Το παιδί και το δελφίνι επιστρέφουν

Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ανακάλυψε το φως και το τοπίο της πατρίδας μας ο παγκόσμιος κινηματογράφος πριν από πολλές δεκαετίες. Ένα φως που δεν μπορεί να αποδώσει κανένας τεχνητός φωτισμός. Και ένα φυσικό ντεκόρ που κανένας σκηνογράφος δεν έχει το ταλέντο να συνθέσει. Γυρίστηκαν έτσι ταινίες που καθόρισαν την κινηματογραφική ιστορία. Να θυμίσουμε «Το παιδί και το δελφίνι» που ήταν η πρώτη αμερικανική παραγωγή που γυρίστηκε στη χώρα μας, το 1957.

Ακολούθησε η βρετανοαμερικανική ταινία δράσης «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» το 1961 και ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη το 1964. (Η «Ηλέκτρα» του ίδιου σκηνοθέτη, γυρισμένη το 1962 έκανε διεθνή καριέρα, αλλά ήταν εγχώριας παραγωγής – της «Φίνος Φιλμς»). Δυστυχώς, αυτές τις πρώτες παραγωγές από το εξωτερικό, δεν τις ακολούθησαν και άλλες ώστε να κάνουν την Ελλάδα έναν σταθερό κινηματογραφικό προορισμό. Σποραδικά τα τελευταία χρόνια είχαμε «Το απέραντο γαλάζιο» στην Αμοργό το 1988, το αμερικανικής παραγωγής «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» το 2001 και το μιούζικαλ «Μάμα Μία» το 2008. Στη συνέχεια, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, επέλεξαν άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας.

Είχαμε, λοιπόν, σκόρπιες παραγωγές χωρίς συνέχεια και χωρίς την παγίωση μιας μόνιμης κατάστασης. Γιατί άραγε; Μα γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν προχώρησαν στη νομοθέτηση ενός ευνοϊκού πλαισίου που θα μπορούσε να προσελκύσει τις ξένες παραγωγές που θα ήθελαν να δουλέψουν κάτω από το ελληνικό φως και μέσα στο υπέροχο φυσικό ντεκόρ της πατρίδας μας. Βουνά, θάλασσες, παραδοσιακούς οικισμούς, σύγχρονες πόλεις κ.λπ.

Έρχεται λοιπόν η παρούσα κυβέρνηση και δημιουργεί κατ’ αρχάς το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο οργανώνει στη συνέχεια ένα θεσμικό πλαίσιο ανταγωνιστικό άλλων χωρών που προσελκύουν αυτές τις παραγωγές. Η Μάλτα, η Κροατία, η Τουρκία ή η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πια έναν δυνατό ανταγωνιστή. Την Ελλάδα, που με τον Νόμο 4487 του 2017 διευκολύνει την ανάπτυξη της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στη χώρα μας, μέσω της παροχής του επενδυτικού κινήτρου της επιχορήγησης. Αυτός ο νόμος της κυβέρνησης, δεν στοχεύει μόνον την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό, αλλά φροντίζει και για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής και ακόμα ενθαρρύνει συμπαραγωγές με φορείς και παραγωγούς του εξωτερικού.

Έχουν ήδη εξασφαλισθεί 75 εκατομμύρια ευρώ για τις πρώτες παραγωγές. Ο νόμος φροντίζει να τελειώσει διά παντός το καθεστώς της ανάθεσης σε «ημετέρους». Με αίσθημα δικαίου και απόλυτη διαφάνεια, ορίζει την επιλογή και υπαγωγή στο επενδυτικό κίνητρο εκείνων των προτάσεων, οι οποίες συγκεντρώνουν υψηλή βαθμολογία σύμφωνα με ορισμένο κατάλογο πολιτιστικών κριτηρίων. Κρίνεται, λοιπόν, η μοναδικότητα του προτεινομένου οπτικοακουστικού έργου, σε σχέση με τη χώρα μας, ώστε να αναδειχθεί η πολιτιστική, ιστορική, γεωγραφική και τουριστική μοναδικότητα της Ελλάδας, ώστε να προσελκύει και να υλοποιεί και άλλες παραγωγές συνεχώς στο μέλλον. Αυτοί οι πολιτιστικοί κατάλογοι βαθμολογίας, προσαρμόσθηκαν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τη γνώση και τις εμπειρίες από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ήδη υιοθετήσει ένα ανάλογο βαθμολόγιο.

Υπάρχουν προβλέψεις για την έγκαιρη, εντός 45 ημερών έγκριση του προτεινόμενου οπτικοακουστικού έργου, ενώ τα χρήματα εκταμιεύονται σε διάστημα τέσσερις έως έξι μηνών. Τελειώνει οριστικά, λοιπόν, η αδιαφανής «προσγείωση» μέρους της επιχορήγησης σε ενδιάμεσες επιδέξιες τσέπες.

Αυτονόητο είναι, πως με την προσέλκυση τέτοιων διεθνών παραγωγών, κινούνται και μια σειρά ακόμα από επαγγέλματα και οικονομικές δραστηριότητες. Μεταφορές, εστίαση, κατασκευή ρούχων και σκηνικών, θέσεις εργασίας για τεχνικούς και καλλιτέχνες και άλλα πολλά. Ενισχύεται λοιπόν η επιχειρηματικότητα και η εξειδικευμένη τεχνογνωσία, αυξάνεται η απασχόληση, ανατρέπεται η φυγή άξιων νέων ανθρώπων από τη χώρα, ενώ δημιουργούνται υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και διαμορφώνεται μια νέα εξωστρεφής εθνική ταυτότητα, το περίφημο branding, αξιοποιώντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας.

Τα ταξίδια εργασίας του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά και του γενικού γραμματέα Ενημέρωσης Λευτέρη Κρέτσου φέρνουν ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Με έμπνευση και σκληρή δουλειά μια βιομηχανία ελπιδοφόρα γεννιέται για το κοινό καλό.

Ελπίζουμε, λοιπόν, να επιστρέψουν με νέα ορμή και για μόνιμη εγκατάσταση το παιδί και το δελφίνι ώστε να συμβάλουν στην αναγέννηση μιας πατρίδας που μας αξίζει και της αξίζουμε.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8972220/to-paidi-kai-to-delphini-epistrephoun  )

Στην Καππαδοκία, «και του χρόνου»!

 Του Πάνου Σκουρολιάκου*

  « Καππατούκα, η  χώρα των όμορφων αλόγων». Αυτό είναι το όνομα που  έδωσαν οι Πέρσες στην Καππαδοκία.  Μετά απ αυτούς ήρθαν οι Χεταίοι, Σκύθες, Μήδοι, για να φτάσουμε στην Ελληνιστική εποχή όπου το ελληνικό στοιχείο είναι κυρίαρχο.  Ο  χριστιανισμός εξαπλώνεται και η πόλη της Καισαρείας, αναδεικνύεται  σε κορυφαίο  κέντρο  παιδείας και φιλολογίας.  Με την επικράτηση των Σελτζούκων περί τον 11ο αι., οι χριστιανικοί πληθυσμοί  μετακινούνται προς την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια και την Αμισό. Οι  Ρωμιοί  που έμειναν ήσαν λίγοι σε σχέση με τους τουρκικούς πληθυσμούς.  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την τεράστια απόσταση από τα κέντρα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, συνετέλεσε ώστε να κρατήσουν οι Ρωμιοί Καππαδόκες   τη θρησκεία τους, να χάσουν όμως την γλώσσα τους.  Με τους βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή, ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, ερχόμενοι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

  Τα τελευταία χρόνια,  η τεράστια τουριστική έκρηξη της Καππαδοκίας ,  έκανε την περιοχή εύκολα  προσβάσιμη.  Κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες την επισκέπτονται για να θαυμάσουν τους υπέροχους γεωλογικούς σχηματισμούς, όπου υπάρχουν εκκλησίες, σπίτια και ασκηταριά λαξευμένα στον μαλακό ψαμμόλιθο που άφησαν πίσω τους ηφαιστειακές δραστηριότητες αιώνων. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας αναστηλώνει ναούς  ώστε να καλύψει τις ανάγκες της τουριστικής αγοράς.

 Έρχονται ως επισκέπτες λοιπόν  και οι απόγονοι των ξεριζωμένων Καππαδοκιτών. Από το 2000, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επισκέπτεται κάθε χρόνο την Καππαδοκία, λειτουργώντας σε δύο από τους αμέτρητους εγκαταλειμμένους  ναούς που χρησιμοποιήθηκαν ως αποθήκες, στάβλοι, αίθουσες εκδηλώσεων.  Σε αυτά τα πρώτα ταξίδια υπήρχαν δύο απόπειρες τρομοκράτησης των επισκεπτών από ομάδες εθνικιστών ακροδεξιών.  Έπεσαν στο καινό. Αυτά τα πρώτα χρόνια η συμμετοχή στην προσκυνηματική επίσκεψη,  ήταν μεγάλη. Καππαδόκες από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, ακολουθούσαν. Μέχρι και τσάρτερ ναύλωναν γι αυτό τον σκοπό.  Με τα χρόνια η συμμετοχή αραίωνε  έως ότου φτάσαμε στην φετινή  χρονιά όπου η συμμετοχή ήταν εξαιρετικά  μικρή.

   Οι προσεχείς εκλογές στην Τουρκία  και τα διμερή θέματα με κορυφαίο αυτό της κράτησης των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές της Αδριανούπολης, βάρυναν  εξαιρετικά το κλίμα της φετινής επίσκεψης.  Οι αρχές μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχαν δώσει άδεια, ενώ η παρουσία του Πατριάρχη, της συνοδείας του και των ολίγων επισκεπτών, έπρεπε να είναι σύντομη και εξαιρετικά διακριτική.

 Έτσι λοιπόν σε συνθήκες δύσκολες,  με τις αρχές ψυχρές αλλά τους κατοίκους των χωριών της επίσκεψης φιλικούς, ο Πατριάρχης τέλεσε το Σάββατο 19 Μαίου, τον εσπερινό   στον βουβό και απογυμνωμένο από αγιογραφίες ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην  Σινασό. Την Κυριακή  20,  λειτούργησε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό. Μια μεγάλη εκκλησία, απογυμνωμένη κι αυτή, από ότι θα θύμιζε χριστιανικό τόπο προσευχής. Μαζί του, ήσαν και ο νεοεκλεγείς επίσκοπος Αραβυσού  κ. Κασιανός και ο επίσκοπος Ερυθρών    κ.  Κύριλος.

 Η συγκίνηση του Πατριάρχη ήταν εμφανής. Όπως είναι και η ιδιαίτερη αγάπη του για την Καππαδοκία και τον  πολιτισμό που γέννησαν οι Καππαδόκες σε όλη τους την ιστορική διαδρομή σε αυτό το μακρινό  σημείο της Ανατολής. Για τους ολίγους προσκυνητές, ήταν έντονος ο νόστος για τον   τόπο των προγόνων, το βιός και τα μνημεία που άφησαν πίσω. Με οδηγό τη μνήμη που περνά από γενιά σε γενιά και διασώζει  τα έθιμα, τη μουσική, τους χορούς, τα ιδιωματικά λόγια και τα μοιρολόγια, αποχαιρέτησαν  την πατρίδα των προγόνων λέγοντας ένα από καρδιάς, «και του χρόνου».

  * Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής, συντονιστής της  Επιτροπής Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου –  Τενέδου.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ στις 3/6/2018)

Η ευλαβής αιματοκυλισμένη αρένα το Βυζάντιο

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν το μέτρο και η προϋπόθεση για τη ζωή σε αυτή τη χριστιανική κοινωνία.

Ο χριστιανισμός ως κανόνας της ζωής των υπηκόων, οργανώθηκε από το Δίκαιο που συγκρότησαν ο Ιουστινιανός με τη Θεοδώρα και θωρακίσθηκε στο όνομα του Ιησού Χριστού, ως ο πλέον ευσεβής τρόπος να παραμείνουν οι πιστοί ασφαλείς όσον αφορά τα προτάγματα του.

Αφού λοιπόν με τον Νομικό Κώδικα που καθόρισε το αυτοκρατορικό ζεύγος τακτοποιήθηκαν τα περί υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των υπηκόων της αυτοκρατορίας, ταυτόχρονα και δι’ αυτού, δόθηκε η ευκαιρία να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ εκκλησίας και κράτους.

Έτσι λοιπόν αφού το κράτος χρησιμοποίησε την αυθεντία της εκκλησίας, δηλαδή της πίστης για τη διακυβέρνηση των ανθρώπων, μετέφερε όλη αυτή την κοσμοθεωρία και ατμόσφαιρα, σε άπασες τις σφαίρες του κοινωνικού βίου. Βεβαίως και στην τέχνη. Ενέπνευσε τη μουσική, δημιουργώντας σχολή με την έντεχνη βυζαντινή μουσική εκκλησιαστική αλλά και κοσμική και ακόμα επηρέασε την ποίηση, τα εικαστικά με τις αγιογραφίες, την καλλιγραφία, την τέχνη του ψηφιδωτού, την γλυπτική και τις τοιχογραφίες.

Όμως σε μία περιοχή της τέχνης που ορίζουμε ως Παραστατικές Τέχνες ή απλά Θέατρο, όχι μόνο δεν παρενέβη ώστε να προκαλέσει έργα και παραστάσεις στην κατεύθυνση της κρατικής ιδεολογίας και της κοινωνικής ζωής που εκκινείτο παράλληλα με τον χριστιανισμό και τα διδάγματα του, αλλά κυριολεκτικά άφησε αυτόν τον χώρο στην εξουσία του παλιού κόσμου των θεαμάτων που κατέλειπαν οι ευτελέστεροι ρωμαίοι «θυμελικοί» ή θεατρίνοι.

Στις Παραστατικές Τέχνες επί Βυζαντίου λοιπόν, ο χριστιανισμός είναι απών. Πώς είναι άραγε δυνατόν σε ένα αυστηρά χριστιανικό κρατικό σύμπαν, να οργανώνονται θεάματα όπου θηρία κατασπαράσσουν ανθρώπους προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού; Βεβαίως οι «κατασπαρασσόμενοι», ήσαν αμαρτωλοί και εγκληματίες που «εξέτιαν την ποινή τους»!…

Αργότερα, ήρθε στο θέατρο των βυζαντινών, ο κόσμος των αθλημάτων. Η ανθρώπινη ρώμη, παρουσιαζόταν μέσα από θεατρικά ακροβατικά, μετατρέποντας τη θεατρική παράσταση σε αθλητικό αγώνα. Στα διαλείμματα αυτών των αγώνων, παρουσιάζονταν χοντροκομμένες παντομίμες, με ένα υποτυπώδες σενάριο θεατρικού έργου. Η όλη σύνθεση αυτών των αθλο – θεατρικών γεγονότων, ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να διεγείρει τα συναισθήματα των θεατών. Εδώ εμπλέκονται και οι Βένετοι, οι Πράσινοι, οι Ρούσιοι και οι Λευκοί. Αναλαμβάνοντας αυτές οι φιλοαθλητικές – πολιτικές ομάδες τη χορηγία των θεαμάτων, συμμετείχαν στη χειραγώγηση των οπαδών, είτε για να πιέσουν την εξουσία, είτε για να την εξυπηρετήσουν. Αλλά υπήρχαν και τα απρόοπτα. Σε μια παράσταση, ημίγυμνοι ηθοποιοί, μιμούμενοι τις νύμφες της θάλασσας παράσταιναν στο φυσικό ντεκόρ, της πλημμυρισμένης με νερό σκηνής του θεάτρου. Η σύγκρουση κατά τη διάρκεια της παράστασης μεταξύ Βένετων και Πράσινων, οδήγησε σε πνίξιμο των θεατών που έπεσαν μέσα στα πλούσια νερά του σκηνικού! Το έργο είχε τον τίτλο «Μίμησις Θέτιδος» και ανέβηκε στα 500 μ.Χ.

Τι κι αν στη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ. Χ. καταδικάστηκαν με βαριές ποινές οι θεατρίνοι και η τέχνη τους. Η εξουσία, οι αυτοκράτορες δηλαδή, χρησιμοποίησαν την αρχαία τέχνη του Διονύσου, εδώ στη μεγαλύτερη παρακμή της, μπλέκοντας την με τα πάθη και τους οπαδισμούς της εποχής, για να χειραγωγήσουν τους υπηκόους τους. Ως εργαλείο άλλοτε πίεσης και άλλοτε αποσυμπίεσης κρατήθηκε ηθελημένα αυτή η μορφή θεάτρου, στο κατώτατο επίπεδο της τέχνης.

Τι θα συνέβαινε αν η εξουσία αντιμετώπιζε τις παραστατικές τέχνες στο Βυζάντιο όπως όλες τις άλλες; Ίσως είχαμε μια μορφή θρησκευτικού θεάτρου όπως έχουν στην παράδοση τους οι πολιτισμοί της Κεντρικής Ευρώπης. Στη δική μας θεατρική ιστορία, υπάρχουν δύο μόνον θρησκευτικά δράματα. «Η Θυσία του Αβραάμ» που μας έρχεται από την μήτρα του Κρητικού Θεάτρου και ο «Χριστός Πάσχων», αγνώστου ποιητή. Υπάρχει ακόμα και το θρησκευτικό Αιγαιοπελαγίτικο Θέατρο . Ιησουίτικο προπαγανδιστικό του καθολικισμού θέατρο που γεννήθηκε στη Χίο και εξαπλώθηκε στα νησιά των Κυκλάδων όπου υπήρχαν καθολικοί το θρήσκευμα Έλληνες, γύρω στα 1600.

Η «Ευλαβής αιματοβαμμένη αρένα στο Βυζάντιο» λοιπόν εξυπηρέτησε τα πολιτικά σχέδια της εξουσίας των αυτοκρατόρων, ως θέαμα πλάι στον άρτο για τον λαό. Ταυτόχρονα, εύκολα η ίδια η εξουσία που την χρησιμοποιούσε, την αποκήρυσσε ως χυδαίο έργο του σατανά, όταν έτσι τη βόλευε.

Το γεγονός λοιπόν ότι δεν μας κληροδότησαν οι βυζαντινοί θέατρο τουλάχιστον ανάλογο των υπολοίπων καλών τεχνών τις οποίες διακόνησαν, θα πρέπει να το αναζητήσουμε σε πολιτικά καθαρά λόγους και επιλογές.

Τα πάντα άλλωστε έχουν να κάνουν με την πολιτική. Και τότε και τώρα, και πάντα.

 

* Ο Πάνος Σκουλιοράκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8954879/e-eulabes-aimatokylismene-arena-to-byzantio  )

«Μακεδονική Εκκλησία»: Στην υπηρεσία της πολιτικής

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη διδακτορική μελέτη του «Ορθόδοξος Αμερικανός», που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Β. και Ν. Αμερικής Ιάκωβο, οι νέοι σλαβομακεδόνες ιεράρχες, έθεσαν αμέσως το ζήτημα της αυτονομίας από τη Σερβική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1945, στα Σκόπια, συγκαλείται κληρικολαϊκή συνέλευση από 300 κληρικούς και λαϊκούς, όπου αποφασίζεται η ανασύσταση της «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας» , με χαρακτήρα απολύτως εθνικό. Με «εθνικούς επισκόπους»,  «εθνικό κλήρο», και βασικό σκοπό, τη διαφύλαξη της ιδιαιτερότητας του «μακεδονικού» λαού.

Αυτή η «εθνική» προσέγγιση του ζητήματος είναι καταφανώς αντικανονική. Ως οικουμενική η Ορθόδοξη Πίστη δεν μπορεί να καθορίζεται και  πολύ περισσότερο να στριμώχνεται σε καλούπια εθνοτικά. Παρ   όλες τις πιέσεις λοιπόν του Τίτο προς το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Πατριάρχης Βικέντιος,  το 1958, καταδίκασε τις πιο πάνω ενέργειες ως αυθαίρετες και αντικανονικές. Λίγο αργότερα ο Βικέντιος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Έγγραφο της ΚΥΠ προς το Υπουργείο Εξωτερικών, πληροφορεί πως ο Βικέντιος δηλητηριάσθηκε, κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από Σερβικές πηγές. Όπως και να  χει, ο διάδοχός του Πατριάρχης Γερμανός, το 1959,  παραχώρησε αυτονομία στη «Μακεδονική Εκκλησία». Η απόφαση αυτή, συμπεριλαμβάνει και όρους σύμφωνα με τους οποίους η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η «Μακεδονική», ενώ Μητροπολίτης μπορεί να γίνει μόνο ένας «Ορθόδοξος Μακεδόνας». Έντονη είναι λοιπόν η σημασία του εθνικού προσδιορισμού, και καταφανής η πολιτική διάσταση της ίδρυσης αυτής της νέας Εκκλησίας.

Ο μηχανισμός εκείνος που εργάζεται για τη δημιουργία μιας  νέας εθνότητας, χρησιμοποιεί ως πολύτιμο και αποτελεσματικό βραχίονα την πίστη και την οργανωμένη εκκλησία. Με τη σθεναρή στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη απέναντι σε αυτή την πολιτικής  έμπνευσης Εκκλησία, η «Μακεδονική Εκκλησία» απομονώνεται από όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία ως αντικανονική και  σχισματική. Παρ όλα αυτά, οι βόρειοι γείτονές μας επιμένοντας, επεκτείνουν τη δράση τους προς την Αμερική, την Αυστραλία  και τον Καναδά, στέλνοντας ιερείς  το 1957,  για τους εγκατεστημένους εκεί από το 1950, σλαβομακεδόνες. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ,  αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρακολουθούν τη δράση τους. Μέσα από τους ναούς της σλαβομακεδονικής Εκκλησίας, περνά και η γνωστή προπαγάνδα  των Σκοπίων.  Τα συλλαλητήρια δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση. Μέσα από τους διαύλους της πίστης και με πρωταγωνιστές ιερωμένους της Σκοπιανής Εκκλησίας, οργανώνονται πολιτικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπου υπάρχει σλαβομακεδονική διασπορά.

Όμως εντός της ΠΓΔΜ, υπάρχει τα τελευταία χρόνια αμφισβήτηση της μη κανονικής «Μακεδονικής Εκκλησίας». Το 2005, ο Πατριάρχης της Σερβίας, αγνοώντας την τοπική εθνική Εκκλησία, τοποθετεί ως επίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη, μέχρι τότε επίσκοπο Βέλες.  Ο Ιωάννης, είναι ένας ιεράρχης, ο οποίος αφού σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών στα Σκόπια, στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Δεν αναγνώρισε την «Μακεδονική Εκκλησία», θεωρώντας την και αυτός,   αντικανονική και σχισματική. Ήδη, το 2004,  είχε καταδικαστεί  σε 18μηνη φυλάκιση ως υποκινητής εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Το 2006 καταδικάσθηκε ξανά, σε άλλα δύο χρόνια φυλάκισης.

Όπως είναι φανερό, οι βόρειοι γείτονες μας έχουν ξοδέψει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο  για την εδραίωση της  «Μακεδονικής Εκκλησίας».

Στις ημέρες μας, ζούμε την προσπάθεια  συνεννόησης και επίλυσης ενός ζητήματος που εκκρεμεί  εδώ και δεκαετίες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καθώς και ο ομόλογός του από την ΠΓΔΜ, μαζί με τους Υπουργούς Εξωτερικών κινούνται προσεκτικά και ακούραστα. Με αργά βήματα αλλά και συνεπή στις θέσεις των δύο κρατών. Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω θα μπορούσαμε να πούμε.

Ευχάριστη εξέλιξη είναι η επιστολή  προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, της ίδιας της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής  Οχρίδας», την οποία συνυπογράφει  και  ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ και όπου ζητείται η επαναφορά της Εκκλησίας αυτής, στην κανονικότητα. Η τακτοποίηση δηλαδή, ενός θέματος που ταλαιπώρησε χρόνια πολίτες και πιστούς στην ΠΓΔΜ.  Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ανακοίνωσή της,  αποφάσισε να επιληφθεί και να διενεργήσει τα δέοντα.

Αναμφισβήτητα,  η κίνηση αυτή δεν είναι ασήμαντη. Το αντίθετο μάλιστα. Εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζεται από πλευράς των Σκοπίων, πως  το  «εργαλείο πολιτικής» στο οποίο επενδύθηκαν δεκαετίες αγώνων και προσπαθειών για τη νομιμοποίησή του και τη μέσω αυτού επίτευξη των αλυτρωτικών  αιτημάτων της ΠΓΔΜ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, φθάνοντας σε πλήρες αδιέξοδο. Πρόκειται για μια κίνηση που πρέπει να τύχει της αντιμετώπισης που αρμόζει στο μέγεθος και την ευαισθησία της και σε πολιτικό, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

 *Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-ekklisia-stin-ypiresia-tis-politikis  )

H ανάπτυξη περνά από τον πολιτισμό

 

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Άσχημα τα νέα για τους εμπνευστές των Μνημονίων. Κακά τα μαντάτα για τους παντός είδους «Γερούν, γερά» και «Βάστα, Σόιμπλε».

Η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης προχωρά με γοργά βήματα και η διευθέτηση του χρέους είναι πιο κοντά παρά ποτέ. Τον Αύγουστο του ’18 η έξοδός μας από τα Μνημόνια θα είναι καθαρή και ο δρόμος πια για την ανάπτυξη πιο ομαλός.

Και η επόμενη μέρα πώς θα είναι; Έτσι, χωρίς πρόγραμμα; Αυτοσχεδιάζοντας, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις του παλιού συστήματος; Και, για να είμαστε ακριβείς, «αυτοσχεδιάζοντας βάσει σχεδίου» που έριχνε τη χώρα στα βράχια και τους επιτήδειους στις off shore; Όχι βέβαια. Χρειάζεται πλέον για την επόμενη μέρα μια ολιστική στρατηγική ανάπτυξης, όπως διαμηνύει η ελληνική κυβέρνηση. Έχει μπροστά της να αντιμετωπίσει την αποβιομηχάνιση που επήλθε από το 1980 και μετά και ακόμα οξείες κοινωνικές ανισότητες, σοβαρές περιφερειακές ανισορροπίες, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τους κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις.

Ήδη αυτή η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει μεγάλο αριθμό μεταρρυθμίσεων προς όφελος της κοινωνίας και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Οργανώνεται λοιπόν ένα νέο σχέδιο που θα φροντίσει για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τη βελτίωση της παραγωγικότητας, την εξέλιξη των υποδομών και των δικτύων, την παροχή εκπαίδευσης σε όλους, την αναβάθμιση του συστήματος Υγείας αλλά και της κοινωνικής προστασίας.

Πρωτεύοντα ρόλο στην ποιοτική αναβάθμιση όλων αυτών των προσπαθειών έχει να παίξει ο πολιτισμός. Σε μία χώρα όπου η σύγχρονη παραγωγή περιλαμβάνει εξαιρετικά δραστήριες συντεχνίες στο θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, τα γράμματα, τον χορό, τον κινηματογράφο, καθώς και τομείς που έρχονται να συνδεθούν με τα έργα τέχνης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία, το animation, τα video games και άλλα πολλά. Με ανοιχτούς ορίζοντες οι δημιουργοί στη χώρα μας αγκαλιάζουν τις νέες τεχνολογίες και τις θέτουν στην υπηρεσία της τέχνης τους, επιτυγχάνοντας εξαιρετικά αποτελέσματα. Μπορούμε να έχουμε λοιπόν οφέλη όχι μόνον καλλιτεχνικά, αλλά και οικονομικά. Αρκεί να συνδεθεί η καλλιτεχνική παραγωγή της χώρας με δράσεις εξωστρέφειας.

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης.

Θα πρέπει να συνδυαστεί η καλλιτεχνική παραγωγή με τον τουρισμό. Ποιος θα φέρει σε επαφή τους θεατρόφιλους τουρίστες με τη σημαντική σε αριθμό αλλά και ποιότητα θεατρική παραγωγή των Αθηνών; Τους πληροφορήσαμε πως η πρωτεύουσα του κράτους είναι μία από τις δυο-τρεις πόλεις σε όλο τον κόσμο όπου μπορεί κανείς να δει οποιονδήποτε συγγραφέα σκεφτεί, οποιαδήποτε θεατρική περίοδο και αν διαλέξει ή οποιοδήποτε σύγχρονο αισθητικό ρεύμα τον ενδιαφέρει;

Φροντίσαμε ως Πολιτεία να διευκολύνουμε τη συμμετοχή καλλιτεχνικών σχημάτων από τη χώρα μας (θεατρικών, μουσικών, χορευτικών κ.λπ.) σε φεστιβάλ και διοργανώσεις του εξωτερικού; Αντιλαμβανόμαστε πως τα περιορισμένα οικονομικά του Δημοσίου δεν επιτρέπουν πολλές και ακριβές αποστολές. Θα μπορούσαν όμως να δοθούν κίνητρα φορολογικά ή άλλα να ενθαρρυνθούν οι χορηγίες του ιδιωτικού τομέα με αντίστοιχες πρόνοιες, ώστε να λειτουργήσει αυτή η εξωστρέφεια θετικά και ως προς την επισκεψιμότητα της χώρας. Μια επισκεψιμότητα που καταρρίπτει συνέχεια ρεκόρ!

Ήδη οι προσπάθειες που γίνονται για την υλοποίηση ξένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στη χώρα μας (με τον νέο αναπτυξιακό νόμο), μαζί με τη δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Ερευνών και δράσεις όπως το Athens Games Festival, βρίσκονται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η ανάπτυξη του πολιτιστικού τομέα συμβάλλει στην ανάπτυξη της οικονομίας αναμφισβήτητα. Αλλά και το καλό οικονομικό περιβάλλον συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού. Στη νέα ελπιδοφόρα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, με σεβασμό στις θυσίες του ελληνικού λαού, ας οικοδομήσουμε μια σύγχρονη και δίκαιη Ελλάδα και με την αρωγή του πολιτισμού.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10812/8939353/h-anaptyxe-perna-apo-ton-politismo  )

Η ΕΡΤ στο απόσπασμα ( ΑΥΓΗ 19.5.2018 )

Μάταιο είναι να πούμε: «μην πυροβολείτε την ΕΡΤ». Η Δημόσια Τηλεόραση (Δ.Τ.), βρίσκεται στο απόσπασμα από γενέσεως της έως σήμερα. Παντού στον κόσμο.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Σε εμάς, η Δ.Τ. ως κρατική υπηρεσία, ταυτίσθηκε όπως ήταν φυσικό με όλες τις κυβερνήσεις. Από την αλήστου μνήμης ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ της χούντας, έως όλη την κατοπινή περίοδο.

Ήταν η Δ.Τ. μία υποχρέωση του κράτους προς τους πολίτες. Όφειλαν οι κυβερνήσεις να την λειτουργούν, όπως λειτουργούσαν τη ΔΕΗ, τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Άλλοτε κακά, άλλοτε καλύτερα, άλλοτε άθλια. Και βέβαια μιας και το μέσον είχε απόλυτη συνάφεια με την πολιτική, με μεγάλη επιτυχία οι κυβερνήσεις το χρησιμοποιούσαν για μικροκομματικούς σκοπούς, και για επαγγελματική τακτοποίηση των «ημετέρων». Ως κόρη οφθαλμού την πρόσεχαν και ως τσιφλίκι τους την χρησιμοποιούσαν. Η ΕΡΤ, άλλοτε με έμπνευση άλλοτε βαριεστημένα και πάντα υπό κυβερνητικό έλεγχο, επιτελούσε το χρέος της απέναντι στο τηλεοπτικό κοινό, ως «υποταγμένη και κουρασμένη σύζυγος».

Έως ότου, ανοίγει η αγορά στους Ιδιωτικούς Τηλεοπτικούς σταθμούς. (ΙΤΣ). Απέναντι στην αυτοϋπονομευμένη Δ.Τ., έρχεται μία νέα και φανταχτερή τηλεόραση, αντιπροτείνοντας στην κυβερνητική γραμμή, πλουραλισμό, φρεσκάδα, ελευθερία. Παραδίδεται λοιπόν ο τηλεοπτικός χώρος στην παντοδύναμη Αγορά. Φυσικό είναι να προσέλθουν, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Με δούρειο ίππο την απελευθέρωση της πληροφόρησης και της επικοινωνίας από τον βραχνά του κυβερνητικού ελέγχου, οι ΙΤΣ, προσέλκυσαν κεφάλαια σε μια νέα, παρθένα αγορά. Η τηλεόραση, όπως και ο κινηματογράφος είναι ακριβό σπορ. Χρειάζεται άμεσα χρήματα και ανοιχτούς οικονομικούς ορίζοντες διαρκείας. Οι νέοι παίκτες που προσήλθαν, δεν ήταν καλοί Σαμαρείτες που νοιάζονταν αποκλειστικά για το κοινωνικό συμφέρον. Ήταν επιχειρηματίες από άλλους κλάδους που επένδυαν με σκοπό το κέρδος. Ήταν και παίκτες με ευρύτερα επιχειρηματικά συμφέροντα (κατασκευές, πετρέλαια, εκδόσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες κ.λπ.) και βέβαια είχαν σαφή ιδεολογική τοποθέτηση. Οργανώθηκε στους ΙΤΣ το τρίπτυχο «πλουραλισμός, φρεσκάδα, ελευθερία» στα μέτρα των επιχειρηματιών. Εδώ, οι «καναλάρχες» λειτούργησαν όπως οι κυβερνήσεις επί της Δ.Τ. και οι οποίες ιστορικά, βρήκαν σους ΙΤΣ ισχυρούς συμμάχους όσον αφορά την τηλεοπτική πληροφόρηση. Δεν χρειάζονταν πια μια Δ.Τ. όπου το προσωπικό που οι ίδιοι είχαν επιλέξει, διεκδικούσε ένα στάνταρ επαγγελματικής αξιοπρέπειας. Έτσι, σε μία έξαρση νεοφιλελεύθερης επέλασης, η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου, έκλεισε την ΕΡΤ με συνοπτικές διαδικασίες. Ανερυθρίαστα ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις αλλά και σε προσεκτικές ανακοινώσεις, ότι το ίδιο σκοπεύουν να κάνουν όποτε… και αν…

Η παρούσα κυβέρνηση, αποκατέστησε τη λειτουργία της ΕΡΤ. Αποκατέστησε το εργασιακό αλλά και δημοκρατικό πρόβλημα με την επαναλειτουργία της Δ.Τ. στη χώρα. Υπάρχει όμως μια θολή εικόνα ως προς τα χαρακτηριστικά της. Είναι αποτελεσματική; Προσφέρει πλουραλιστική πληροφόρηση; Ανταγωνίζεται σε θεαματικότητες τους ΙΤΣ;

Για να αποτιμήσουμε το έργο της Δ.Τ., δεν μπορούμε τα την μετρήσουμε με παλιά και συμβατά εργαλεία. Θα την μετρήσουμε ως μια τηλεόραση που ενδιαφέρεται μόνο για την ποιότητα και όχι για την θεαματικότητα του προγράμματος; Ως ένα οπτικοακουστικό μέσον που ενδιαφέρεται μόνον για το κέρδος στοχεύοντας αποκλειστικά σε κάποιο ανταγωνιστικό – ελκυστικό πρόγραμμα; Μάλλον θα πρέπει να εφεύρουμε καινούρια εργαλεία που θα μετρούν δίκαια και με ακρίβεια ένα μέσον που πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στην ποιότητα και την θεαματικότητα.

Παγκόσμια, το τηλεοπτικό τοπίο, είναι πολυποίκιλο. Υπάρχουν είδη, κατηγορίες, πεδία ενδιαφέροντος των τηλεοπτικών σταθμών και σε καμιά περίπτωση δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους επί ίσοις όροις και για τα ίδια πεδία. Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην Δημόσια και Ιδιωτική τηλεόραση, αλλά και εντός των δύο αυτών κατηγοριών.

Με δεδομένη την αξιοσύνη του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΡΤ, απαιτείται μια ξεκάθαρη περιγραφή για το τι είναι και τι θέλει ως Δ.Τ. η ΕΡΤ στην παρούσα φάση. Θα έλεγα πως οφείλει να συμπεριφέρεται ως ένας τηλεοπτικός οργανισμός δημοσίου ελέγχου και δημοσίου συμφέροντος, χρησιμοποιώντας και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που εξυπηρετούν όμως το δημόσιο συμφέρον. Με σεβασμό στις εργασιακές σχέσεις, τον πλουραλισμό, και τα χρήματα του ελληνικού λαού που την πληρώνει .

Μην πυροβολείτε την ΕΡΤ λοιπόν. Φροντίστε την.

 

Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10838/8911156/e-ert-sto-apospasma  )

Πάνος Σκουρολιάκος: Οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι σε υψηλότατο επίπεδο και μας εμπνέουν πίστη στην πατρίδα και υψηλό ηθικό. (Εφημ. Πένα)

Αποκλείει ενδεχόμενο «θερμού» επεισοδίου με την Τουρκία ο βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής Πάνος Σκουρολιάκος, με συνέντευξη που παραχωρεί στην «Πένα της Αττικής». Εμφανίζεται αισιόδοξος για την πορεία της χώρας μετά την καθαρή έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο, ενώ για το Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο που διεξήχθει στο Λαύριο, σημειώνει πως αποφασίστηκαν σημαντικά θέματα για την Ανατολική Αττική και διασφαλίστηκε η ελεύθερη διέλευση των κατοίκων της βορειοανατολικής Αττικής από τα πλευρικά διόδια.

Συνέντευξη Πάνου Σκουρολιάκου στην Πένα Ανατ.Αττικής (Μάρτιος 2018) στην Αγγελική Λάζου

Ερώτηση: Τον Μάρτιο ολοκληρώθηκε το περιφερειακο αναπτυξιακό συνέδριο Ανατολικής Αττικης. Θα ήθελα την εκτίμηση σας για τα σημαντικότερα έργα που θα ανακουφίσουν τους πολίτες και εάν μπορείτε να δώσετε ένα ουσιαστικό χρονοδιάγραμμα.

Απ. :  Κατ  αρχάς επιτρέψτε μου να πω δύο  λόγια για το εγχείρημα της οργάνωσης Περιφερειακών Συνεδρίων σε όλη την Ελλάδα. Είναι μια δράση που ανατρέπει το μοντέλο της αθηνοκεντρικής παντοδυναμίας όσον αφορά την διακυβέρνηση. Δεν συμφωνούμε με τον κλεισμένο στη γυάλα υπουργό, που παίρνει αποφάσεις πληροφορούμενος μόνο από τους συμβούλους ή και από κάποιους φίλα προσκείμενους τις περισσότερες φορές τοπικούς παράγοντες. Σε όλη την χώρα, αλλά και στην Ανατολική Αττική, οι υπουργοί συζητούν και πληροφορούνται επί τόπου για τα ιδιαίτερα προβλήματα. Συζητούν με τους πάντες. Τοπική και Περιφερειακή αυτοδιοίκηση, παραγωγικές τάξεις, ενώσεις επαγγελματικές και κοινωνικές. Στο Λαύριο, ο πρωθυπουργός και  δεκαεννέα υπουργοί της κυβέρνησης συζήτησαν, άκουσαν προτάσεις και αντιρρήσεις και έδωσαν λύσεις σε προβλήματα της περιοχής. Δρομολογήθηκαν οι λύσεις, ήδη από την επόμενη μέρα. Για παράδειγμα υπογράφηκε η   μεταβίβαση σε δήμους  παραλιακών μετώπων. Αναγγέλθηκε η προέκταση του  προαστιακού  σιδηροδρόμου προς Λαύριο και Ραφήνα. Η περιφερειακή  οδός Λαυρίου προς το νότιο μέρος του λιμανιού. Η επέκταση της Αττικής οδού, η ελεύθερη διέλευση των κατοίκων της βορειοανατολικής Αττικής από τα πλευρικά διόδια, η αξιοποίηση των αρχαιολογικών χώρων, η δημιουργία νέου  τεχνολογικού πάρκου στην Ανατολική Αττική, η επέκταση των ενισχύσεων σε περισσότερους  νέους αγρότες και πολλά άλλα. Το σημαντικό είναι πως ενώ τα περιφερειακά συνέδρια δεν έχουν τελειώσει, συτήθηκε μια δομή παρακολούθησης της υλοποίησης των εξαγγελιών, πανελλαδικά. Είμαστε στην ευχάριστη θέση να πληροφορούμαστε πως ήδη υλοποιούνται πολλά από αυτά, και η ροή  υλοποίησης, συνεχίζεται με επιτυχία.

Ερώτηση : Η χώρα τον Αύγουστο ολοκληρώνει το πρόγραμμα, πως θα περιγράφατε την επόμενη  ημέρα με δεδομένο ότι ο στόχος της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μην ξαναγυρίσουμε σε όσα μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού 

Απ.     Από τον Αύγουστο, με την καθαρή έξοδο, θα είμαστε επιτέλους έξω από τα μνημόνια. Αρχίζει με δική μας ευθύνη και με δικές μας αποφάσεις η ανάταξη της χώρας. Με την ελευθερία κινήσεων που θα έχουμε, θα αγωνιστούμε  να επανορθώσουμε αδικίες που έχουν γίνει και να περιορίσουμε τα επώδυνα μέτρα. Δυστυχώς, οι προηγούμενες κυβερνήσεις γκρέμισαν το οικονομικό οικοδόμημα της χώρας. Φτωχύναμε κατά 25%. Τα σκάνδαλα, η διαπλοκή, η καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, φέρνουν την σφραγίδα όλων όσων μας κυβέρνησαν εδώ και σαράντα χρόνια και   ευθύνονται για την άσχημη περίοδο που περάσαμε. Όλοι μαζί τώρα, θα πρέπει να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας σε στέρεες βάσεις και να φροντίσουμε ώστε να μην επιστρέψουμε ποτέ σε πρακτικές σαν αυτές που έφεραν την κρίση.

Ερώτηση: Πόσο σας ανησυχεί η τουρκική προκλητικότητα και τελικά ποσό κοντά είμαστε σε θερμό επεισόδιο; 

 Απ.: Η  Τουρκία προσπαθώντας να ξεπεράσει τα δικά της οξυμένα προβλήματα τόσο στο εσωτερικό όσο και στα εξωτερικά της κάνει θόρυβο προκειμένου να αντιμετωπίσει θέματα όπως το κουρδικό, αλλά και θέματα δημοκρατίας. Δεν θεωρώ πως θα έχουμε κάποιο θερμό επεισόδιο. Δεν έχει την πολυτέλεια η Τουρκία, πέραν της «φασαρίας» να προχωρήσει σε κάποιο «ατύχημα». Οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι σε υψηλότατο επίπεδο και μας εμπνέουν πίστη στην πατρίδα και υψηλό ηθικό.

(ΠΗΓΗ : Έντυπη μορφή εφημερίδας Ανατολικής Αττικής Πένα τ.Μαΐου 2018 )