Ο Ρουσσώ, οι ηθοποιοί και ο Β. Σόιμπλε (ΑΥΓΗ 23.09.2017)

Τι να περιμένει κανείς από κάποιους των οποίων οι ιδεολογικές αφετηρίες έχουν αναφορά σε ατυχείς φρονώ στιγμές σπουδαίων φιλοσόφων, οι οποίοι ήσαν υπερήφανοι γιατί στην τάδε ή την δείνα πόλη, δεν αγαπούν την κωμωδία!

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Αντλώντας ο καθείς από τη δεξαμενή των θεωρητικών κειμένων αλλά και της πρακτικής εμπειρίας που τον συντροφεύουν στον βίο του, κάνει συνδέσεις και αναγωγές αλματώδεις κάποιες φορές, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει την σκληρή πραγματικότητα του παρόντος χρόνου. Έτσι λοιπόν, σε αυτήν την περιοχή της Ιστορίας που ταχθήκαμε να διασχίσουμε, αντιμετωπίζουμε πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα πολλές φορές με τρόπο που ίσως ξαφνιάζει.

Ζώντας την περιπέτεια της πρόσφατης κρίσης και τον τρόπο που φίλοι και εταίροι μας αντιμετώπισαν, βρίσκω στον προτεσταντικό τρόπο που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανκ Σόιμπλε, αλλά και μία ολόκληρη ελίτ, διαχειρίστηκαν την προσπάθεια της χώρας να ορθοποδήσει. Θεωρώ πως υπάρχουν πολλές ομοιότητες με τον τρόπο που αντιμετωπίσθηκαν κατά τον 18ο αι. οι θεατρίνοι, με βάση τις απόψεις εκείνων των εκκλησιαστικών ανδρών (Ιωάννη Καλβίνου και Μαρτίνου Λούθηρου) από τους οποίους εμπνέεται ο συγκεκριμένος Γερμανός πολιτικός και όχι μόνον αυτός… Παρατηρώντας το στυφό του χαμόγελο αλλά κυρίως την επιμονή του στην αμφισβήτηση της ποιότητας και αξιοπρέπειας του ελληνικού πολιτικού κόσμου συλλήβδην και βεβαίως του ελληνικού λαού, μου έρχονται στον νου οι απόψεις σοβαρών φιλοσόφων κατά τον 18ο αι. όσον αφορά στην χρησιμότητα των ηθοποιών.

Πατώντας στο θεωρητικό έργο των δημιουργών του προτεσταντισμού, έρχεται ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, να απαξιώσει την τέχνη του ηθοποιού, ως μία τέχνη του να ντύνεται κανείς με κουρέλια βασιλιά και να προσποιείται έναν χαρακτήρα διαφορετικό από τον δικό του. Θωρεί ότι «σε αυτήν την καπηλεία του εαυτού μας υπάρχει κάτι ποταπό και χαμερπές». Υποστηρίζει πως το φρόνημα που πορίζεται ο ηθοποιός από το επάγγελμά του είναι «Ένα κράμα μικροπρέπειας υποκρισίας, γελοίου εγωισμού και ιταμής αχρειότητας». Στημένοι στον τοίχο οι ηθοποιοί της εποχής, ευρίσκοντο στη δυσάρεστη θέση να απαντήσουν στο αμείλικτο ερώτημα: «Πες μου σε τι χρησιμεύεις;» . Βεβαίως πριν από την χρησιμότητα είχε τεθεί σε αμφιβολία, η ηθική των ηθοποιών. Μας πληροφορεί ακόμα, πως στη Γενεύη του 1700 δεν αγαπούν την κωμωδία. «Δεν την ανέχονται»!

Κάνοντας λοιπόν άλματα χρόνου και σκέψης, βρίσκω πως όχι λίγοι σύγχρονοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, εμπνεόμενοι από τις θεωρητικές αφετηρίες του Λούθηρου και του Καλβίνου, αντιμετώπισαν τον ελληνικό λαό όπως ο Ρουσσώ και ένα ολόκληρο κίνημα φιλοσόφων γύρω του, τους ηθοποιούς του καιρού τους. Συντονιστής και αδιαμφισβήτητος εκφραστής αυτής της στάσης σήμερα, είναι βέβαια ο πολύς Β. Σόιμπλε.

Αφού καταλλήλως χρεώθηκε η Ελλάδα με θαλασσοδάνεια και υποβρύχια που γέρνουν, αφού φορτώθηκε την οικονομική τρύπα της «Ολυμπιάδας 2004» και αφού τα όποια χρήματα υπήρχαν «φυγαδεύτηκαν» στο εξωτερικό, οι πολιτικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για όλα αυτά, κάλεσαν τον λύκο να σώσει τα πρόβατα.

Έναν λύκο, που θεωρεί πως οι Έλληνες, όπως οι ηθοποιοί εκείνης της παλιάς εποχής, είναι «ένα κράμα μικροπρέπειας υποκρισίας, γελοίου εγωισμού και ιταμής αχρειότητας». Είναι οι ακόλαστοι που ξόδεψαν τα λεφτά που τους έστειλε η Ευρώπη για ανάπτυξη, στις παραλίες πίνοντας ούζο. Και ερωτούν τον Έλληνα: «Πες μου σε τι χρησιμεύεις;».

Έπεισαν τους ευρωπαϊκούς λαούς με αυτά τα εύκολα επιχειρήματα. Δεν χρειάστηκε άλλωστε να κοπιάσουν πολύ. Το πολιτικό σύστημα της χώρας, αυτοί που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά, τους έδωσαν ατράνταχτα επιχειρήματα, με τον τρόπο που διοίκησαν, σπατάλησαν, έκλεψαν. Έδωσε λοιπόν αυτό το πολιτικό προσωπικό το δικαίωμα στους αγαπημένους μας εταίρους να αντιμετωπίσουν με μικροψυχία, την υπόθεση αντιμετώπισης της δύσκολης περιόδου για την πατρίδα μας . Και τη νύφη την πλήρωσε ο λαός.

Ο λαός μας όμως που στάθηκε όρθιος . Οι πολλοί, πια συμφωνούν πως ο κάβος ξεπερνιέται σταθερά. Οι μικρόψυχοι στερεύουν από επιχειρήματα. Παρ’ όλα αυτά σε κάθε ευκαιρία, επιμένουν για τα χειρότερα οι αδιόρθωτοι. Εκτός, αλλά και εντός της χώρας. Ας τους αφήσουμε.

Τι να περιμένει άλλωστε κανείς από κάποιους των οποίων οι ιδεολογικές αφετηρίες έχουν αναφορά σε ατυχείς φρονώ στιγμές σπουδαίων φιλοσόφων, οι οποίοι ήσαν υπερήφανοι γιατί στην τάδε ή την δείνα πόλη, δεν αγαπούν την κωμωδία!

Τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που δεν θέλουν να γελάνε. Που θεωρούν το γέλιο αμαρτία! Ας μείνουν με το στυφό τους χαμόγελο…

Πηγές: Λεξικό του Θεάτρου (Παν/μιο Οξφόρδης) εκδ. Νεφέλη

Ντιντερό: Το παράδοξο με τον ηθοποιό . εκδ. Πόλις

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8419164/o-rousso-oi-ethopoioi-kai-o-b-soimple#)

Πετυχημένη η βραδιά κοινωνικής αλληλεγγύης

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε, το Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017 η «Βραδιά Αλληλεγγύης» που διοργάνωσε η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΦΥΛΗΣ.

Πλήθος κόσμου γέμισε ασφυκτικά το νέο χώρο αθλοπαιδιών του Δήμου, στη συμβολή των οδών Πηνειού και Πάρνηθος (Ιονίου Πελάγους 48).
Κεντρικό πρόσωπο η μεγάλη τραγουδίστρια του δημοτικού τραγουδιού και συντοπίτισσά μας Γιώτα Χαλκιά που εμφανίστηκε αφιλοκερδώς. Στη συναυλία έλαβε μέρος και λαϊκό συγκρότημα που κάλεσε ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Φυλής.
Παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Χρήστος Παππούς με τη σύζυγό του Ντίνα, οι βουλευτές Γιάννης Δέδες, Νάσος Αθανασίου και Πάνος Σκουρολιάκος, ο  Αντιπεριφερειάρχης Γιάννης Βασιλείου, ο Αναπλ. Δήμαρχος Γιώργος  Aντωνόπουλος, ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Γιώργος Μαυροειδής, η Δημοτική Σύμβουλος Χρυσούλα Κουράση κ.ά.
Ευχαριστίες σε όλους για την ανταπόκρισή τους εξέφρασε η υπεύθυνη της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ Γεωργία Γούλα που αποδείχθηκε εξαιρετική οικοδέσποινα, φροντίζοντας να περάσουν όλοι μια αξέχαστη βραδιά.

(ΠΗΓΗ : Δ.ΦΥΛΗΣ http://tinyurl.com/y792z2ct)

Εμποροπανύγηρις… (Εφημ.ΑΥΓΗ 16.09.2017)

Ξεκινώντας από την πανήγυρη της Δήλου κατά την αρχαιότητα και περνώντας στις εμποροθρησκευτικές πανηγύρεις των βυζαντινών χρόνων και της τουρκοκρατίας, φτάνουμε στα σημερινά πανηγύρια και από εκεί στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου χτυπάει η εμπορική, επιχειρηματική, αλλά και πολιτική καρδιά του τόπου.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου είναι ο καιρός που οργανώνεται πλήθος εμποροπανηγύρεων σε επαρχιακές πόλεις αλλά και κεφαλοχώρια. Ο χειμώνας έρχεται και οι νοικοκυραίοι θα πρέπει να εφοδιαστούν με τα χρειώδη. Σαπούνια, τρόφιμα, είδη νοικοκυριού, σώβρακα και φανέλες, παπούτσια, εργαλεία και βέβαια να αγοράσουν ή να πουλήσουν ζώα. Η ζωοπανήγυρις άλλωστε ήταν ένα ξεχωριστό και σπουδαίο συστατικό μέρος της εμποροπανηγύρεως. Σε αυτού του είδους τις «εποχικές αγορές», διαχρονικά, παρατηρούμε ότι εμπόριο ασκούσαν όχι μόνον οι κατ’ επάγγελμα έμποροι, αλλά και ένα ευρύτερο πλήθος ανθρώπων. Μικροκαλλιεργητές που πουλούσαν τα γεννήματά τους ώστε να μπορούν να αγοράσουν προϊόντα που δεν υπήρχαν στη δική τους περιοχή, μικροβιοτέχνες, μάστορες και μικροεπαγγελματίες που αναλάμβαναν οι ίδιοι την πώληση του κόπου τους κ.λπ.

Εδώ όμως δεν υπάρχει απλά η εμπορική διάσταση. Πάντα είχαν αυτές οι διοργανώσεις και το στοιχείο της κοινωνικής συνάθροισης, όπου φίλοι και συγγενείς συναντώνται, σχέσεις καλλιεργούνται, προξενιά γίνονται και έρωτες γεννιούνται. Βεβαίως, πολλές από αυτές, έχουν και θρησκευτικό χαρακτήρα, συνδεόμενες με την πανήγυρη κάποιας εκκλησίας ή ενός τοπικού αγίου. Κυρίαρχο είναι και το στοιχείο του πολιτιστικού γεγονότος, όπου διαφορετικές κουλτούρες συνυπάρχουν και αλληλογνωρίζονται. Κουλτούρες που έχουν να κάνουν με συνήθειες, τρόπο ενδύσεως, υλικά και φαγητά των επιμέρους τόπων και τόσα άλλα. Παρόντες και οι κατ’ επάγγελμα καλλιτέχνες που έχουν την ευκαιρία να εξασκήσουν την τέχνη τους. Μουζικάντηδες και κομπανίες τοπικής μουσικής, καλλιτέχνες πιο γνωστοί στο πανελλήνιο ως οι «φίρμες του πανηγυριού», ο «Γύρος του θανάτου» με τις μοτοσυκλέτες να βρυχώνται στροβιλιζόμενες στο βαρέλι των καλλιτεχνών – αθλητών, παλιότερα οι γητευτές φιδιών, οι φακίρηδες, το «κορίτσι λάστιχο» και η «ασώματος κεφαλή», ο καραγκιοζοπαίκτης με τον ένδοξο μπερντέ του και τόσοι άλλοι.

Είναι μακρά η διαδικασία μορφοποίησης της σημερινής εμποροπανηγύρεως. Ο Στράβων μας πληροφορεί για τη μεγάλη εμπορική πανήγυρη της Δήλου, σημειώνοντας και τον εμπορικό της, εκτός του θρησκευτικού, χαρακτήρα: «Η τε πανήγυρις εμπορικόν τι πράγμα εστί». Στους βυζαντινούς χρόνους, αυτές οι διοργανώσεις πέρασαν αποκλειστικά στη δικαιοδοσία της Εκκλησίας, με σαφή νομοθέτηση για τούτο, στο πλαίσιο του βυζαντινού δικαίου. Κατά την ίδια περίοδο, αύξησαν τον αριθμό τους, δημιουργώντας μια κυρίαρχη κατάσταση για την οικονομική και κοινωνική ζωή. Υπήρχαν τα μικρά τοπικά πανηγύρια, υπήρχαν όμως και τα μεγάλα και διάσημα. Να σημειώσουμε τα πανηγύρια του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη, του αγίου Ευγενίου στην Τραπεζούντα, του Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Έφεσο.

Ο σημερινός τύπος των πανηγύρεων αυτών έχει περισσότερη σχέση με τη μορφή που πήραν κατά την οθωμανική περίοδο, κατά την οποία αναπτύχθηκαν οι πόλεις και σε αυτές κυρίως οργανώθηκαν οι μεγάλες πανηγύρεις. Το πανηγύρι της Τρίπολης αναφέρεται σε γαλλικά αρχεία ως το πιο σημαντικό της Πελοποννήσου. Εδώ αναφέρονται και εκείνα του Μυστρά και των Καλαβρύτων. Η Λάρισα πρωταγωνιστεί στον θεσσαλικό κάμπο, έχοντας και ονομαστό μπεζεστένι (πετρόκτιστη σκεπαστή αγορά πολύτιμων εμπορευμάτων), ενώ η Ελασσόνα, τα Φάρσαλα αλλά και το Μοσχολούρι Καρδίτσας συμπληρώνουν τον χάρτη των σημαντικών θεσσαλικών διοργανώσεων.

Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα οι εμποροπανηγύρεις εξελίχθηκαν συμβαδίζοντας με την εποχή. Στα εμπορεύματα, πλάι στα γεωργικά εργαλεία, το άροτρο και το δρεπάνι, προστέθηκε το γραμμόφωνο και στη συνέχεια το ραδιόφωνο, το τζουκ μποξ, το μαγνητόφωνο και το CD player. Το πλαστικό αποθεώθηκε και τα κινέζικα προϊόντα κατέκτησαν τις εμποροπανηγύρεις. Όσα κι αν αλλάξουν όμως, είναι σίγουρο ότι αυτές οι παμπάλαιες συνάξεις αποτελούν ακόμα και σήμερα σημείο άσκησης εμπορικών, θρησκευτικών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων.

Ξεκινώντας λοιπόν από την πανήγυρη της Δήλου κατά την αρχαιότητα και περνώντας στις εμποροθρησκευτικές πανηγύρεις των βυζαντινών χρόνων και της τουρκοκρατίας, φτάνουμε στα σημερινά πανηγύρια και από εκεί στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου χτυπάει η εμπορική, επιχειρηματική, αλλά και πολιτική καρδιά του τόπου. Την τιμούν πρωθυπουργοί ανακοινώνοντας τα σχέδιά τους, πολιτικοί ηγέτες, πλήθος κοινωνικών στελεχών, άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, συνδικαλιστές, καλλιτεχνικοί δημιουργοί. Πρωταγωνιστεί όμως το πλήθος των ανθρώπων από όλη τη χώρα που θέλει να ζήσει τη γιορτή του πολύχρωμου κόσμου της ΔΕΘ.

Αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Στα Ιωάννινα, στη Λαμία, στο Κιλκίς, στην Αμφίκλεια, στην Τρίπολη, στο Γύθειο, στη Θήβα και αλλού, το πανηγύρι θα είναι πάντα ένα από τα κορυφαία γεγονότα κάθε τόπου.

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10811/8404340/emporopanygeris-)

Χτιστάδες θεατρίνοι ( Εφημ. ΑΥΓΗ 10.09.2017)

(Θεατρική παράσταση το έτος 1948 ! σε αυτοσχέδια σκηνή στο προαύλιο της  εκκλησίας Αγ.Νικολάου στην Πύλη Τρικάλων ) 

Οι παραστάσεις των διασκευών του «Πανάρετου», ρίζωσαν σε πολλά μέρη. Δίνονταν κάθε χρόνο μέσα από μια τελετουργία όπου άρχιζε με την έναρξη των προβών γύρω στα Χριστούγεννα και κατέληγε στην παρουσίαση την εποχή της αποκριάς.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 

Η ενασχόληση με έργα τέχνης, πριν ακόμα περάσει στην κυρίαρχη ευθύνη των κατ’ επάγγελμα δημιουργών, αποτέλεσε το πεδίο καλλιτεχνικής δράσης της ίδιας της κοινωνίας και των ανθρώπων που συγκροτούσαν συλλογικότητες φυλετικές, πολιτισμικές, επαγγελματικές κ.λπ. Αυτήν τη λυτρωτική ενασχόληση συνέχισαν οι κοινωνικές ομάδες και μετά τη συγκρότηση των καλλιτεχνικών συντεχνιών που κατ΄ αποκλειστικότητα παράγουν καλλιτεχνικό έργο.

Χτιστάδες, μελισσοκόμοι και εποχιακοί εργάτες γης από την Ήπειρο για παράδειγμα, κατά τον 19ο αιώνα ασχολήθηκαν με το θέατρο και το μεταλαμπάδευσαν από τα νησιά του Ιονίου στη Δυτική Ελλάδα. Στην Ήπειρο δηλαδή, τη Δυτική Ρούμελη και έως και το Φανάρι Καρδίτσας.

Με την πτώση της Κρήτης στους Οθωμανούς, λόγιοι κρητικοί κατέφυγαν στα Ιόνια Νησιά που ήταν υπό την κυριαρχία της Γαληνοτάτης Ενετικής Δημοκρατίας, φέρνοντας μαζί και τον πνευματικό τους πλούτο. Κορυφαία ανάμεσα σε άλλα πολλά δημιουργήματα του Κρητικού Θεάτρου και η τραγωδία «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτζη, γραμμένη γύρω στα 1595. Σε αυτό το έργο, ο έρωτας της βασιλοπούλας Ερωφίλης με τον Πανάρετο, έναν νέο που ζει στην αυλή του βασιλιά, καταλήγει σε τραγωδία μιας και ο βασιλιάς διατάζει να σκοτώσουν τον εραστή της κόρης του και να της παρουσιάσουν το τεμαχισμένο κορμί του σε ένα καλάθι! Αυτό καθ’ αυτό το θέμα και η πλοκή του έργου, αγαπιέται πολύ από το κοινό, ξεφεύγει από την κειμενική του διάσταση και αποτελεί πια μέρος της προφορικής παράδοσης η οποία με τη σειρά της ενεργοποιεί μικρές θεατρικές διασκευές που παίζονταν από απλούς ανθρώπους. Αυτές οι παραστάσεις, λάμβαναν χώρα όπως είπαμε στα Επτάνησα προς τέρψιν των λαϊκών στρωμάτων. Το κρητικό θέατρο άλλωστε είχε προλάβει να «μπολιάσει» και τις «Ζακυνθινές Ομιλίες» που είναι ένα σημαντικό είδος λαϊκού θεάτρου έως σήμερα.

Στα νησιά του Ιονίου, αναζητούσαν εργασία εποχιακοί εργάτες και επαγγελματίες από την απέναντι τουρκοκρατούμενη Δυτική Ελλάδα. Χτιστάδες Ηπειρώτες που διέτρεχαν την Επτάνησο αλλά και τις σκλαβωμένες περιοχές σε Θεσσαλία, Πελοπόννησο κ.λπ., φτιάχνοντας σπίτια και γεφύρια, ήρθαν σε επαφή με παραστάσεις αυτών των διασκευών και όπως πάντα συμβαίνει, μαγεύτηκαν από το γεγονός της θεατρικής παράστασης. Πιθανόν στη συνέχεια, να συμμετείχαν σε κάποιες από αυτές, κάνοντας ένα είδος μαθητείας – μύησης στην τέχνη του Διόνυσου. Το σίγουρο πάντως είναι πως μετέφεραν στην απέναντι στεριά τα κείμενα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις διαμόρφωσαν και δικά τους, δίνοντας παραστάσεις των διασκευών της «Ερωφίλης», αλλάζοντας όμως τον τίτλο και κάνοντάς τον «Πανάρετος».

Καταγράφονται πολλές τέτοιες παραστάσεις από τη Νότια Ήπειρο έως την Τριχωνίδα. Υπάρχει μάλιστα καταγραφή παράστασης από μελισσοκόμους, στο Σούλι, το 1886. Τα επαγγέλματα, όπως ήδη σημειώσαμε, ταξίδευαν. Το επάγγελμα του χτίστη απαιτούσε ακόμα μακρύτερα ταξίδια. Ο «Πανάρετος» λοιπόν, έφτασε μέχρι τον Θεσσαλικό κάμπο και συγκεκριμένα το Φανάρι Καρδίτσας. Εδώ, τον έφερε ο μαστρο – Τασιός Παπαγεωργίου, σε διασκευή γραμμένη σε ένα τετράδιο, το 1918, ενώ η τελευταία παράσταση καταγράφεται στα 1981. Ενδιαφέρον έχει ότι εδώ στο Φανάρι για τα κωμικά μέρη χρησιμοποιείται η ιδιαιτερότητα του Θεσσαλικού γλωσσικού ιδιώματος. Την διασκευή του Τασιού Παπαγεωργίου φαίνεται να χρησιμοποιεί για την δική της εκδοχή η διασκευή του Καρπενησίου, όπου συναντάται ανάμεικτο με τα λόγια στοιχεία και την ανάμνηση της κρητικής λαλιάς μέσω του δεκαπεντασύλλαβου και το ρουμελιώτικο ιδίωμα.

Οι παραστάσεις των διασκευών του «Πανάρετου», ρίζωσαν σε πολλά μέρη. Δίνονταν κάθε χρόνο μέσα από μια τελετουργία όπου άρχιζε με την έναρξη των προβών γύρω στα Χριστούγεννα και κατέληγε στην παρουσίαση την εποχή της αποκριάς.

Η «Ερωφίλη» λοιπόν, που ξεκίνησε στα 1595 περίπου από την Κρήτη, ρίζωσε και ενέπνευσε λαϊκούς ανθρώπους στα Επτάνησα και την απέναντι Ελλάδα. Αναμφισβήτητα είναι μια διαδικασία από την οποία πολλά μπορεί να διδαχθεί κανείς και ιδιαίτερα όσοι ασχολούνται επαγγελματικά ή και ως πολιτικά στελέχη με τον πολιτισμό. Άλλωστε αυτό που πρέπει να κάνουν οι ιδεολογίες και οι εξουσίες είναι να εμπνέονται από τον λαϊκό πλούτο και να εμπνέουν αυτούς που υπηρετούν. Αυτός πρέπει να είναι και ο δρόμος που προτείνει η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο.

 

Πηγές:

Αικ. Πολυμέρου – Καμηλάκη: «Πανάρετος -Λαϊκή διασκευή της Ερωφίλης στη Δυτ. Ρούμελη», «Θεατρική παράσταση λαϊκής διασκευής της Ερωφίλης στο Φανάρι Καρδίτσας».

Β. Πούχνερ «Το παραδοσιακό λαϊκό θέατρο στην Ελλάδα και τη Βαλκανική».

 

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8394703/chtistades-theatrinoi)