Εκδήλωση Μνήμης στις πρώην φυλακές Ωρωπού για την 21η Απριλίου

21η Απριλίου 2018.

Εκδήλωση μνήμης από την Νομαρχιακή Επιτροπή Ανατολικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ στις πρώην ΦΥΛΑΚΕΣ ΩΡΩΠΟΥ με ομιλητές τους Αλέκο Φλαμπουράρη, Αριστείδη Μπαλτά και Μαρία Γιαννακάκη. 
Πέρασαν 51 χρόνια από την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας και κάποιοι νομίζουν πως ο λαός ξεχνά.

Το αυγό του φιδιού επανέρχεται πάντα απειλητικό. “Αλικαρνασός Παρθένι Ωρωπός Κορυδαλός”.

Θα παραμείνουν πάντα στη μνήμη μας και την δημοκρατική επαγρύπνηση του λαού μας.

Μαρκ Σαγκάλ: Καταστάσεις αχρείαστες

Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Οι επαναστάτες είναι δημιουργοί. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι καλλιτέχνες – δημιουργοί. Όπως ο ζωγράφος πάνω σε έναν καμβά αποτυπώνει μια ονειρική ουτοπία, έτσι και οι επαναστάτες καταθέτουν τη δική τους ουτοπία, κοινωνική ή εθνική, πάνω στον καμβά της πραγματικότητας της εποχής τους.

Σε περιόδους επαναστατικής έξαρσης, εκείνοι οι δημιουργοί καλλιτέχνες που συντάσσονται και υπηρετούν μια επανάσταση είναι διπλά καλλιτέχνες και επαναστάτες. Συμμετέχουν με ενθουσιασμό και ορμή στα τεκταινόμενα, μην υπολογίζοντας ισορροπίες και αντίρροπες δυνάμεις μέσα στο επαναστατικό εγχείρημα, αγνοώντας τις συνέπειες των όποιων επιλογών τους.

Ο Ρωσοεβραίος Μαρκ Σαγκάλ πήρε ενεργό μέρος στη θεμελίωση του πρώτου εργατικού κράτους με την επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Ο διορισμένος από τον Λένιν επίτροπος για τον πολιτισμό Ανατόλι Λουνατσάρσκι, παλιός γνώριμός του από το Παρίσι, τον διορίζει επίτροπο καλών τεχνών στο Βιτέμπσκ. Συμμετέχει στην ίδρυση του Ινστιτούτου Λαϊκής Τέχνης και γίνεται διευθυντής του, παρέχοντας δωρεάν καλλιτεχνική εκπαίδευση σε όλους όσοι ενδιαφέρονται, ανεξαρτήτως ηλικίας και προέλευσης, δημιουργώντας ένα ενθουσιώδες κλίμα απόλυτης ελευθερίας ως προς την έκφραση.

Οι επαναστάσεις όμως, όταν γίνονται καθεστώς, καλούνται να καλύψουν ανάγκες και σχεδιασμού , και ενίοτε, δεν εμπεριέχουν ευαισθησίες όσον αφορά τις αρχικές ουτοπίες. Το στοιχείο της φαντασίας λοιπόν ήταν εκείνο που σε καλλιτεχνικό – ιδεολογικό επίπεδο βάρυνε τη θέση του Σαγκάλ στη νέα σοβιετική πραγματικότητα που απαιτούσε από τους δημιουργούς να κινούνται στα πλαίσια ενός παραδοσιακού ρεαλισμού με κοινωνικό απαραιτήτως μήνυμα. Σε τέτοιες στιγμές έτοιμοι είναι φίλοι και σύντροφοι να καλύψουν το κενό. Ο συνοδοιπόρος του ζωγράφος και θεωρητικός Καζιμίρ Μαλέβιτς, πρωτοπόρος της γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης, μαζί με τον φωτογράφο και αρχιτέκτονα Λαζάρ Λισίτσκι, τον απομακρύνουν από το Ινστιτούτο.

Ο Σαγκάλ απογοητευμένος καταφεύγει στη Μόσχα, όπου φιλοτεχνεί σκηνικά για το Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο. Από εκεί μετακινείται στο Βερολίνο, για να καταλήξει στο Παρίσι. Μια σπουδαία καριέρα αρχίζει να ανοίγεται εδώ για τον επαναστάτη που οι σύντροφοί του τον έδιωξαν από κοντά τους γιατί δεν χώραγε πια στο όραμα που είχε αρχίσει να στενεύει. Μαζί με την καλλιτεχνική επιτυχία όμως έρχονται και τα προβλήματα. Με τη συνθηκολόγηση της Γαλλίας με τη Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς στη Μασσαλία. Με παρέμβαση των Aμερικανών και χάρη στη φήμη του φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάζεται ως σκηνογράφος. Με το τέλος του πολέμου επιστρέφει στο Παρίσι, όπου ακολουθεί μια θριαμβευτική καριέρα.

Στο έργο του κυριαρχεί το στοιχείο της φαντασίας, με θέματα που, παρ’ ότι χαρακτηρίζονται ως «αβέβαιης ταυτότητας», παραπέμπουν στη ζωή της ρωσικής επαρχίας. Οι παιδικές του μνήμες, μπολιασμένες από το στοιχείο του μοντερνισμού, συνετέλεσαν στη δημιουργία της δικής του απόλυτα προσωπικής καλλιτεχνικής ταυτότητας. Το λαϊκό στοιχείο είναι παρόν, παρ’ ότι οι παλιοί του σύντροφοι αδυνατούσαν να το αντιληφθούν.

Όμως ο χρόνος που περνά βοηθάει να βλέπουν οι κατοπινές γενιές τα πράγματα με ψυχραιμία, να τα βλέπουν από μιαν απόσταση δημιουργική και μεγαλόψυχη. Οι «διώκτες» του Σαγκάλ στην επαναστατημένη Ρωσία (Μαλέβιτς και Λισίτσκι) δεν ήταν δεύτερης κατηγορίας καλλιτέχνες. Ήταν σπουδαίοι δημιουργοί και αναμφισβήτητα εκτιμούσαν αυτό καθ’ αυτό το έργο του. Φαίνεται όμως πως καμιά φορά η πολιτική μυωπία, καθώς και τα μικρά και ανθρώπινα παίρνουν στον λαιμό τους και σημαντικούς δημιουργούς.

Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι.

Δεν ξέρω αν σε κάποια διάσταση οι τρεις καλλιτέχνες απολαμβάνουν την έκθεσή τους, πιστεύω όμως πως θα συμφωνούν ότι τα μικρά και ανθρώπινα δημιουργούν καταστάσεις αχρείαστες, που, αν έχουν κάποια αξία, θα είναι μόνον ως παραδείγματα προς αποφυγήν…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8847150/mark-sankal-katastaseis-achreiastes)

Επίκαιρη ερώτηση του Πάνου Σκουρολιάκου προς την υπουργό Πολιτισμού, για την αντιμετώπιση προβλημάτων στο Εθνικό Θέατρο.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επίκαιρη ερώτηση του Πάνου Σκουρολιάκου προς την υπουργό Πολιτισμού, για την αντιμετώπιση προβλημάτων στο Εθνικό Θέατρο.

Την  ανάληψη πρωτοβουλιών εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού και της  υπουργού  κ. Λυδία Κονιόρδου, ώστε να σταματήσουν  φαινόμενα, όπως αυτά της   παραβίασης της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας,  της πρόσληψης απεργοσπαστών και της μη κατάρτισης εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας στο Εθνικό Θέατρο, ζήτησε ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ  Πάνος Σκουρολιάκος με επίκαιρη ερώτηση του.

 Τόνισε πως η παρούσα κυβέρνηση μέσα στην στενότητα των μνημονίων και παρά την αντίθεση των θεσμών, είχε την γενναιότητα να υπογράψει Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για το Εθνικό Θέατρο αλλά και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος καλύπτοντας ηθοποιούς και τεχνικούς.

 Είναι αδιανόητο πρόσθεσε, ο Διευθυντής και το   Διοικητικό Συμβούλιο ενός δημόσιου οργανισμού (όπως το Εθνικό Θέατρο), να αγνοούν τις συμβάσεις που έχουν υπογραφεί με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, προς όφελος των εργαζομένων.

 Τέτοιες πρακτικές, που απέχουν πολύ από τις επαγγελίες, τα οράματα και τις πρακτικές  της κυβέρνησης και  του πολιτικού χώρου της αριστεράς, δεν μπορεί να γίνονται  αποδεκτές.

Κουκλοθέατρο, ένας χαμένος θεατρικός παράδεισος (ΑΥΓΗ 14.4.2018)

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Το κουκλοθέατρο είναι ένα είδος θεάτρου που δεν έχει εξελιχθεί ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, όπως τουλάχιστον έχει συμβεί αυτό με άλλες χώρες της κεντρικής κυρίως Ευρώπης αλλά και της Βαλκανικής. Ακόμα και η χρησιμοποίησή του για εκπαιδευτικούς λόγους δεν καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της μέσω του παιγνίου εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Το κουκλοθέατρο στους πολιτισμούς της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, υπήρξε μια κοσμαγάπητη λαϊκή μορφή θεάτρου. Γύρω στον 20ό αιώνα, αξιοποιώντας αυτοί οι λαοί τη δυνατή παράδοση του είδους, το εξελίσσουν σε έντεχνο, έχοντας βοηθό τη γενναία κρατική υποστήριξη.

Βεβαίως, και στο δικό μας πολιτισμικό απόθεμα υπάρχουν κουκλοθεατρικές δράσεις μέσα από θρησκευτικά – τελετουργικά δρώμενα. Στην Ήπειρο, κατά την άνοιξη, την εποχή δηλαδή που αναγεννάται η φύση είτε με την επιστροφή από τον Κάτω Κόσμο της Περσεφόνης είτε με την Ανάσταση του Χριστού, ενταφιάζεται ένα είδωλο (ο «Ζαφείρης»), στολισμένο με λουλούδια και αγιασμένο στην εκκλησία, ενώ συγκεκριμένα μοιρολόγια συνοδεύουν την «ταφή». Στον 20ό αιώνα όμως το είδωλο, η κούκλα δηλαδή, παραμερίζεται και τη θέση της παίρνει ένα παιδί, μετατρέποντας μια εθιμική τελετουργία σε παιχνίδι. Άλλα τέτοια εθιμικά δρώμενα συναντάμε στην Πελοπόννησο με την ονομασία «Φουσκοδένδρι», στην Αίγινα ως «Λειδινού» και ακόμα στους μετακινούμενους σαρακατσάνικους πληθυσμούς που ενταφιάζουν τη Μεγάλη Παρασκευή ένα ξύλο που παρασταίνει τον Χριστό. Στον Πόντο, ανάμεσα στην Κυριακή του Πάσχα και την Πεντηκοστή, ενταφίαζαν ένα πήλινο είδωλο και στη συνέχεια ακολουθούσε γιορτή.

Σε παγκόσμια κλίμακα, το κουκλοθέατρο, κατά τον 20ό αιώνα, αποκτά νέα δυναμική. Οι ιδιαίτεροι κώδικες και η αισθητική που διαμορφώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου εμπλουτίζονται με νέα στοιχεία. Η προσωπική αισθητική σημαντικών δημιουργών εικαστικών, λογοτεχνών και κουκλοπαικτών το ισχυροποιεί και το αναδεικνύει. Εξπρεσιονιστές, φουτουριστές και δημιουργοί Μπαουχάους έρχονται στο κουκλοθέατρο εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην αστική αντίληψη περί υποδεέστερων ειδών θεάματος, όπως το κουκλοθέατρο, το τσίρκο κ.λπ. Ένας από αυτούς είναι και ο Αλφρέ Ζαρύ, ο δημιουργός του αριστουργηματικού «Βασιλιά Ουμπού», ενός σπουδαίου θεατρικού έργου, με ολοφάνερη πάνω του, την επιρροή του κουκλοθέατρου.

Μετά το 1950 στη χώρα μας, άρχισε εντονότερα να καλλιεργείται, το έντεχνο κουκλοθέατρο, για παιδαγωγικούς κυρίως λόγους. Εδώ και αρκετά χρόνια, η τέχνη της θεατρικής κούκλας εισβάλλει στο «θέατρο των μεγάλων», καλλιεργώντας το είδος και δημιουργώντας παραστάσεις αξιώσεων. Στοιχεία κουκλοθέατρου δραπετεύουν από τις αμιγείς κουκλοπαικτικές παραστάσεις, πλουτίζοντας παραστάσεις και άλλων θεατρικών ειδών.

Αλλά και στον στενό χώρο του κουκλοθέατρου δραστηριοποιούνται πια πολλοί και άξιοι δημιουργοί. Ομάδες και μεμονωμένοι κουκλοπαίκτες εξελίσσουν το είδος, δουλεύοντας πάνω στα στοιχεία του, όπως το εικαστικό και το λογοτεχνικό, αλλά και στο τεχνικό μέρος, εμπλουτίζοντάς το με νέες τεχνικές και ευρύνοντας τις σκηνικές επιλογές τους. Υπάρχουν σοβαρές ελληνικές συμμετοχές σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, ενώ ανάλογες διοργανώσεις έχουμε στο Κιλκίς, την Ύδρα και την Κρήτη. Μεγάλες αίθουσες, όπως το Μέγαρο Μουσικής αλλά και παιδαγωγικά τμήματα πανεπιστημίων, έχουν ανοίξει τις πόρτες τους στην τέχνη του κουκλοθέατρου. Είναι μεγάλη η συνεισφορά του, άλλωστε, στην Παιδεία ως εκπαιδευτικού εργαλείου και ακόμα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Δυστυχώς στη χώρα μας δεν έχει εκτιμηθεί η σπουδαιότητά του, με αποτέλεσμα να μένει μακριά από τους προβολείς της ενημέρωσης αλλά και τη φροντίδα που οφείλει να παράσχει η Πολιτεία.

Ο μαγικός κόσμος του κουκλοθέατρου, έχοντας στον πυρήνα του την κούκλα – παιχνίδι, σε όλες του τις μορφές, μπορεί να κάνει τον θεατή και πάλι παιδί, ώστε να επικοινωνήσει με πρωτογενή ειλικρίνεια με τη γοητευτική επικράτεια της τέχνης. Είτε απολαμβάνοντας μια παράσταση για παιδιά του νηπιαγωγείου, είτε μια παράσταση ενός κλασικού θεατρικού έργου, προσαρμοσμένου στην τεχνική και τους όρους του είδους.

Είναι καιρός να δουν το κουκλοθέατρο οι δημιουργοί, η Πολιτεία, το κοινό, ο κόσμος του θεάματος με νέα ματιά. Να ανακαλύψουν την εξέλιξή του και το ενδιαφέρον που παρουσιάζει. Είναι καιρός να ανακαλύψουμε ξανά έναν χαμένο θεατρικό παράδεισο…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8833293/kouklotheatro-enas-chamenos-theatrikos-paradeisos)

Ψηφιακή Επικράτεια και Καλές Τέχνες

Ψηφιακή Επικράτεια και Καλές Τέχνες - Κεντρική Εικόνα/Video

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου με ταχύτατους ρυθμούς μια από τις πιο σημαντικές  ανθρώπινες προόδους  καθορίζει πια όλες της παραμέτρους της ζωής στον πλανήτη.

Η ψηφιακή κατάκτηση της ανθρώπινης δημιουργίας αδόκιμα ίσως, αλλά για να υπάρχει ένα μέτρο, μπορούμε να πούμε πως συγκρίνεται με την ανακάλυψη του τροχού, ή εκείνη του ηλεκτρικού ρεύματος.

Χώρες όπου αρκετά νωρίς αντιλήφθηκαν την αξία των νέων τεχνολογιών, προσαρμόσθηκαν εγκαίρως και ήδη βρίσκονται σε καλύτερες θέσεις στον κοινωνικό, οικονομικό και δημιουργικό τομέα.

 Η ψηφιακή τεχνολογία δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις καλές τέχνες. Σπουδαίοι εικαστικοί την χρησιμοποιούν στα έργα τους, performers κάνουν θαύματα με την αρωγή της, η ποιότητα στα οπτικοακουστικά μέσα βελτιώνεται εξαιρετικά. Η ψηφιοποίηση βοηθάει ακόμα και στην ταχύτητα επικοινωνίας με το κοινό, έργων τέχνης, ιδεών, ειδήσεων και επιστημονικής γνώσης.

Θεωρώ σημαντικό, ότι στη χώρα μας υπάρχει Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης. Πέρα από τις ενέργειές του για τηλεοπτική κάλυψη στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, κάτι για το οποίο ουδείς προηγουμένως είχε ενδιαφερθεί, ή για την παροχή γρήγορου internet σε απομακρυσμένες περιοχές, το υπουργείο προχώρησε σε ένα σημαντικό βήμα για τον κόσμο των οπτικοακουστικών τεχνών.

Δημιούργησε ήδη, ένα νέο επενδυτικό κίνητρο για την παραγωγή κινηματογραφικών και οπτικοακουστικών έργων στην Ελλάδα. Με ένα ποσόν 75 εκατομμυρίων ευρώ που έχουν ήδη δεσμευτεί, ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής κ. Νίκος Παππάς, κάλεσε τον καλλιτεχνικό κόσμο να κάνει χρήση των επενδυτικών ευκαιριών που προσφέρει ο επενδυτικός νόμος 4399 του 2016. Η πρόσκληση απευθύνεται και στην εγχώρια και στην διεθνή αγορά. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη διεθνής διαφημιστική καμπάνια για την προσέλκυση ξέων παραγωγών. Να σημειώσουμε πως εφ’ όσον απορροφηθούν τα 75 εκατομμύρια, θα υπάρχει και νέο πρόσθετο ποσόν 375 εκατομμυρίων, σύμφωνα με τον Γ.Γ. του υπουργείου κ. Λευτέρη Κρέτσο. Κινηματογραφικές παραγωγές, ντοκιμαντέρ, αλλά και video games ή animation, υπάγονται σε καθεστώς ενίσχυσης, της οποίας το είδος και η ένταση έχει τη μορφή επιχορήγησης (cash rebate). Η Ελληνική εκδοχή του νόμου αυτού, είναι κατά πολύ θετικότερη από πολλούς αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Το cash rebate είναι μια καινοτομία σημαντική για τα ελληνικά δεδομένα. Φυσικά η όλη διαδικασία γίνεται ψηφιακά, με διαφάνεια και δημόσιο έλεγχο. Αντιμετωπίζεται επιτέλους ο οπτικοακουστικός κλάδος ως ενιαίος και αδιαίρετος κλάδος παραγωγής και δημιουργίας έργων με υψηλή προστιθέμενη αξία. Στην εποχή όπου η βαριά κινηματογραφική βιομηχανία χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για το γύρισμα ταινιών είτε εξ ολοκλήρου στα στούντιο είτε και σε φυσικούς χώρους, πρέπει να  σπεύσουμε, ώστε να καλύψουμε τον χαμένο καιρό.

Η ψηφιακή επικράτεια μπορεί να δώσει πολλά στη χώρα μας ιδιαίτερα τώρα, που βγαίνοντας από την νύχτα των μνημονίων έχουμε ανάγκη καινοτόμες επενδύσεις ώστε να συνεχίσουμε σε δρόμους καλύτερους για τη χώρα και τον λαό.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.insider.gr/apopseis/vlogs/80708/psifiaki-epikrateia-kai-kales-tehnes)