Για τον ισχυρό σεισμό στην Κω

Σε δύσκολες συνθήκες, αυτό το ελπιδοφόρο για τον τουρισμό καλοκαίρι ο σεισμός στην Κώ (μετά από εκείνον στη Λέσβο), μας γεμίζει θλίψη. Δυστυχώς υπήρξαν και ανθρώπινα θύματα για τα οποία όλοι μας εκφράζουμε τη λύπη μας. αλλά και η ταλαιπωρία κατοίκων και τουριστών, καθώς και οι υλικές ζημιές. Δυστυχώς, ο σεισμός αυτός δεν θα είναι ο τελευταίος. Μάθαμε πια “να ζούμε” με τους σεισμούς (αν αυτό “μαθαίνεται”). Ας αργήσει πολύ έστω να ξανά έρθει κι ας μην είναι καταστροφικός. Καλή δύναμη στους κατοίκους του νησιού και στους επισκέπτες του.

Π. Σκουρολιάκος: «Το νομοσχέδιο δίνει λόγο και εξουσία στους δημιουργούς» (ΑΥΓΗ 17.07.2017)

“Ν.Δ. και Δημοκρατική Συμπαράταξη περιορίστηκαν σε αντιπολιτευτικές κορώνες γενικού περιεχομένου, ήρθαν χωρίς προτάσεις και χωρίς απόψεις. Εμφανίστηκαν να αγνοούν παντελώς τα συμφέροντα χιλιάδων δημιουργών και εκτελεστών”

Ο νέος νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα από την προηγούμενη Πέμπτη το βράδυ είναι πλέον πραγματικότητα. Έχοντας διανύσει μια μακρά, πολυτάραχη διαδρομή ως νομοσχέδιο, πήγε και ήρθε από τη Βουλή, προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις, δημιούργησε αντιπαραθέσεις, έφερε ομάδες δημιουργών και πολιτικών αντιμέτωπες και σε κάποιες περιπτώσεις οδήγησε αρκετούς στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Ωστόσο, η κυβέρνηση, η πρώτη έπειτα από δεκαετίες πολιτικής απραξίας αλλά και εθελοτυφλίας απέναντι στη σκανδαλώδη διαδρομή της ΑΕΠΙ, επιχειρεί να θέσει ένα πλαίσιο στον ευαίσθητο χώρο των πνευματικών δικαιωμάτων έτσι όπως το ορίζει η Οδηγία της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, που ενσωματώθηκε πλέον στην εθνική, και όπως επιβάλλει η ιδιόμορφη ελληνική περίπτωση.

«Ο νέος νόμος φέρνει τους δημιουργούς στο προσκήνιο» λέει ο Πάνος Σκουρολιάκος, βασικός εισηγητής του νομοσχεδίου για τα πνευματικά δικαιώματα κατά τη συζήτηση και στη συνέχεια ψήφισή του στη Βουλή και εξηγεί όσα επιχειρεί να ρυθμίσει, ακόμα και όσα παρακάμπτει ο νέος νόμος του κράτους. Παράλληλα, καυτηριάζει την αντιπολίτευση, Ν.Δ. και Δημοκρατική Συμπαράταξη, που «εμφανίστηκαν να αγνοούν παντελώς όλα τα ζητήματα που θίγει ο νόμος».

 

* Τι καινούργιο φέρνει ο νέος νόμος εκτός από την ενσωμάτωση της Οδηγίας του 2014 της Ε.Ε.;

Ως ένας απολύτως ανθρωποκεντρικός νόμος, φέρνει, ανάμεσα στα άλλα τους δημιουργούς στο προσκήνιο και τους δίνει όλα εκείνα τα εργαλεία που χρειάζονται για να γνωρίζουν τα πάντα γύρω από την οικονομική απολαβή που μπορούν να έχουν ως δικαιούχοι πνευματικών ή συγγενικών δικαιωμάτων και να έχουν λόγο για οτιδήποτε γύρω από αυτές τις οικονομικές απολαβές.

 

* Πώς γίνεται αυτό;

Με την καθιέρωση σε όλους τους οργανισμούς συλλογής και απόδοσης δικαιωμάτων της γενικής συνέλευσης των μελών – δικαιούχων. Η γενική συνέλευση γνωρίζει και αποφασίζει για τα πάντα και επιπρόσθετα εκλέγει τα μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου, που είναι το αποφασιστικό όργανο για οτιδήποτε αφορά τα περιουσιακά στοιχεία του οργανισμού, τον τρόπο που τα διαθέτει και βέβαια ό,τι έχει να κάνει με τη συλλογή και απόδοση των δικαιωμάτων. Καθιερώνεται πλέον όλες οι συναλλαγές να γίνονται μέσω τραπέζης ή ηλεκτρονικά και επιβάλλεται η κατάθεση των χρημάτων που αφορούν τις πληρωμές των δικαιωμάτων των μελών σε ξεχωριστό λογαριασμό από εκείνον όπου υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία του οργανισμού συλλογής και διαχείρισης. Σημαντικό είναι ακόμη ότι καθορίζεται πως ο οργανισμός μπορεί να παρακρατεί για τα λειτουργικά του έξοδα μόνο 20% επί των εισπράξεων. Πολλοί όμως μικροί ΟΣΔ παραπονέθηκαν ότι το 20% είναι λίγο για την περίπτωσή τους. Νομοθετήσαμε λοιπόν πως όσοι έχουν τζίρο έως 500.000 ευρώ να παρακρατούν 25%. Μέχρι τώρα υπήρχαν οργανισμοί που παρακρατούσαν 30%, 37%, ακόμα και 50% επί των εισπράξεων.

Σε αυτόν τον τόνο κινείται το νομοσχέδιο, προστατεύοντας τους δημιουργούς, επιβάλλοντας σεβασμό στο έργο τους και αποδίδοντας δικαιοσύνη, επιτέλους, έπειτα από δεκαετίες επικράτησης ενός τοπίου ατασθαλιών και ζούγκλας. Δυστυχώς, το θέμα της ΑΕΠΙ μονοπώλησε το ενδιαφέρον γύρω από το νομοσχέδιο και όχι άδικα. Όλοι ήξεραν ότι αυτή η ιδιωτική εταιρεία, με τις ευλογίες των κυβερνήσεων των προηγούμενων δεκαετιών, ήταν ο απόλυτος άρχων στην είσπραξη των μουσικών δικαιωμάτων, κάνοντας ό,τι ήθελε και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Το πόρισμα που παρήγγειλαν οι πρώην υπουργοί Αριστείδης Μπαλτάς και Νίκος Ξυδάκης στην Ernst & Young για την περίοδο 2000-2014 αποκάλυψε τη σκανδαλώδη δράση της εταιρείας και το θέμα βρίσκεται στον εισαγγελέα. Έκπληξη προκάλεσε η παντελής, όπως αποδείχτηκε στη Βουλή, άγνοια του θέματος εκ μέρους της αντιπολίτευσης όλων των ζητημάτων που θίγει ο νόμος. Περιορίστηκαν σε αντιπολιτευτικές κορώνες γενικού περιεχομένου, ήρθαν χωρίς προτάσεις και χωρίς απόψεις. Εμφανίστηκαν δηλαδή να αγνοούν παντελώς τα συμφέροντα χιλιάδων δημιουργών και εκτελεστών, δηλώνοντας, τόσο η Ν.Δ. όσο και η Δημοκρατική Συμπαράταξη, πως το νομοσχέδιο που δίνει για πρώτη φορά στους δημιουργούς λόγο και εξουσία για την περιουσία τους είναι ένα τερατούργημα.

 

* Με το δεδομένο της σκανδαλώδους δράσης της ΑΕΠΙ, ο νόμος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της δημιουργίας και μιας άλλης ΑΟΔ με δεσπόζουσα θέση στην αγορά, αντί να δείχνει τον δρόμο για τη μετεξέλιξη της σε ΟΣΔ. Γιατί;

Να δούμε πριν απ’ όλα αν το σύνταγμα επιτρέπει και ποιες παρεμβάσεις σε ιδιωτικές εταιρείες. Ώστε οτιδήποτε κάνουμε δεν θα κινδυνεύει να εκπέσει. Σύμφωνα με τον καινούργιο νόμο, αν μια τέτοια ιδιωτική εταιρεία κατέχει δεσπόζουσα θέση, υπόκειται στους κανόνες των ΟΣΔ και εποπτεύεται από το υπουργείο Πολιτισμού. Το αν θα μείνουν οι δημιουργοί ή αν θα δημιουργήσουν έναν άλλο φορέα είναι δικό τους θέμα.

 

* Γιατί το Εποπτικό Συμβούλιο όλων των οργανισμών διορίζεται από τον υπουργό Πολιτισμού;

Διορίζεται σε ένα μεταβατικό διάστημα προκειμένου να συγκαλέσει τη γενική συνέλευση, η οποία στη συνέχεια, με δημοκρατικές διαδικασίες, θα εκλέξει το κανονικό Εποπτικό Συμβούλιο.

 

* Γιατί δεν προβλέπει το νομοσχέδιο την επόμενη ημέρα σε περίπτωση ανάκλησης άδειας ή πτώχευσης μιας Ανεξάρτητης Οντότητας Διαχείρισης με δεσπόζουσα θέση στην αγορά, όπως η ΑΕΠΙ;

Μπορεί άραγε να προβλέψει την επόμενη ημέρα μιας ιδιωτικής εταιρείας; Αυτό που κάνει το νομοσχέδιο είναι να βάζει κανόνες και να προβλέψει με την υπαγωγή της, εφόσον γίνει δεσπόζουσα, στις υποχρεώσεις των ΟΣΔ, να μην προβαίνει σε αδιαφανείς, παράνομες και οικονομικές αδικίες σε βάρος των δημιουργών και της πνευματικής περιουσίας τους. Από ’κεί και πέρα, οι δημιουργοί μπορούν να εκπροσωπηθούν από άλλον οργανισμό εάν υπάρχει ή να δημιουργήσουν έναν νέο, μια και οι συνεταιριστικοί οργανισμοί αυτού του είδους είναι η καλύτερη λύση.

 

* Με ποιο σκεπτικό ο νομοθέτης ορίζει τη συνδιοίκηση του προσωρινού επιτρόπου με τη διοίκηση της ΑΟΔ με δεσπόζουσα θέση, όταν μάλιστα αυτή ελέγχεται για κακουργηματικές πράξεις;

Η διαδικασία του προσωρινού επιτρόπου ήρθε με τροπολογία τον Μάρτιο του 2017 στη Βουλή λόγω των έκτακτων καταστάσεων, μετά τη δημοσίευση του πορίσματος της Ernst & Young, αφενός για να συνεχιστεί η λειτουργία της Εταιρείας και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη με τους χρήστες ώστε να διασφαλιστεί η είσπραξη και απόδοση δικαιωμάτων στους δημιουργούς και αφετέρου να μην καθιστά το Ελληνικό Δημόσιο εγγυητή των χρεών της ΑΕΠΙ.

 

* Για τον επίτροπο τι προβλέπεται;

Ο νέος νόμος προβλέπει τον διορισμό επιτρόπου, ο οποίος, είτε στους Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης είτε στις Ανεξάρτητες Οντότητες Διαχείρισης, είτε στις Ανεξάρτητες Οντότητες Διαχείρισης με δεσπόζουσα θέση στην αγορά, έχει ως αρμοδιότητα την άσκηση διοίκησης εξ ολοκλήρου. Για τον διορισμό του έχουν λόγο και οι δημιουργοί μέσω των Εποπτικών Συμβουλίων ή των γενικών συνελεύσεων.

 

* Ως προς το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων στα ζητήματα διδασκαλίας τι ακριβώς συνέβη;

Έγινε η απαραίτητη διαβούλευση όλων των ενδιαφερόμενων φορέων και του υπουργείου και διαμορφώθηκε το πλαίσιο απόδοσης πνευματικών δικαιωμάτων που αφορούν τα επιστημονικά συγγράμματα και τον δημόσιο δανεισμό σε σχολικές και ακαδημαϊκές βιβλίοθήκες.

 

* Σε αυτήν την περίπτωση, είχαμε τα θετικά αποτελέσματα της διαβούλευσης μεταξύ των μερών. Γιατί αυτά τα αποτελέσματα δεν επιδιώχθηκαν γενικά για το νομοσχέδιο και επιλέχθηκε τελικά η ψήφισή του με τη διαδικασία του επείγοντος;

Υπήρχαν πολλοί λόγοι. Το θέμα είχε ωριμάσει έπειτα από δύο χρόνια διαβούλευση και δυστυχώς η ΑΕΠΙ πάγωσε τις πληρωμές της προς τους δικαιούχους. Το προηγούμενο εξάμηνο είχε εισπράξει 22 εκατ. ευρώ από δικαιώματα και η επίτροπος που διορίστηκε τον Μάιο βρήκε στα ταμεία μόνο 3 εκατ. Το συμφέρον λοιπόν των δημιουργών απαιτούσε την άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου ώστε να ομαλοποιηθεί το τοπίο στον χώρο της είσπραξης και διανομής των πνευματικών δικαιωμάτων. Το θέμα του επείγοντος ήταν το μοναδικό που ανέδειξε η αντιπολίτευση επειδή ακριβώς δεν είχε άποψη για το ίδιο το νομοσχέδιο και ποσώς ενδιαφερόταν για την κάλυψη των εκκρεμοτήτων που υπήρχαν σε βάρος των δημιουργών.

 

* Τι ακριβώς συνέβη με το άρθρο 67 που αφορούσε την Υπουργική Απόφαση κατόπιν γνωμοδότησης από το ΚΑΣ, για υλοποίηση έργων σε αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και ιστορικούς τόπους στο πλαίσιο προγραμματικών συμβάσεων στις οποίες συμμετέχει ως συμβαλλόμενο μέρος το υπουργείο Πολιτισμού και ορθώς αποσύρθηκε;

Αποσύρθηκε διότι θεωρήσαμε ότι κυρίως το θέμα αλλά και η διατύπωσή του χρήζουν περεταίρω διαλόγου. Ήταν ένα άρθρο που συμπεριλαμβανόταν στις λοιπές διατάξεις και δεν ήταν ένα άρθρο του κυρίως νομοσχεδίου το οποίο επεξεργαζόμασταν όλο αυτό το διάστημα.

 

* Το άρθρο 61, το οποίο αφορά στο Αρχείο Πολιτιστικών Ταινιών, γιατί αποσύρθηκε;

Ως λοιπή διάταξη, και αυτό θεωρήθηκε από τους συναρμόδιους υπουργούς Πολιτισμού και Ψηφιακής Πολιτικής ότι χρήζει μεγαλύτερου διαλόγου και προετοιμασίας.

 

* Γιατί αποσύρθηκε η “εύλογη αμοιβή” επί των smartphone;

Γιατί υπάρχει δικαστική διένεξη μεταξύ των οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης και των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας και, επειδή δεν μπορούσαμε να καθορίσουμε το ύψος της αμοιβής πριν από την απόφαση του δικαστηρίου, καταλήξαμε να περιμένουμε την οριστική δικαστική απόφαση, που θα καθορίσει και το ύψος της αμοιβής. Ωστόσο, για όλα τα άλλα θέματα ορίστηκε η αύξηση από 1% σε 2% επί της τιμής των μέσων αναπαραγωγής και εκτυπώσεων των υλικών της πνευματικής ιδιοκτησίας.

 

* Ως τελικό συμπέρασμα τι κρατάτε;

Πέρα από τις επιμέρους διατάξεις του νομοσχεδίου, θέλω να καταθέσω πως σε όλο το διάστημα της προετοιμασίας του είχαμε την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθεια όλων των εμπλεκομένων δημιουργών. Στάθηκαν δίπλα μας, ήταν αυστηροί μαζί μας και απαιτητικοί, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι μόνο η Αριστερά είναι διατεθειμένη, σ’ αυτό το ασφυκτικό τοπίο που ζούμε, οικονομικά και κοινωνικά, να παλέψει ώστε να αποκατασταθεί μια στοιχειώδης δικαιοσύνη όσον αφορά τον μόχθο, την εργασία και την αμοιβή τους. Δεν τελειώσαμε μ’ αυτό το νομοσχέδιο. Μας περιμένουν ακόμα πολλά σε ό,τι αφορά τον πολιτισμό και τις τέχνες και θα τα επιτύχουμε μαζί με όλους τους ανθρώπους αυτού του υπέροχου χώρου.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10964/8301820/-to-nomoschedio-dinei-logo-kai-exousia-stous-demiourgous-)

 

Θέατρο στην Περιφέρεια (Εφημ. ΑΥΓΗ 08.07.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η ανάγκη για υπέρβαση του μοντέλου των μικρών Δημοτικών Θεάτρων και δημιουργία μεγάλων Περιφερειακών Θεάτρων προέκυψε και από το πλήθος των θιάσων που περιόδευαν στις επαρχίες των χωρών της Δυτικής Ευρώπης

Το «Θέατρο στην Περιφέρεια» (Θ.Π.), είναι τόσο παλιό όσο και η ίδια η ιστορία του θεάτρου. Ο Θέσπις, στα μέσα του 6ου π.Χ., αιώνα, ξεκινώντας από τον Δήμο Ικαρίας, τον σημερινό Διόνυσο Αττικής και αφού είχε μορφοποιήσει το αρχαίο δράμα ξεχωρίζοντας τους υποκριτές – ρόλους από τον χορό, περιέφερε στα χωριά της Αττικής πάνω σε ένα κάρο τον θίασό του, δίνοντας παραστάσεις. Το κάρο αυτό, το «Άρμα Θέσπιδος» δηλαδή, χρησίμευε και σαν σκηνή.

Από τότε, πέρασαν πολλοί αιώνες έως ότου το Θ.Π. λειτουργήσει οργανωμένα και θεσμικά. Τα πρώτα Δημοτικά Θέατρα έκαναν την εμφάνισή τους στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι οργανισμοί, που ανήκουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και επιδοτούνται από αυτήν, στο πλαίσιο της πολιτιστικής προσφοράς την οποία δικαιούνται οι δημότες. Ξεχωρίζει κανείς δύο τύπους θεάτρων στο πλαίσιο αυτό. Τα θέατρα περιοδειών, που συμπεριελάμβαναν και παραστάσεις μπαλέτου και όπερας, και τα θέατρα ρεπερτορίου, που δρούσαν τοπικά και είχαν αυξημένη καλλιτεχνική αυτονομία.

Το μοντέλο των Δημοτικών Θεάτρων λειτουργούσε σε όλη την Ευρώπη, αλλά οι ανάγκες του κοινού το ξεπέρασαν. Εκ των πραγμάτων επιβλήθηκε, παντού σχεδόν, η δημιουργία μεγαλύτερων θεατρικών μονάδων που θα κάλυπταν μεγαλύτερες περιοχές, δηλαδή τις Περιφέρειες. Συνδυαζόμενη αυτή η εκδοχή του μεγαλύτερου θεάτρου με τα λειτουργικά κριτήρια του θεάτρου – ρεπερτορίου, εξασφάλισαν την άνεση να παρουσιάζουν και άλλα είδη θεάματος. Φιλοξενούν παραστάσεις όπερας, μπαλέτου, μιούζικαλ, παρουσιάζουν ακόμα και εμπορικά θεάματα με εμφανίσεις καλλιτεχνών με πιο λαϊκό – μαζικό κοινό και τέλος αγκαλιάζουν και επιτυχημένες παραγωγές άλλων Π.Θ. ή και επιτυχημένες παραστάσεις από την πρωτεύουσα – κέντρο της καλλιτεχνικής δράσης κάθε χώρας.

Ένα από αυτά τα μεγάλα Π.Θ., αυτό της Μασσαλίας, είναι δημιούργημα του δικού μας Αντώνη Βουγιούκα, ο οποίος επί σαράντα χρόνια μαζί με την ηθοποιό και σύζυγό του Francoise Chatot, πραγματικά μεγαλούργησε. Όταν ανέλαβε το Περιφερειακό Θέατρο στη Μασσαλία και το ονόμασε Gyptis, από το όνομα της πριγκίπισσας της περιοχής που παντρεύτηκε τον έποικο Φωκαέα από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας, δεν υπήρχε μόνιμο θέατρο στην πόλη. Ο Αντώνης Βουγιούκας ολοκλήρωσε τη δραστηριότητά του εκεί, και ζει πια στην Ελλάδα. Άφησε όμως πίσω στη Μασσαλία δεκάδες μικρότερα θέατρα, δημιουργήματα όλα των μαθητών του.

Η ανάγκη για υπέρβαση του μοντέλου των μικρών Δημοτικών Θεάτρων και δημιουργία μεγάλων Περιφερειακών Θεάτρων προέκυψε και από το πλήθος των θιάσων που περιόδευαν στις επαρχίες των χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Συνέβαινε, λοιπόν, να συναντώνται θίασοι ταυτόχρονα σε μία πόλη και μάλιστα να παρουσιάζουν το ίδιο έργο! Για να αποφεύγονται τέτοιου είδους «ατυχήματα», θεσπίσθηκε στη Μεγάλη Βρετανία το σύστημα των Περιφερειών. Σε κάθε μία από αυτές, περιόδευε ένας θίασος, έχοντας την υποχρέωση να επισκεφθεί όλες τις πόλεις της, ανεξαρτήτως της οικονομικής προσδοκίας. Στις μεγαλύτερες πόλεις υπήρχαν υποδομές, στις μικρότερες οι παραστάσεις δίνονταν σε διαμορφωμένους για την περίσταση χώρους. Ανάλογα με το μέγεθος και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, οργανωνόταν και το ρεπερτόριο. Το πλήθος των παραγωγών, των συνεργατών, του τρόπου προσέγγισης του κοινού κ.λπ.

Στην Ελλάδα, πολύ αργά, το 1983, η Μελίνα Μερκούρη θέσπισε τον θεσμό των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων που είναι αμιγώς Δημοτικά, παρ’ ότι αναφέρονται και ως Περιφερειακά. Πριν ακόμα από το ‘83, το 1981, ένας οραματιστής δήμαρχος Αγρινίου, ο Στέλιος Τσιτσιμελής, δημιούργησε το πρώτο επαγγελματικό Δημοτικό Θέατρο στη χώρα μας. Υποδομές είχαν δημιουργηθεί και από άλλους φωτισμένους δημάρχους, όπως ο Ιωάννης Παπασιόπουλος στη Λαμία, που το 1961 έχτισε το υπέροχο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας σε σχέδια του εμπνευσμένου αρχιτέκτονα Κίμωνα Λάσκαρη.

Έχοντας κλείσει ουσιαστικά τον κύκλο τους τα ΔΗΠΕΘΕ με αναφορά στην «πόλη – κράτος» του παλιού συστήματος των νομών, έχω την πεποίθηση πως είναι έτοιμα να συμβάλουν στη δημιουργία των μεγάλων πραγματικά Περιφερειακών Θεάτρων που έχει ανάγκη η ελληνική περιφέρεια. Έτοιμη και η συντεχνία του θεάτρου ώστε η επαφή των πολιτών στην περιφέρεια με το Θέατρο να είναι επιτυχημένη και σε καλλιτεχνικό επίπεδο τέτοιο, που πραγματικά να αξίζει στον τόπο που γέννησε το θέατρο.

Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜΕΡ. ΑΥΓΗ https://www.avgi.gr/article/10812/8286208/theatro-sten-periphereia)