτεχνικής ταυτότητας. Το λαϊκό στοιχείο είναι παρόν, παρ’ ότι οι παλιοί του σύντροφοι αδυνατούσαν να το αντιληφθούν.

Όμως ο χρόνος που περνά βοηθάει να βλέπουν οι κατοπινές γενιές τα πράγματα με ψυχραιμία, να τα βλέπουν από μιαν απόσταση δημιουργική και μεγαλόψυχη. Οι «διώκτες» του Σαγκάλ στην επαναστατημένη Ρωσία (Μαλέβιτς και Λισίτσκι) δεν ήταν δεύτερης κατηγορίας καλλιτέχνες. Ήταν σπουδαίοι δημιουργοί και αναμφισβήτητα εκτιμούσαν αυτό καθ’ αυτό το έργο του. Φαίνεται όμως πως καμιά φορά η πολιτική μυωπία, καθώς και τα μικρά και ανθρώπινα παίρνουν στον λαιμό τους και σημαντικούς δημιουργούς.

Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι.

Δεν ξέρω αν σε κάποια διάσταση οι τρεις καλλιτέχνες απολαμβάνουν την έκθεσή τους, πιστεύω όμως πως θα συμφωνούν ότι τα μικρά και ανθρώπινα δημιουργούν καταστάσεις αχρείαστες, που, αν έχουν κάποια αξία, θα είναι μόνον ως παραδείγματα προς αποφυγήν…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8847150/mark-sankal-katastaseis-achreiastes)