«Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο θεάτρου στην Περιφέρεια» (Εφημ. ΑΥΓΗ 29.07.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ο ιδρυτικός νόμος του ΔΗΠΕΘΕ καθορίζει τα κριτήρια για τους καλλιτεχνικούς διευθυντές.

«Τα ΔΗΠΕΘΕ διέπονται από τον ιδρυτικό νόμο του 1983 που θέσπισε η Μελίνα Μερκούρη. Σε αυτόν υπάρχει συγκεκριμένο άρθρο που καθορίζει τα κριτήρια για την πρόσληψη του καλλιτεχνικού διευθυντή. Η νομοθετική ρύθμιση που κάναμε ξεκαθαρίζει ότι ισχύουν τα κριτήρια που περιγράφονται στον νόμο και τίποτε άλλο, γιατί παρατηρήθηκαν προκηρύξεις που στα κριτήρια του νόμου προστίθονταν και άλλα τα οποία δεν είχαν νομοθετηθεί» υπογραμμίζει ο Πάνος Σκουρολιάκος διευκρινίζοντας ότι υπήρχαν πρόσθετα κριτήρια που αφορούσαν την κατοχή πτυχίου ΑΕΙ ή τεχνολικής εκπαίδευσης ακόμα και ηλικιακά όρια.

«Τέτοιες προσθήκες, πλάι στις νόμιμες, μας κάνουν να σκεφτούμε ότι οργανώνονται φωτογραφικές διατάξεις από τις διοικήσεις των ΔΗΠΕΘΕ προφανώς για ημετέρους αυτών, δημάρχων και άλλων τοπικών παραγόντων. Όλοι αυτοί που κατηγόρησαν την τροπολογία και τον ΣΥΡΙΖΑ ότι ευνοεί φωτογραφικές διατάξεις θα μπορούσαν να είχαν απλώς διαβάσει τον ιδρυτικό νόμο της Μελίνας. Έτσι θα είχαν αποφύγει πολιτικά και άλλα ατοπήματα».

Ο ιδρυτικός νόμος των ΔΗΠΕΘΕ προβλέπει ότι ο καλλιτεχνικός διευθυντής “πρέπει να προέρχεται από το χώρο του θεάτρου ή να έχει ασχοληθεί με θέματα θεάτρου επαγγελματικά και να έχει μία απο τις εξής ιδιότητες:

α) ηθοποιός, σκηνοθέτης, σκηνογράφος ή ενδυματολόγος με αναγνωρισμένη προσφορά στο επαγγελματικό θέατρο,

β) θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής έργων, θεατρολόγος, κριτικός θεάτρου ή συνθέτης με επαγγελματική εργασία στο θέατρο. Παράλληλα να έχει διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες”.

«Το συγκεκριμένο μοντέλο ύπαρξης και λειτουργίας των ΔΗΠΕΘΕ που κληρονομήσαμε από τη Μελίνα έχει προσφέρει πάρα πολλά αλλά έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του» επισημαίνει ο Πάνος Σκουρολιάκος. «Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο θεάτρου στην περιφέρεια με μεγαλύτερα θέατρα όπου θα συνενωθούν δυνάμεις ώστε να έχουμε καλύτερο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, να επιτυγχάνουμε οικονομία κλίμακος και η κοινωνία να έχει στη διάθεσή της περισσότερες και ανώτερου επιπέδου επιλογές».

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10971/8267614/chreiazomaste-ena-neo-montelo-theatrou-sten-periphereia)

ΔΗΠΕΘΕ ή «Αν δε θέλεις να ζυμώσεις δέκα μέρες κοσκινίζεις»( εφημ. ΑΥΓΗ 20.5.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Δυστυχώς, τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα της Μελίνας έκλεισαν τον ιστορικό τους κύκλο. Για πολλούς λόγους, δεν μπορούν να λειτουργήσουν μέσα στο σημερινό περιβάλλον δεκαέξι θέατρα στην Περιφέρεια

Η δημιουργία των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη το 1983, ήταν μια βαθύτατα δημοκρατική και προοδευτική πράξη. Η ξεχασμένη περιφέρεια, η υποτιμημένη «επαρχία», είχε πια δεκαέξι τοπικά θέατρα διασπαρμένα σε όλη τη χώρα, με την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή, με μόνιμο τεχνικό και διοικητικό προσωπικό, με Δ.Σ., πρόεδρο και καλλιτεχνικό διευθυντή. Κάθε θέατρο οργάνωνε το ρεπερτόριό του, τις παραγωγές του και τις παράλληλες εκδηλώσεις του. Ο οικείος δήμος και το ΥΠΠΟ χρηματοδοτούσαν αυτά τα θέατρα. Τότε υπήρχε χρήμα.

Δυστυχώς όμως, γύρω στο 2000, η Πολιτεία, άρχισε να αποσύρει το ενδιαφέρον της γι’ αυτά τα θέατρα. Παρ’ ότι ακόμη υπήρχε χρήμα. Το διαπίστωσα προσωπικά ως διευθυντής τότε του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης στη Λαμία, ερχόμενος σε επαφή με το αρμόδιο υπουργείο. Κανείς τότε δεν συμμερίζονταν τις διαπιστώσεις μου. Ο χρόνος που πέρασε, κατά δυστυχίαν, επιβεβαίωσε εκείνες τις απαισιόδοξες προβλέψεις. Η επελθούσα μάλιστα αργότερα κρίση, έβαλε οριστικό τέλος στη συμπαράσταση του ΥΠΠΟ ώστε τα θέατρα αυτά να επιτελούν το έργο για το οποίο δημιουργήθηκαν. Τώρα άλλωστε, δεν υπήρχε και χρήμα. Να σημειώσουμε πως ο άλλος εταίρος των ΔΗΠΕΘΕ, δηλαδή οι δήμοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα εγκατέλειψαν παντελώς. Τι κάνουν λοιπόν τα περισσότερα εξ αυτών; Απλούστατα δεν λειτουργούν. Ή γίνονται ατζέντηδες μετακλήσεως ιδιωτικών θιάσων από την πρωτεύουσα. Στις όποιες παραγωγές ανακοινώνουν, βλέπουμε ότι στηρίζονται σε ερασιτέχνες ηθοποιούς. Το Ερασιτεχνικό Θέατρο είναι σπουδαία υπόθεση, αλλά μόνον όταν λειτουργεί με τους δικούς του, ξεχωριστούς κανόνες.

Παραβαίνουν λοιπόν αυτά τα θέατρα τον ιδρυτικό τους νόμο, που ορίζει ότι το 80% του θιάσου στελεχώνεται από επαγγελματίες ηθοποιούς και το 20% από μη επαγγελματίες. Προσοχή το 20% αφορά νέους ηθοποιούς που μόλις τέλειωσαν τη Δραματική Σχολή και δεν έχουν τον απαιτούμενο αριθμό θεατρικών ενσήμων για να πιστοποιηθούν ως επαγγελματίες. Δυστυχώς, η κατάργηση της αδείας εξασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού, η οποία επεβλήθη πάλι επί υπουργίας Μ. Μερκούρη, (μέτρο οπισθοδρόμησης αυτό, εκεί γύρω στο 1983), δημιούργησε ένα τοπίο αναρχίας, ανομίας και εκμετάλλευσης των νέων παιδιών όσον αφορά τις σπουδές τους και τα παντελώς ανύπαρκτα δικαιώματά τους.

Στην προσπάθειά τους τα εναπομείναντα ΔΗΠΕΘΕ να κρατηθούν ζωντανά, προχωρούν σε εικονικές συμπαραγωγές με ιδιωτικά θέατρα του κέντρου. Τι κάνουν; Παραχωρούν την υλικοτεχνική τους υποδομή, (φωτισμό, ήχο, σκηνικά, φορτηγά κ.λπ.), αλλά και το έμψυχο προσωπικό τους (τεχνικούς και διοικητικούς υπαλλήλους) εισπράττοντας ένα χαμηλό ποσόν, αλλά στην αφίσα της παράστασης και τα δελτία Τύπου αναφέρονται ως συμπαραγωγοί, υποδυόμενα έτσι τις ενεργές θεατρικές μονάδες. Άλλη μια περίπτωση όπου η αδυναμία κρύβεται πίσω από ένα σημαντικό εργαλείο της θεατρικής «αγοράς», διαστρεβλώνοντάς το. Οι συμπαραγωγές, είναι σπουδαία υπόθεση και θα πρέπει να επιδιώκονται. Σε μια συμπαραγωγή όμως, συμμετέχουν όλα τα μέρη, δημιουργικά και όχι το ένα ως απόλυτος άρχων και το άλλο ως υπηρετικό προσωπικό. Συμπαραγωγή, σημαίνει και συνδημιουργία. Και σημαίνει και δίκαιη αναλογία στις εισπράξεις.

Ας έρθουμε στο σήμερα λοιπόν. Στο τώρα. Δυστυχώς, τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα της Μελίνας έκλεισαν τον ιστορικό τους κύκλο. Για πολλούς λόγους, δεν μπορούν να λειτουργήσουν μέσα στο σημερινό περιβάλλον δεκαέξι θέατρα στην Περιφέρεια. Για λόγους οικονομικούς, αλλά και για λόγους που έχουν πια να κάνουν με τις επικοινωνίες, τις μεταφορές και πολλούς ακόμα άλλους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση διακήρυξε πως θα πρέπει να μπούμε στην επόμενη εποχή όσον αφορά το θέατρο στην Περιφέρεια. Υπάρχουν μελέτες όπως αυτή για μια νέα πρόταση που παίρνει υπ’ όψιν τα ιστορικά, αλλά και σύγχρονα δεδομένα, μέσα στις συνθήκες οικονομικής ασφυξίας της χώρας, ώστε να οργανωθεί ένας νέος θεσμός που θα καλύπτει τη χώρα και θα δίνει τη δυνατότητα σε μεγαλύτερα του ενός σύνολα του πρώτου και δεύτερου βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης να μετέχουν ενεργά και με αποφασιστική οικονομική ευθύνη. Καιρός είναι να δημιουργηθούν μεγάλα περιφερειακά θέατρα, όπου θα συναντώνται περισσότεροι του ενός δήμοι, όπου θα συμμετέχουν και οι Περιφέρειες και βέβαια το Δημόσιο μέσω του ΥΠΠΟ, του υπουργείου Εσωτερικών και επικουρικά για την νησιωτική Ελλάδα των υπουργείων Άμυνας και Νησιωτικής Πολιτικής. Όλοι αυτοί οι θεσμοί, θα σχεδιάζουν τη δράση των νέων αυτών περιφερειακών θεάτρων και θα τα χρηματοδοτούν. Η ευθύνη μοιράζεται σε περισσότερα κομμάτια. Και η οικονομική συμμετοχή επίσης.

Η φετινή μικρή (εκ των πραγμάτων) επιχορήγηση που είναι σε θέση να διαθέσει το ΥΠΠΟ δεν λύνει το πρόβλημα. Ανακυκλώνει το τέλμα και συντηρεί την παρακμή. Και είναι κρίμα. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και πολιτική έχει επί του θέματος και είναι αυτός που θα πρέπει να εκκινήσει τη νέα εποχή στο πεδίο του θεάτρου στην Περιφέρεια.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ: http://www.avgi.gr/article/10812/8167140/depethe-e-an-de-theleis-na-zymoseis-deka-meres-koskinizeis- )

ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ: θεωρία και πράξη (εφημ. ΑΥΓΗ 13.5.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η φροντίδα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η συγκέντρωση των εργασιών σημαντικών επιστημόνων από όλον τον κόσμο και η αξιοποίηση τους δεν μας συνδέουν απλώς με το παρελθόν μας. Μας εκτινάσσουν στο μέλλον που ονειρευόμαστε. Ένα μέλλον πιο φωτεινό και πιο δημιουργικό από το πρόσφατο τουλάχιστον παρελθόν.

Δικαίως υπερηφανευόμαστε, πως η Ελλάδα είναι ο γενέθλιος τόπος του θεάτρου. Πως παντού στον τόπο μας υπάρχει ένα αρχαίο θέατρο που υποδηλώνει πως το θεατρικό γεγονός ήταν εδώ και χιλιετίες παρόν και πως οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αντιμετώπιζαν το θέατρο όχι μόνον σαν πολιτιστικό γεγονός, αλλά ταυτόχρονα και σαν πολιτικό και εν τέλει κοινωνικό.

Μέγιστη προσφορά στην ανθρωπότητα, τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων μας, τραγικών και κωμικών που έφθασαν ώς τις μέρες μας περνώντας ωκεανούς ιστορικών φάσεων με διωγμούς, δυσκολίες αλλά και αναγνώριση του μεγέθους τους. Η συντεχνία του θεάτρου στον τόπο μας αφιερώθηκε στη σκηνική απόδοση των έργων αυτών δημιουργώντας σχολές και συγκροτώντας ένα σπουδαίο υλικό από αυτήν την πρακτική «εμμονή» περί το Αρχαίο Δράμα. Συναντάμε παραστάσεις τραγωδίας στα ελληνικά πριν και από τη δημιουργία του νεότερου Ελληνικού κράτους.

Ενώ λοιπόν συγκεντρώσαμε σπουδαίο παραστασιακό υλικό, καθυστερήσαμε τη θεωρητική φροντίδα γύρω από την αναβίωση του Αρχαίου Δράματος. Ευθύνεται γι’ αυτό και η αργοπορημένη οργάνωση τμημάτων θεατρικών σπουδών στα Ελληνικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Πριν από είκοσι χρόνια ένας δραστήριος καθηγητής από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Πλάτων Μαυρομούστακος, αναλαμβάνει μια πρωτοβουλία μαζί με τον καθηγητή Oliver Taplin από το Archive of Performances of Greek and Roman Drama του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, για τη σύσταση ενός δικτύου ΑΕΙ, που θα συντονίζει την έρευνα σε παγκόσμιο επίπεδο και που θα παρακολουθεί τις εξελισσόμενες κατευθύνσεις των θεατρικών και κλασικών σπουδών. Ταυτόχρονα, επικεντρώνεται στη θεωρητική προσέγγιση του αρχαίου Ελληνικού Δράματος , συνδέοντάς την με τη σκηνική πράξη, τις τάσεις και την εξέλιξή της. Δημιουργήθηκε λοιπόν το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Έρευνας και Τεκμηρίωσης των Παραστάσεων του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος , το Arc – Net, συγκεντρώνοντας επιστήμονες και Ιδρύματα από 21 χώρες. Είναι πραγματική χαρά να παρακολουθείς αυτούς τους ανθρώπους στις επιστημονικές ανακοινώσεις τους αλλά και σε προσωπικό επίπεδο και να διαπιστώνεις την αγάπη και τον θαυμασμό τους για το Αρχαίο Ελληνικό Δράμα. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι το δίκτυο αυτό ενώνει και εξισορροπεί τη θεωρητική προσέγγιση με τις εμπειρίες και τον πλούτο της πρακτικής πλευράς του θεάτρου, σε μια χώρα όπου τα Θεατρολογικά τμήματα των Πανεπιστημίων μας είναι εν πολλοίς «Κλασικίζοντα» και «φιλολογίζοντα». Ο Πλάτων Μαυρομούστακος, ως μαθητής του Bernard Dort, συνετέλεσε φαντάζομαι σε αυτήν την «ευτυχή ισορροπία».

Αυτά τα είκοσι χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στη χώρα μας του Arc – Net, σπουδαίες προσωπικότητες του παγκόσμιου Θεάτρου πήραν μέρος στο πρόγραμμα καλοκαιρινών μαθημάτων που λειτούργησε από το 2002 έως το 2015. Peter Stain, Tony Harrison, Lee Breuer, Γιάννης Κόκκος, Θόδωρος Τερζόπουλος και πολλοί άλλοι. Ελπίζουμε πως η χώρα μας, ξεπερνώντας τις δυσκολίες και βγαίνοντας σε πιο ομαλές οικονομικές περιοχές, θα είναι σε θέση να στηρίξει ακόμα πιο γενναία δράσεις πολιτισμού σαν αυτές του Arc – Net.

Το φετινό Συνέδριο διεξάγεται και πάλι στο φιλόξενο Τεχνολογικό Πάρκο του Λαυρίου, πολύ κοντά στο αρχαιότερο θέατρο του Ελλαδικού χώρου, το Αρχαίο Θέατρο Θορικού (6ος αι. π.Χ.). Σε αυτό, εκτός των άλλων, θα συμμετέχουν και απόφοιτοι των καλοκαιρινών μαθημάτων που σήμερα διδάσκουν σε πανεπιστημιακά ιδρύματα στην Ελλάδα ή το εξωτερικό.

Συμπαραστάτες της διοργάνωσης είναι το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Περιφέρεια Αττικής και ο Δήμος Λαυρεωτικής.

Η φροντίδα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η συγκέντρωση των εργασιών σημαντικών επιστημόνων από όλον τον κόσμο και η αξιοποίηση τους δεν μας συνδέουν απλώς με το παρελθόν μας. Μας εκτινάσσουν στο μέλλον που ονειρευόμαστε. Ένα μέλλον πιο φωτεινό και πιο δημιουργικό από το πρόσφατο τουλάχιστον παρελθόν.

 

Πάνος Σκουρολιάκος, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

http://www.avgi.gr/article/10812/8148945/archaio-drama-theoria-kai-praxe

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο (εφημ. ΑΥΓΗ 04.03.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της

Αρχέγονη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει, να αισθανθεί και να σκεφθεί για τα του βίου του. Τι θα τον διευκόλυνε για αυτήν την παρατήρηση και την ενεργοποίηση της συγκίνησης; Μα η κατασκευή μιας άλλης ζωής. Μιας άλλης πραγματικότητας. Συμπεφωνημένα ψευδούς, αλλά με όλες τις προϋποθέσεις της αληθινής. Δημιουργεί, λοιπόν, το θέατρο. Τοποθετεί απέναντί του αυτή την κατασκευασμένη πραγματικότητα και την παρατηρεί. Συμπεριφέρεται ως επιστήμονας στο εργαστήριο του. Δοκιμάζει δόσεις, αναλογίες, αντιδράσεις, συγκρούσεις. Υλικό του αποτελούν γεγονότα, ανθρώπινοι χαρακτήρες, πράξεις που πηγάζουν από τα συναισθήματα αλλά και τα επηρεάζουν, ώστε να καταλήξει εν τέλει σε συμπεράσματα και διδάγματα ζωής. Είναι μια επιστημονική διαδικασία το θέατρο; Όχι. Και τούτο γιατί πρωτίστως είναι ψυχαγωγία. Αγωγή ψυχής. Ζητούμενο, δε, είναι να εκπληροί και τις δύο έννοιες του όρου.

Καλλιέργησε και έφτασε σε υψηλά επίπεδα την τέχνη του θεάτρου ο άνθρωπος. Ασχολήθηκε φανατικά με αυτήν και την εξέλιξε. Την εμπλούτισε με ό,τι καλύτερο είχαν να προσφέρουν και οι άλλες τέχνες. Στους ήχους, τα χρώματα, την κίνηση, τα κείμενα. Και το κοινό ακολούθησε τη συντεχνία των θεατρίνων απολαμβάνοντας, επιβραβεύοντας ή απορρίπτοντας τα έργα της.

Όμως η ανάγκη για τη συμμετοχή στο μυστήριο του θεάτρου ωθεί τον θεατή να γίνει ο ίδιος δημιουργός και μαζί με άλλους από τον κοινωνικό του περίγυρο να καταθέσουν τη δική τους δημιουργική αγωνία πάνω στη σκηνή. Γράφοντας έργα ή διαλέγοντας κάποιο από τα καταξιωμένα του παρελθόντος, τα μέλη ενός εργασιακού χώρου, είτε μιας γειτονιάς είτε ενός σχολείου ή πανεπιστημίου, γίνονται ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, τεχνικοί. Πολλές φορές η ανάγκη επιβάλλει να συμμετέχουν και με περισσότερες της μίας ιδιότητες. Άλλες πάλι, να μοιράζονται την ευθύνη μίας εξ αυτών με πολλούς άλλους μαζί, λόγω της μεγάλης διαθεσιμότητας.

Έτσι λοιπόν, δημιουργείται το Ερασιτεχνικό Θέατρο. Δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου κάποιοι «αδαείς» προσεγγίζουν μια τέχνη δύσκολη και απαιτητική. Είναι κυρίως ένα πεδίο όπου ασκείται κάποιος στη συμμετοχή στην ομάδα και στη συλλογική δημιουργία. Το θέατρο δεν είναι μοναχική τέχνη όπως η ποίηση ή η ζωγραφική. Είναι τέχνη συλλογική, η οποία και εμπεριέχει τις άλλες τέχνες. Τις θέλει συνδημιουργούς και απαιτεί «θεατρική και σκηνική συντροφικότητα». Για να κατακτήσει κανείς αυτή τη συντροφικότητα, πρέπει και να τη θέλει, αλλά και να αφοσιωθεί στην εμπέδωσή της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο ερασιτέχνης καλλιεργείται, εντρυφώντας σε κείμενα, ιστορικότητα, κοινωνικές συνθήκες, ψυχολογικές παραμέτρους. Μορφώνεται εντός της ομάδας και του στόχου της, συνεισφέροντας και ο ίδιος στη μόρφωση και την καλλιέργεια των άλλων με τη δική του συμβολή, τη δική του προίκα.

Είναι μεγάλη η ιστορία του Ερασιτεχνικού Θεάτρου στη διαδρομή του λαού μας. Από τις «Ζακυνθινές Ομιλίες» (το ερασιτεχνικό «θέατρο του δρόμου» στη Ζάκυνθο που καταγράφηκε από το 1666 και συνεχίζει έως και σήμερα), το ιησουίτικο προπαγανδιστικό θέατρο στα νησιά του Αιγαίου γύρω στα 1600 με 1700, το θέατρο που αναπτύχθηκε πριν από την επανάσταση του ‘21 στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στα παλάτια των Ελλήνων (ρωμιών) ηγεμόνων, το Θέατρο του Βουνού από το ΕΑΜ κατά την αντίσταση στη γερμανική κατοχή, το φοιτητικό θέατρο, το θέατρο στα σχολεία, στους εργασιακούς χώρους, θέατρο ιδιαίτερων κατηγοριών όπως ΑΜΕΑ, έως και τις μικρές η μεγάλες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες σε όλες τις γωνιές της χώρας. Σήμερα, πολλά και άξια λόγου φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου φιλοξενούν τις δημιουργίες των ερασιτεχνών ηθοποιών, συμβάλλοντας στην επικοινωνία των θιάσων και την ευγενική άμιλλα μεταξύ τους.

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της. Προικίζει λοιπόν το επαγγελματικό θέατρο με νέο, πολύτιμο δυναμικό. Αλλά κυρίως, χαρίζει σε όσους συμμετέχουν την ικανοποίηση της συλλογικής προσπάθειας, τη χαρά της δημιουργίας και την εμπειρία της ανακάλυψης νέων κόσμων και ανθρώπινων πτυχών που δεν είχαν φανταστεί ακόμα και για διπλανά τους, γνωστά, οικεία πρόσωπα. Πάνω από όλα όμως, δίνει τη χαρά της προσφοράς στη μικρή τους πόλη, στο σχολείο, το εργατικό συνδικάτο, στην κοινωνία.

 

Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

http://www.avgi.gr/article/10811/7969564/erasitechniko-theatro#

Αποχαιρετώντας έναν ευπατρίδη (Εφημ. ΑΥΓΗ 28.1.2017)

evaggelatos1

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ο Ευαγγελάτος αγαπούσε τους συνεργάτες του. Δεν έδινε παραγγέλματα για το πώς θέλει κάποιον ρόλο, ένα σκηνικό ή για το πώς θα είναι ακριβώς η μουσική και η χορογραφία. Έλεγε πως ο σκηνοθέτης πρέπει να γοητεύεται και να γοητεύει

Ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος συνήθιζε να λέει ότι πασχίζει να είναι σοβαρός και όχι σοβαροφανής. Έτσι σοβαρό και ευδιάκριτο ήταν το πέρασμα του από τον μάταιο -όπως συνηθίζουμε να λέμε- τούτο κόσμο. Όμως έκανε ανάλαφρη την παρουσία του το αστείρευτο και υψηλού επιπέδου χιούμορ του, μαζί με την καλή διάθεση για τους ανθρώπους και τα έργα τους και το απίστευτο δικό του προσωπικό παράδειγμα ιερής μανίας και αφοσίωσης με ό,τι καταπιανόταν.

Τον γνώρισα όταν ήταν στο ύψιστο σημείο της διαδρομής του. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και, με το «Αμφι – Θέατρό» του να μεσουρανεί, αναζητούσε νέους ηθοποιούς για το ανέβασμα της «Ψυχοστασίας», μιας παράστασης που είχε ως υλικό αποσπάσματα από χαμένα έργα του Αισχύλου. Πήγα στην «ακρόαση» βέβαιος πως δεν θα τα καταφέρω, αλλά πήγα κυρίως ως συμπαράσταση σε μια φίλη ηθοποιό.

Μιλιούνια οι συμμετέχοντες. Το θέατρο Ριάλτο στην οδό Κυψέλης γεμάτο μέσα κι έξω. Δείγμα της αποδοχής και του σεβασμού της συντεχνίας του θεάτρου στον σαραντάρη τότε σκηνοθέτη που είχε ταράξει τα νερά της θεατρικής σκηνής της χώρας μας. Ήρθαν έτσι τα πράγματα ώστε με επέλεξε και έτσι είχα την τύχη να μαθητεύσω πλάι του.

Έχω και με άλλη ευκαιρία καταθέσει πως γνώρισα τότε έναν σκηνοθέτη στον οποίο συνυπήρχαν ταυτόχρονα και έντονα το απολλώνιο και το διονυσιακό πνεύμα. Ερχόταν στην πρώτη ανάγνωση του έργου με ένα τεράστιο θεωρητικό απόθεμα. Επιστήμονας – ερευνητής και διανοούμενος ο ίδιος, είχε εξαντλήσει το θεωρητικό πεδίο τού προς παράσταση κειμένου και ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει όλες τις ιδιαιτερότητές του, κρυφές ή φανερές.

Όταν όμως έμπαινε στην πρόβα, μετατρεπόταν σε ένα παλλόμενο διονυσιακό σώμα. Μια δυνατή θεατρική μηχανή που παρήγε έργο σπουδαίο, μη διστάζοντας να φτάσει στα άκρα της πρακτικής του θεάτρου. Με μέτρο και γούστο, αναμετριόταν με το ένστικτο. Το άφηνε να τον οδηγήσει στις προτάσεις του προς τους συνεργάτες του και να εκμεταλλευτεί ό,τι καλύτερο είχαν να του δώσουν.

Αποδεχόταν την υποκριτική εισήγηση είτε του πιο λόγιου ηθοποιού είτε του πιο αυθεντικού μπουλουκτσή. Στο τέλος, όμως, τα πάντα στην παράσταση είχαν ενταχθεί με τη δική του υπογραφή, τη δική του προσωπική σφραγίδα.

Ο Ευαγγελάτος αγαπούσε τους συνεργάτες του. Δεν έδινε παραγγέλματα για το πώς θέλει κάποιον ρόλο, ένα σκηνικό ή για το πώς θα είναι ακριβώς η μουσική και η χορογραφία. Έλεγε πως ο σκηνοθέτης πρέπει να γοητεύεται και να γοητεύει. Ενέπνεε τους συνεργάτες του. Τους υποδεχόταν στο προσωπικό του όραμα και τους άφηνε να δημιουργήσουν τον δικό τους κόσμο, να κάνουν τη δική τους πρόταση στην απέραντη επικράτεια της άποψής του για την παράσταση που όλοι μαζί συνδιαμόρφωναν. Ναι, καλλιεργούσε στους ομοτέχνους του το ακριβό αίσθημα της συνδημιουργίας.

Ήταν ένας καλλιτέχνης με σπουδαία πανοπλία. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου βασίλευε η μουσική. Πατέρας του ο αρχιμουσικός και συνθέτης Αντίοχος Ευαγγελάτος, μητέρα του η αρπίστρια Ξένη Μπουρεξάκη και αδελφή του η μεσόφωνος Δάφνη Ευαγγελάτου. Παντρεύτηκε τη σπουδαία πρωταγωνίστρια Λήδα Τασοπούλου, που έφυγε νωρίς, και είχε τη χαρά να δει τις εμπνευσμένες σκηνοθεσίες της κόρης του Κατερίνας.

Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε διδακτορικό με θέμα τη θεατρική ιστορία της αγαπημένης του Κεφαλλονιάς. Έκανε σπουδές θεάτρου στη Βιέννη, σκηνοθέτησε σε πολλές ευρωπαϊκές σκηνές, διετέλεσε διευθυντής του ΚΘΒΕ και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Πριν από ένα χρόνο το πανεπιστήμιο και η σχολή, που δίδαξε διοργάνωσαν ένα λαμπρό συνέδριο για το έργο του με τίτλο «Σκηνή και Αμφι-Θέατρο». Είχα την τιμή να συμμετέχω σε ένα στρογγυλό τραπέζι.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, το Ελληνικό Φεστιβάλ, με τη φροντίδα του υπουργείου Πολιτισμού, αποδέχθηκε την πρότασή του να παρουσιάσει στο Ηρώδειο τον «Αμύντα» του Γεωργίου Μόρμορη, ένα κείμενο που τυπώθηκε στη Βενετία το 1745. Η ανακάλυψη, «αναστύλωση» όταν χρειαζόταν, καθώς και η παρουσίαση παλιών κειμένων ήταν το μεγάλο του πάθος. Ήταν για πολλά χρόνια «απόβλητος» από Επίδαυρο και Ηρώδειο με απόφαση της προηγούμενης διοίκησης του Ελληνικού Φεστιβάλ. Με ένα τέτοιο, αντιπροσωπευτικό του πάθους του έργο, λοιπόν, κατέθεσε στο κοινό και στο θέατρό μας το κύκνειο άσμα του.

Έφυγε την ημέρα της γιορτής της μητέρας του. Άφησε παρακαταθήκη ένα μεγάλο πρακτικό και θεωρητικό έργο και πολλούς μαθητές, είτε από τη σκηνή είτε από το πανεπιστήμιο είτε από τις θέσεις των θεατών. Γιατί οι παραστάσεις του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία ή διασκέδαση. Ήταν και μάθημα, σχολείο και πυξίδες ζωής.

Θα τον θυμόμαστε πάντα με το φωτεινό και περιπαικτικό βλέμμα του, μαζί με μια γενναιόδωρη φράση που είχε για τον καθένα από εμάς…

 

Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟ

σπυρος ευαγγελατος1

Ένα μεγάλο κεφάλαιο  της ιστορίας  του νεοελληνικού θεάτρου κλείνει με την αποδημία του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Ακούραστος δημιουργός, πάντρεψε το νέο με την παράδοση και με την ιστορία του τόπου. Δεινός μελετητής του πολιτισμού μας έφερε στο φώς περιοχές ολόκληρες του θεατρικού μας τοπίου και διακόνησε την τέχνη και την επιστήμη με υψηλό αίσθημα της αποστολής του.

  Αξέχαστος θα παραμείνει σε όσους και όσες τον γνώρισαν και συνεργάσθηκαν μαζί του. Στο Αμφι – Θέατρο, τις κρατικές σκηνές, το ΚΘΒΕ του οποίου υπήρξε διευθυντής, το Πανεπιστήμιο και το τμήμα Θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ, την Ακαδημία Αθηνών. Η απλότητά του, το χιούμορ και η εμπνευσμένη παρουσία του απογείωναν πραγματικά τους συνοδοιπόρους του όπου κι αν βρέθηκε και δημιούργησε.

 Η ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ τον αποχαιρετά με βαθύ σεβασμό.

   Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

   Πάνος Σκουρολιάκος

   Συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού  του ΣΥΡΙΖΑ

   Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής