Το Ερασιτεχνικό Θέατρο (εφημ. ΑΥΓΗ 04.03.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της

Αρχέγονη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει, να αισθανθεί και να σκεφθεί για τα του βίου του. Τι θα τον διευκόλυνε για αυτήν την παρατήρηση και την ενεργοποίηση της συγκίνησης; Μα η κατασκευή μιας άλλης ζωής. Μιας άλλης πραγματικότητας. Συμπεφωνημένα ψευδούς, αλλά με όλες τις προϋποθέσεις της αληθινής. Δημιουργεί, λοιπόν, το θέατρο. Τοποθετεί απέναντί του αυτή την κατασκευασμένη πραγματικότητα και την παρατηρεί. Συμπεριφέρεται ως επιστήμονας στο εργαστήριο του. Δοκιμάζει δόσεις, αναλογίες, αντιδράσεις, συγκρούσεις. Υλικό του αποτελούν γεγονότα, ανθρώπινοι χαρακτήρες, πράξεις που πηγάζουν από τα συναισθήματα αλλά και τα επηρεάζουν, ώστε να καταλήξει εν τέλει σε συμπεράσματα και διδάγματα ζωής. Είναι μια επιστημονική διαδικασία το θέατρο; Όχι. Και τούτο γιατί πρωτίστως είναι ψυχαγωγία. Αγωγή ψυχής. Ζητούμενο, δε, είναι να εκπληροί και τις δύο έννοιες του όρου.

Καλλιέργησε και έφτασε σε υψηλά επίπεδα την τέχνη του θεάτρου ο άνθρωπος. Ασχολήθηκε φανατικά με αυτήν και την εξέλιξε. Την εμπλούτισε με ό,τι καλύτερο είχαν να προσφέρουν και οι άλλες τέχνες. Στους ήχους, τα χρώματα, την κίνηση, τα κείμενα. Και το κοινό ακολούθησε τη συντεχνία των θεατρίνων απολαμβάνοντας, επιβραβεύοντας ή απορρίπτοντας τα έργα της.

Όμως η ανάγκη για τη συμμετοχή στο μυστήριο του θεάτρου ωθεί τον θεατή να γίνει ο ίδιος δημιουργός και μαζί με άλλους από τον κοινωνικό του περίγυρο να καταθέσουν τη δική τους δημιουργική αγωνία πάνω στη σκηνή. Γράφοντας έργα ή διαλέγοντας κάποιο από τα καταξιωμένα του παρελθόντος, τα μέλη ενός εργασιακού χώρου, είτε μιας γειτονιάς είτε ενός σχολείου ή πανεπιστημίου, γίνονται ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, τεχνικοί. Πολλές φορές η ανάγκη επιβάλλει να συμμετέχουν και με περισσότερες της μίας ιδιότητες. Άλλες πάλι, να μοιράζονται την ευθύνη μίας εξ αυτών με πολλούς άλλους μαζί, λόγω της μεγάλης διαθεσιμότητας.

Έτσι λοιπόν, δημιουργείται το Ερασιτεχνικό Θέατρο. Δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου κάποιοι «αδαείς» προσεγγίζουν μια τέχνη δύσκολη και απαιτητική. Είναι κυρίως ένα πεδίο όπου ασκείται κάποιος στη συμμετοχή στην ομάδα και στη συλλογική δημιουργία. Το θέατρο δεν είναι μοναχική τέχνη όπως η ποίηση ή η ζωγραφική. Είναι τέχνη συλλογική, η οποία και εμπεριέχει τις άλλες τέχνες. Τις θέλει συνδημιουργούς και απαιτεί «θεατρική και σκηνική συντροφικότητα». Για να κατακτήσει κανείς αυτή τη συντροφικότητα, πρέπει και να τη θέλει, αλλά και να αφοσιωθεί στην εμπέδωσή της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο ερασιτέχνης καλλιεργείται, εντρυφώντας σε κείμενα, ιστορικότητα, κοινωνικές συνθήκες, ψυχολογικές παραμέτρους. Μορφώνεται εντός της ομάδας και του στόχου της, συνεισφέροντας και ο ίδιος στη μόρφωση και την καλλιέργεια των άλλων με τη δική του συμβολή, τη δική του προίκα.

Είναι μεγάλη η ιστορία του Ερασιτεχνικού Θεάτρου στη διαδρομή του λαού μας. Από τις «Ζακυνθινές Ομιλίες» (το ερασιτεχνικό «θέατρο του δρόμου» στη Ζάκυνθο που καταγράφηκε από το 1666 και συνεχίζει έως και σήμερα), το ιησουίτικο προπαγανδιστικό θέατρο στα νησιά του Αιγαίου γύρω στα 1600 με 1700, το θέατρο που αναπτύχθηκε πριν από την επανάσταση του ‘21 στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στα παλάτια των Ελλήνων (ρωμιών) ηγεμόνων, το Θέατρο του Βουνού από το ΕΑΜ κατά την αντίσταση στη γερμανική κατοχή, το φοιτητικό θέατρο, το θέατρο στα σχολεία, στους εργασιακούς χώρους, θέατρο ιδιαίτερων κατηγοριών όπως ΑΜΕΑ, έως και τις μικρές η μεγάλες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες σε όλες τις γωνιές της χώρας. Σήμερα, πολλά και άξια λόγου φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου φιλοξενούν τις δημιουργίες των ερασιτεχνών ηθοποιών, συμβάλλοντας στην επικοινωνία των θιάσων και την ευγενική άμιλλα μεταξύ τους.

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της. Προικίζει λοιπόν το επαγγελματικό θέατρο με νέο, πολύτιμο δυναμικό. Αλλά κυρίως, χαρίζει σε όσους συμμετέχουν την ικανοποίηση της συλλογικής προσπάθειας, τη χαρά της δημιουργίας και την εμπειρία της ανακάλυψης νέων κόσμων και ανθρώπινων πτυχών που δεν είχαν φανταστεί ακόμα και για διπλανά τους, γνωστά, οικεία πρόσωπα. Πάνω από όλα όμως, δίνει τη χαρά της προσφοράς στη μικρή τους πόλη, στο σχολείο, το εργατικό συνδικάτο, στην κοινωνία.

 

Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

http://www.avgi.gr/article/10811/7969564/erasitechniko-theatro#

Αποχαιρετώντας έναν ευπατρίδη (Εφημ. ΑΥΓΗ 28.1.2017)

evaggelatos1

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ο Ευαγγελάτος αγαπούσε τους συνεργάτες του. Δεν έδινε παραγγέλματα για το πώς θέλει κάποιον ρόλο, ένα σκηνικό ή για το πώς θα είναι ακριβώς η μουσική και η χορογραφία. Έλεγε πως ο σκηνοθέτης πρέπει να γοητεύεται και να γοητεύει

Ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος συνήθιζε να λέει ότι πασχίζει να είναι σοβαρός και όχι σοβαροφανής. Έτσι σοβαρό και ευδιάκριτο ήταν το πέρασμα του από τον μάταιο -όπως συνηθίζουμε να λέμε- τούτο κόσμο. Όμως έκανε ανάλαφρη την παρουσία του το αστείρευτο και υψηλού επιπέδου χιούμορ του, μαζί με την καλή διάθεση για τους ανθρώπους και τα έργα τους και το απίστευτο δικό του προσωπικό παράδειγμα ιερής μανίας και αφοσίωσης με ό,τι καταπιανόταν.

Τον γνώρισα όταν ήταν στο ύψιστο σημείο της διαδρομής του. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και, με το «Αμφι – Θέατρό» του να μεσουρανεί, αναζητούσε νέους ηθοποιούς για το ανέβασμα της «Ψυχοστασίας», μιας παράστασης που είχε ως υλικό αποσπάσματα από χαμένα έργα του Αισχύλου. Πήγα στην «ακρόαση» βέβαιος πως δεν θα τα καταφέρω, αλλά πήγα κυρίως ως συμπαράσταση σε μια φίλη ηθοποιό.

Μιλιούνια οι συμμετέχοντες. Το θέατρο Ριάλτο στην οδό Κυψέλης γεμάτο μέσα κι έξω. Δείγμα της αποδοχής και του σεβασμού της συντεχνίας του θεάτρου στον σαραντάρη τότε σκηνοθέτη που είχε ταράξει τα νερά της θεατρικής σκηνής της χώρας μας. Ήρθαν έτσι τα πράγματα ώστε με επέλεξε και έτσι είχα την τύχη να μαθητεύσω πλάι του.

Έχω και με άλλη ευκαιρία καταθέσει πως γνώρισα τότε έναν σκηνοθέτη στον οποίο συνυπήρχαν ταυτόχρονα και έντονα το απολλώνιο και το διονυσιακό πνεύμα. Ερχόταν στην πρώτη ανάγνωση του έργου με ένα τεράστιο θεωρητικό απόθεμα. Επιστήμονας – ερευνητής και διανοούμενος ο ίδιος, είχε εξαντλήσει το θεωρητικό πεδίο τού προς παράσταση κειμένου και ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει όλες τις ιδιαιτερότητές του, κρυφές ή φανερές.

Όταν όμως έμπαινε στην πρόβα, μετατρεπόταν σε ένα παλλόμενο διονυσιακό σώμα. Μια δυνατή θεατρική μηχανή που παρήγε έργο σπουδαίο, μη διστάζοντας να φτάσει στα άκρα της πρακτικής του θεάτρου. Με μέτρο και γούστο, αναμετριόταν με το ένστικτο. Το άφηνε να τον οδηγήσει στις προτάσεις του προς τους συνεργάτες του και να εκμεταλλευτεί ό,τι καλύτερο είχαν να του δώσουν.

Αποδεχόταν την υποκριτική εισήγηση είτε του πιο λόγιου ηθοποιού είτε του πιο αυθεντικού μπουλουκτσή. Στο τέλος, όμως, τα πάντα στην παράσταση είχαν ενταχθεί με τη δική του υπογραφή, τη δική του προσωπική σφραγίδα.

Ο Ευαγγελάτος αγαπούσε τους συνεργάτες του. Δεν έδινε παραγγέλματα για το πώς θέλει κάποιον ρόλο, ένα σκηνικό ή για το πώς θα είναι ακριβώς η μουσική και η χορογραφία. Έλεγε πως ο σκηνοθέτης πρέπει να γοητεύεται και να γοητεύει. Ενέπνεε τους συνεργάτες του. Τους υποδεχόταν στο προσωπικό του όραμα και τους άφηνε να δημιουργήσουν τον δικό τους κόσμο, να κάνουν τη δική τους πρόταση στην απέραντη επικράτεια της άποψής του για την παράσταση που όλοι μαζί συνδιαμόρφωναν. Ναι, καλλιεργούσε στους ομοτέχνους του το ακριβό αίσθημα της συνδημιουργίας.

Ήταν ένας καλλιτέχνης με σπουδαία πανοπλία. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου βασίλευε η μουσική. Πατέρας του ο αρχιμουσικός και συνθέτης Αντίοχος Ευαγγελάτος, μητέρα του η αρπίστρια Ξένη Μπουρεξάκη και αδελφή του η μεσόφωνος Δάφνη Ευαγγελάτου. Παντρεύτηκε τη σπουδαία πρωταγωνίστρια Λήδα Τασοπούλου, που έφυγε νωρίς, και είχε τη χαρά να δει τις εμπνευσμένες σκηνοθεσίες της κόρης του Κατερίνας.

Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε διδακτορικό με θέμα τη θεατρική ιστορία της αγαπημένης του Κεφαλλονιάς. Έκανε σπουδές θεάτρου στη Βιέννη, σκηνοθέτησε σε πολλές ευρωπαϊκές σκηνές, διετέλεσε διευθυντής του ΚΘΒΕ και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Πριν από ένα χρόνο το πανεπιστήμιο και η σχολή, που δίδαξε διοργάνωσαν ένα λαμπρό συνέδριο για το έργο του με τίτλο «Σκηνή και Αμφι-Θέατρο». Είχα την τιμή να συμμετέχω σε ένα στρογγυλό τραπέζι.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, το Ελληνικό Φεστιβάλ, με τη φροντίδα του υπουργείου Πολιτισμού, αποδέχθηκε την πρότασή του να παρουσιάσει στο Ηρώδειο τον «Αμύντα» του Γεωργίου Μόρμορη, ένα κείμενο που τυπώθηκε στη Βενετία το 1745. Η ανακάλυψη, «αναστύλωση» όταν χρειαζόταν, καθώς και η παρουσίαση παλιών κειμένων ήταν το μεγάλο του πάθος. Ήταν για πολλά χρόνια «απόβλητος» από Επίδαυρο και Ηρώδειο με απόφαση της προηγούμενης διοίκησης του Ελληνικού Φεστιβάλ. Με ένα τέτοιο, αντιπροσωπευτικό του πάθους του έργο, λοιπόν, κατέθεσε στο κοινό και στο θέατρό μας το κύκνειο άσμα του.

Έφυγε την ημέρα της γιορτής της μητέρας του. Άφησε παρακαταθήκη ένα μεγάλο πρακτικό και θεωρητικό έργο και πολλούς μαθητές, είτε από τη σκηνή είτε από το πανεπιστήμιο είτε από τις θέσεις των θεατών. Γιατί οι παραστάσεις του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία ή διασκέδαση. Ήταν και μάθημα, σχολείο και πυξίδες ζωής.

Θα τον θυμόμαστε πάντα με το φωτεινό και περιπαικτικό βλέμμα του, μαζί με μια γενναιόδωρη φράση που είχε για τον καθένα από εμάς…

 

Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟ

σπυρος ευαγγελατος1

Ένα μεγάλο κεφάλαιο  της ιστορίας  του νεοελληνικού θεάτρου κλείνει με την αποδημία του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Ακούραστος δημιουργός, πάντρεψε το νέο με την παράδοση και με την ιστορία του τόπου. Δεινός μελετητής του πολιτισμού μας έφερε στο φώς περιοχές ολόκληρες του θεατρικού μας τοπίου και διακόνησε την τέχνη και την επιστήμη με υψηλό αίσθημα της αποστολής του.

  Αξέχαστος θα παραμείνει σε όσους και όσες τον γνώρισαν και συνεργάσθηκαν μαζί του. Στο Αμφι – Θέατρο, τις κρατικές σκηνές, το ΚΘΒΕ του οποίου υπήρξε διευθυντής, το Πανεπιστήμιο και το τμήμα Θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ, την Ακαδημία Αθηνών. Η απλότητά του, το χιούμορ και η εμπνευσμένη παρουσία του απογείωναν πραγματικά τους συνοδοιπόρους του όπου κι αν βρέθηκε και δημιούργησε.

 Η ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ τον αποχαιρετά με βαθύ σεβασμό.

   Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

   Πάνος Σκουρολιάκος

   Συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού  του ΣΥΡΙΖΑ

   Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Το εβραϊκό θέατρο Γίντις (εφημερ. ΑΥΓΗ 19.11.2016)

Σχετική εικόνα

του Πάνου Σκουρολιάκου

Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα

Είναι ένα θέατρο που δημιουργήθηκε για να μείνει ζωντανή η μνήμη της προγονικής γλώσσας και των παραδόσεων. Είναι το θέατρο Γίντις που καλλιέργησαν οι Εβραίοι στην παλιά γερμανοεβραϊκή γλώσσα Γίντις. Ως γνωστόν, οι ιουδαϊκές κοινότητες δεν είχαν δικά τους γεωγραφικά όρια. Ήταν διασκορπισμένες παντού. Τα δικά τους όρια ήταν γλωσσικά. Πάνω σε αυτά τα γλωσσικά όρια λοιπόν στηρίχθηκε η δραματουργία τους. Τα πρώτα θεατρικά έργα στα Γίντις γράφτηκαν απλώς για να διαβάζονται. Αργότερα ζωντάνεψαν και σκηνικά.

Κόντρα στις αυστηρές επιταγές του Δευτερονόμιου πήγαν οι Εβραίοι για να καλύψουν τη δυνατή ανάγκη του ανθρώπου για συμμετοχή στη θεατρική μέθεξη. Είτε ως δημιουργοί, είτε ως απλοί θεατές.

Από τη ρωμαϊκή ακόμα εποχή υπήρχαν Εβραίοι ηθοποιοί. Από αυτόν τον παλιό κόσμο του χοντροκομμένου ρωμαϊκού θεάτρου Εβραίοι χορευτές, τραγουδιστές, θαυματοποιοί και γελωτοποιοί έβαλαν τον σπόρο και σιγά σιγά εξέλιξαν το θέατρο της φυλής τους. Αρωγός σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν οι ίδιες οι εβραϊκές παραδόσεις και υλικό για τα έργα η πίστη και η ιστορία των Εβραίων.

Έτσι στη γιορτή Πουρίμ, όπου γιορτάζεται η σωτηρία των Εβραίων από τον ζυγό των Περσών, δίνονται παραστάσεις στα γερμανοεβραϊκά, που αφηγούνται κομμάτια από το «Βιβλίο της Εσθήρ», της βασίλισσας στην οποία οφείλουν τη σωτηρία τους. Το πρώτο έργο που γράφτηκε γι’ αυτές τις γιορτές τον 16ο αιώνα ήταν «Η κωμωδία του γάμου», δημιούργημα του Γεχούντα Ντε Σούμο, με φανερές επιδράσεις από την Κομέντια ντελ Άρτε.

Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα. Εκεί εκπαιδεύθηκαν ηθοποιοί, ανέβηκαν πρώτη φορά για το είδος αυτό γυναίκες στη σκηνή και γράφτηκαν έργα σπουδαία. Μερικά από αυτά υπάρχουν ακόμα στο ρεπερτόριο Γίντις, αφού έκαναν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους και ταξίδεψαν μέχρι και στην Αμερική ενισχύοντας τις παραστάσεις των εκεί ανάλογων θιάσων.

Στη Ρωσία, μετά τη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β’ και τα αντισημιτικά μέτρα που ακολούθησαν, το θέατρο Γίντις σίγησε. Με την Οκτωβριανή επανάσταση όμως ξαναζωντάνεψε. Δημιουργήθηκε το Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο της Μόσχας που ανέβαζε έργα Σοβιετικών Εβραίων συγγραφέων. Από τα τέλη του 19ου αιώνα σημαντικές Γίντις θεατρικές σκηνές υπήρχαν σε Λονδίνο, Παρίσι, Βιέννη, Νέα Υόρκη, αλλά και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Στο πλαίσιο αυτού του θεάτρου της προγονικής γλώσσας μεταφράσθηκαν και παίχθηκαν σπουδαίοι συγγραφείς, όπως ο Ρακίνας με τα έργα του «Εσθήρ» και «Αθαλία», ο Γκαίτε με τον «Φάουστ» και ακόμη Σίλερ, Λέσιγκ, Μεταστάζιο, Μολιέρος. Μπορεί οι Σοβιετικοί στη Ρωσία να δημιούργησαν θεατρικό οργανισμό για τα έργα Γίντις, εκεί όμως που εκτοξεύθηκε το είδος ήταν στη Νέα Υόρκη, που την έκανε αδιαμφισβήτητο κέντρο του. Από το 1886 ο Μπόρις Τομασέφσκι υποδέχεται τους μετανάστες Εβραίους από την Ευρώπη παρουσιάζοντάς τους οικεία θέματα και θυμίζοντάς τους τις πατρίδες τους.

Από τότε το θέατρο Γίντις καλλιέργησε και εξέθρεψε πολλές γενιές θεατών και δημιουργών. Ένας από αυτούς ο και δικός μας Ζυλ Ντασσέν. Ενώ σπούδαζε ήδη θέατρο, γοητευμένος από το θέατρο Γίντις, έμαθε τη διάλεκτο από μία θεία του για να μπορεί να ενταχθεί στο εβραϊκό θέατρο ARTEF (Θεατρική Ένωση Εργατών), όπου τελικά δούλεψε ως ηθοποιός αρχικά και μετά ως σκηνοθέτης για έξι χρόνια. Η ιδεολογία του θεάτρου εμπνεόταν από τις ιδέες της Αριστεράς και όσοι δούλευαν εκεί το έκαναν χωρίς να πληρώνονται.

Τα γερμανοεβραϊκά Γίντις, που κρατήθηκαν ζωντανά και χάρις στο θέατρο, έμελλαν να μην γίνουν ποτέ η επίσημη γλώσσα του κράτους του Ισραήλ. Μαζί με την ισπανοεβραϊκή Λαντίνο παραμερίστηκαν από το Συμβούλιο Εβραϊκής Γλώσσας υπό τον Εβραίο γλωσσολόγο Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα για να προκριθεί η Βιβλική Εβραϊκή.

Ένα «φυλετικό» θέατρο είναι το θέατρο Γίντις. Κράτησε τους ανθρώπους του κοντά στις παραδόσεις που τιμούσαν, τους μίλησε κοιτώντας τη ζωή από τη σκοπιά τους, τους έφερε σε επαφή με άλλους συγγραφείς και πολιτισμούς, υπηρέτησε ιδέες και ρεύματα πρωτοποριακά πέρα από τις στενές παραδόσεις τους.

Υπήρξε ένα θέατρο μνήμης και προοπτικής.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πηγή : http://www.avgi.gr/article/10812/7660545/to-ebraiko-theatro-gintis

Κινηματογραφική συνάντηση Σμαραγδή-Σκουρολιάκου με θέμα τη ζωή του Καζαντζάκη

 

smaragdis1Με τον σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή συναντήθηκε στο κινηματογραφικό πλατώ ο Πάνος Σκουρολιάκος.

Η συνεργασία τους ξεκίνησε πολύ παλιά. Με τα σήριαλ «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» και «Σιγά η πατρίδα κοιμάται».

Τώρα, στην νέα ταινία του Σμαραγδή με θέμα τη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη, ο Πάνος Σκουρολιάκος υποδύεται τον καθηγητή θεολογίας του Καζαντζάκη  στο γυμνάσιο (Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο).

smaragdis2